'Stop maar weer. Keyon, je lijkt er echt niet met je hoofd bij te zitten, is er iets?' Ik zat bij drumles en had eerst het hele liedje verkloot door steeds niet in het ritme te blijven en het ritme verkeerd te spelen, en daarna was mijn stok uit mijn hand gevlogen. Ze had gelijk, ik was er ook niet met mijn hoofd bij. Yusaku zat midden in een toetsweek en had gezegd dat we die hele week niet konden appen omdat die toetsen heel belangrijk waren en zelfs voor een klein beetje voor het einderesultaat van zijn examen telden, en hij dus alle tijd die hij had nodig and om te leren en te slapen. Ik was vandaag nog zwaar uitgescholden op school en zat echt met de lelijke dingen die ze gezegd hadden, maar ik kon er met niemand over praten. En ik miste Yusaku, oh wat wou ik graag bij hem zijn! Ik wou naar hem kunnen kijken, hem kunnen knuffelen en zoenen en.... 'Keyon, ik vroeg wat.' 'Oh ja sorry, ehm...', stamelde ik. 'Is er iets gebeurd? Je ziet er ook niet echt gelukkig uit.' 'Problemen op school.', zuchtte ik. 'Slechte cijfers?' 'Nee, vervelende klasgenoten.' 'Ah, that sucks. Zullen we dit liedje nog een keer proberen?' Nadat ik alles nog een keer verkloot had zuchtte ze: 'Keyon, dit gaat niet. Jij hebt even wat rust nodig, ik raad je aan om maar naar huis te gaan.' 'Nee ik...', begon ik gauw. 'Het is oké, iedereen heeft wel een keertje z'n dag. Je kunt er zelf niks aan doen.' 'Marcelle?' 'Ja?' Ik keek verlegen naar mijn handen. 'Hoe heb jij je vriendin mee uit gevraagd?' Ze schoot in de lach. 'Leuk meisje in je klas?' 'Ehm nee... Leuke jongen...', zei ik zachtjes. 'Ah, my young gay! Ik weet dat het een beetje flauw advies is, maar ik ben er gewoon voor gegaan.' 'Oh.' 'Gewoon vertrouwen in jezelf hebben, wat gebeurd, gebeurd. Maar als je er nooit voor gaat gebeurd er ook niks.' 'Nee dat is waar.' 'Ga nu maar naar huis, kom op.' 'Oké, dank je wel.'

'Hee Snow!' Yamada en zijn vrienden kwamen op me af lopen. Zonder op te kijken liep ik door, ik probeerde mezelf zo onopvallend mogelijk te laten lijken. 'Heb je je mutsje niet op?' doorlopen 'Pak hem!' Er kwam een geschrokken gil uit mijn mond toen ik tegen de grond gesmeten werd. Twee zware lichamen drukten die van mij tegen de koude stenen. Een hand sloot pijnlijk om mijn nek en kneep er hard in. 'Stop...', piepte ik. Er werd aan mijn haar getrokken en ik zag tot mijn grote schrik wat witte plukken op de grond vallen na het geluid van een schaar. Ik spartelde onder de druk en probeerde weg te komen toen de schaar ook in mijn shirt werd gezet. De hele achterkant van mijn shirt werd opengeknipt en de punt van de schaar schaafte ook langs mijn rug en liet rode, geschaafde strepen achter. 'Vieze homo!' Er werd in mijn nek gespuugd. Toen ik mijn ogen opendeed zag ik het gemeen grijnzende gezicht van Yamada voor me. Ik kon zijn deodorant ruiken, maar ook de sterke, chemische geur van permanente stift drong mijn neus door. Zacht grinnikend zette Yamada de punt van de stift tegen mijn voorhoofd en schreef er iets op. Ik wist niet goed wat het was, maar het voelde alsof er in koeienletters heel groot GAY op mijn voorhoofd stond. Daarna drukte Yamada pesterig een kusje op mijn voorhoofd. Hij pakte ruw mijn gezicht vast met zijn duim aan de ene kant, en zijn andere vingers knepen in de andere wang. 'Dat vind je wel opwindend hé?' Een traan gleed over mijn wang. 'Getver! Verdrink jezelf toch lekker, teringjoch! Niemand zal het toch merken als je weg bent, en nuttig ben je al helemaal niet!' 'Ja, pleeg lekker zelfmoord, kutjong!', riep iemand die op me zat. Er werd nog een keer op me gespuugd. Totaal hopeloos en vernederd stond ik op toen de jongens weg waren gerend en ik zeker was dat ze niet meer terug zouden komen. Beschaamd