Foto bij STORGE – CHAPTER O3

“Wanderlust. Weltschmerz.”

ALICE.
“Hoe ging het?” vroeg haar zus nieuwsgierig.
“Kut,” gromde Alice.
Ze had haar benen opgetrokken en leunde nu met haar hoofd tegen het glas. De auto trilde echter te veel om comfortabel te leunen, waardoor ze zich al snel terugtrok. Haar blik bleef echter stug op de weg gericht. Ze voelde Jessica’s blik in haar huid prikken.
“Hoezo?”
“Het was niet leuk.”
“Ja, dat snap ik ook wel. Beetje details, alsjeblieft,” zuchtte Jessica geërgerd. “Ik dacht dat je naar Cai ging?”
“Ben ik ook geweest,” mompelde Alice. “Om het goed te maken.”
Haar zus begon te proesten.
“Oh, ik weet precies hoe dat eruit moet hebben gezien.”
Alice wierp haar een boze blik.
“Viezerik.”
“Maar ik heb wel gelijk.”
“… Ja,” gaf ze nors toe.
“Kom op, het kan nooit zo erg zijn. Alleen zijn gezicht maakt het al goed. Zelfs ik zou daarop springen, en ik zou in feite z’n moeder kunnen zijn,” lachte Jessica.
“Je onderschat jezelf. Je hebt een vagina en alles met een vagina is aantrekkelijk, als ik hem soms hoor.”
“Logisch dat je gevlucht bent,” grinnikte haar zus. “Maar naar Ray? Nogal opmerkelijk.”
“Vertel mij wat,” zuchtte Alice verwoed. “Het was ook niet echt het plan, maar…”
“Het gebeurde gewoon,” maakte Jessica haar zin af. De jongere zus knikte.
“Ik kreeg een sms en daarna.. ging het vanzelf. Ze belde me en Cai werd wakker en we hadden ruzie en Ray was… ze was er gewoon. Ze was een excuus, een uitvlucht. Maar ik had net zo goed bij Cai kunnen blijven...”
“Hoezo? Springt zij ook op alles wat een vagina heeft?” grapte Jessica. Alice klakte boos met haar tong en rolde met haar ogen.
“Nee, natuurlijk niet, maar veel beter dan dat was het niet,” mompelde ze.
“Waarom? Het is toch fijn dat ze initiatief toont? We weten allebei dat jij haar niet als eerst zou bellen,” antwoordde Jessica, terwijl ze een rotonde op draaide.
“Ja, denk ik,” gaf ze toe. “Het was alleen zo… ongemakkelijk.”
“’Het is zo ongemakkelijk als dat je het zelf maakt’, zegt mam altijd.”
Alice liet haar hoofd weer tegen het raam aan leunen en ze kneep haar ogen dicht.
“Weet ik, weet ik…”
“Het klinkt alsof je er nog niet klaar voor bent, gup. Geef het wat meer tijd en geef wat meer van jezelf aan Ray. Als je jezelf niet openstelt, kan zij er ook niks mee. Ze probeert het zo goed mogelijk, maar een vriendschap komt van twee kanten.”
Alice zuchtte en liet haar hoofd tegen de leuning van haar stoel zakken. Jessica oogde haar zus vanuit haar ooghoeken, maar zei verder niks. In stilte reden ze naar huis. Eenmaal daar, kroop Alice in bed en kwam ze er voor de rest van de dag niet meer uit. Haar vinger zweefde meerdere malen boven het groene ‘bellen’ knopje bij Ray’s contact.
Als ze had geweten dat Ray dat ook deed, had ze dan wel gebeld?

Dagen gingen voorbij zonder dat ze iets tegen elkaar zeiden. Ray had niet meer ge-sms’t en Alice durfde het zelf niet. Jessica verzekerde haar dat het wel goed zat en dat het beter was om even te wachten. Alice had daarmee ingestemd met de hoop dat haar verwarrende gevoelens zouden opklaren.
Echter, hoe langer ze wachtte, hoe aantrekkelijker dat knopje werd. En als ze niet aan het twijfelen was of ze wel of niet moest bellen, dan fantaseerde ze wel wat ze zou doen als Ray haar zou bellen…
Het voelde alsof ze weer terug bij af was. Er ging geen dag voorbij waarin ze niet aan Ray dacht en het irriteerde haar mateloos. Ray was, alweer, het centrum van het universum. Alice cirkelde er in een baan om haar heen. Het was onmogelijk haar aan te raken maar het was ook onmogelijk om te ontsnappen. Hoe graag ze ook haar oude beste vriendin wilde laten gaan, ze kon het niet. Ray had een soort aantrekkingskracht die haar in haar greep had en waar ze zich niet uit kon ontworstelen.

Alice had een kleine hoop dat Ray weer naar The Safe zou komen. Misschien was het gemakkelijker om de eerste stap te zetten als ze elkaar letterlijk weer zagen.
Ze was er echter niet tijdens Alice’ shifts en ook Amos bekende dat hij haar niet meer had gezien daarna. Het was zowel een tegenslag als een overwinning en dat maakte het er niet makkelijker op voor Alice. Het hielp dan ook niet dat Amos zich er ook mee ging bemoeien.
“Kom op, Ali,” zuchtte hij tegen het eind van de avond. Ze hoefden alleen nog maar schoon te maken; alle klanten waren al weg.
“Amos, ik-” begon ze, maar haar vriend kapte haar af.
“Ik zie hoeveel pijn het je doet om hier doorheen te gaan. Je moet de knoop doorhakken en haar vertellen dat ze op moet houden,” zei hij onomwonden. “Het zal even pijnlijk zijn, maar het is het best om gewoon te doen. Net zoals een puist uitknijpen, weet je. Je moet er even doorheen maar daarna voel je je beter.”
Alice fronste haar wenkbrauwen.
“Ik heb vier jaar lang geprobeerd die puist uit te knijpen. Zegt dat ook niet iets?”
Amos haalde zijn schouders op en begon met een doekje de bar schoon te maken.
“Ik weet het niet. Wij ontmoetten elkaar pas nadat Ray weg was en ik moet zeggen dat het je goed af ging zonder haar. Je kan dat weer, als je wilt. Je moet alleen duidelijk zijn naar haar toe. Het zou niet eerlijk zijn als je haar in spanning af laat wachten.”
Alice zuchtte en knikte. Ze vulde haar emmertje met sop en begon de tafeltjes schoon te maken. Met de snelheid van een geoefende serveerster haalde ze doekjes over de tafels en binnen een mum van tijd waren ze schoon. Toen ze terugkeerde naar de bar, was Amos flesjes Coca-Cola aan het bijvullen vanuit een kratje.
“Jij vindt dat ik Ray moet laten gaan?” vroeg ze zachtjes. Amos keek op. Hij schraapte zijn keek en haalde zijn schouders verontschuldigend op.
“Ik wil het beste voor jou en op dit moment ga je eraan onderdoor. Behalve als je snel een beslissing zou maken, gaat het alleen maar erger worden. Je moet haar afschudden of haar accepteren, maar dat moet je ook wel alles geven om het goed te maken.”
Alice werd er even stil van. Amos glimlachte zwakjes en ging door met bijvullen. Het kratje Cola was leeg en hij ging verder met Fanta en 7-Up. Het was even stil.
“Wat vind jij dat ik moet doen?” vroeg ze uiteindelijk. Amos keek niet op van het bijvullen toen hij haar antwoordde.
“Ik ken Ray niet en ik zal ook nooit weten wat ze voor jou precies betekende. Ik kan ook geen goede afweging maken wat je zou moeten doen. Weet wel dat ik altijd achter je zal staan, wat je ook kiest. Mij zal je niet verliezen, ook al kies je voor Ray.”
Hij zuchtte en keek omhoog naar haar. Een zwakke glimlach sierde zijn volle lippen. Amos streek zijn zwarte haar uit z’n gezicht. Ze wisselden een blik van begrip, van dankbaarheid. Ze opende haar mond om iets terug te zeggen, maar Amos stond op.
“Kom op, laten we dit afronden, dan kunnen we naar huis,” zei hij.
Alice knikte glimlachend en pakte een bezem.

Het was half één toen ze in bed lag die avond. Haar bruine lokken hingen als een gordijn langs haar gezicht terwijl ze zich in een comfortabele positie onder de dekens oprolde. Ze pakte haar telefoon vastberaden vast en draaide het nummer waar ze al die tijd bang voor was geweest.
De telefoon ging maar twee keer over voordat er werd opgepakt. Alice zoog haar longen vol met lucht en hield het vast.
“Hallo?” klonk er door de speakers.
“Met Alice,” antwoordde ze zachtjes. Er was even een stilte. Ze durfde geen adem te halen. Haar hart klopte pijnlijk snel in haar keel.
“Misschien moeten we toch maar opnieuw afspreken voor dat ijsje,” perste ze uiteindelijk tussen haar lippen door. Alice beet op haar onderlip terwijl ze wachtte op een antwoord. Het leek eindeloos te duren voordat ze een geamuseerd lachje aan de andere kant van de lijn hoorde.
“Misschien wel, ja,” zei Ray.
“Heb je morgen tijd?” vroeg de brunette. Morgen was haar vrije dag. Ze hoefde alleen naar een paar lessen te volgen in de ochtend.
“Ik heb altijd tijd. Zal ik je ophalen?”
“Nee. Ik stuur je het adres wel. Ik ontmoet je daar,” zei ze. Voor het geval dat het fout zou gaan, dacht ze.
“Zoals je wilt. Dan zie ik je daar.”
Alice glimlachte breed en zuchtte opgelucht.
“Ja, dan zie ik je daar.”
Ze drukte het gesprek weg en liet zichzelf grijnzend in de kussens vallen.

Gunther’s Ice Cream is de beste ijs-zaak die er in Sacramento te vinden is. In een wereld van Starbucks en Wal-Marts die uit de grond opspringen als madeliefjes tijdens de lente, is het een aangename verassing om te zien dat Gunther’s niet veranderd is sinds het gebouwd was in 1940. Een zwart-wit geblokte vloer, pastel blauwe muren en bijpassende barkrukken en een groot bord boven de ingang met de mascotte ‘Gunther’ die met behulp van neonverlichting een bolletje ijs op een hoorntje schepte. Op warme zomerdagen was het gebruikelijk dat de deur van het café open werd gehouden door iemands voet, omdat de rij zo lang is dat men niet eens meer binnen kon wachten. ’s Winters waren er plaatsen waar je kon zitten, maar zelfs ‘s winter zitten die vol.
Gunther’s biedt een uitgebreid menu aan, met zowel gewone bolletjes ijs op horentjes of in bakjes als slush puppies, smoothies, milkshakes, sundaes, shaved ice en in chocola gedoopte cheesecakes en andere lekkernijen. Alle snacks waren zelf gemaakt en er werden zelfs sandwiches aangeboden. Een van de populairste drankjes was de 50/50 Real Fruit Freeze, met twee smaken aan fruit naar jouw keuze met daartussen een bol ijs.
Toen ze vroeger klein was geweest, was Alice daar elke zomer heen gegaan met haar ouders. Naarmate ze ouder werd ging ze samen met Ray. Toen ze vijftien waren, waren ze erin geslaagd om in één week elke dag naar Gunther’s te gaan. Behalve die extra kilo die ze daardoor was aangekomen, had ze er totaal geen spijt van gehad. Gunther’s was de beste zaak in de omgeving en Gunther’s was dan ook de winkel waar Alice Ray mee naar toe wilde nemen.

Alice hoefde alleen maar de naam van de zaak te laten vallen om ervoor te zorgen dat Ray begreep waar ze heen moest gaan die dag. Om een uur of elf hadden ze afgesproken op het parkeerterrein van de populaire winkelketen.
Alice was als eerste gearriveerd en besloot alvast een plekje binnen te reserveren. Gunther’s was populair en ze zouden al heel veel geluk hebben als er überhaupt een plekje vrij was. Het was een vrij gematigde dag, maar dat zorgde er niet voor dat de drukte afnam. Toen ze de winkel in liep, stond de rij nog steeds bijna bij de deur.
Alice keek om haar heen en spotte uiteindelijk een tafeltje achterin de zaak. Er stonden nog verschillende bekers op die de vorige klanten niet op hadden geruimd, maar na die weggegooid te hebben, was het perfecte tafeltje voor haar en Ray. Het was eigenlijk een vier-persoonstafeltje, maar er waren twee stoelen weggepakt.
Ze ging met haar rug naar de ingang toe zitten en speelde wat op haar telefoon. Telkens wanneer er een nieuwe klant binnen kwam, rinkelde het belletje boven de deur. De eerste paar keer keek ze nog verwachtingsvol op over haar schouder, maar na vier keer teleurgesteld te zijn, deed het constant ringelende belletje haar niks meer. Ze had Ray ge-sms’t dat ze al binnen zat, maar ze had het niet gelezen.

Het was vijf minuten over tijd toen de bel weer rinkelde. Alice had niet door hoe iedereen opkeek toen de vrouw die jarenlang was verdwenen naar het buitenland en weer terug was gekeerd binnenstapte. Sommigen herkende haar. Misschien niet van vroeger, maar zeker van de rondgaande verhalen over Rachel Lee, het meisje dat terug was gekeerd uit Korea vanwege een mislukte zoektocht naar haar vader. Ray was een levende legende en dat was te merken, door iedereen behalve Alice Richmond.
Pas toen ze op haar schouder tikte, keek Alice met een schok op. Ze schrok van de plotselinge aanraking, maar glimlachte zwakjes toen ze Ray boven haar uit zag torenen. Ze was nog langer nu Alice zat.
“Hi,” zei ze zachtjes. Ray grijnsde.
“Hallo.”

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen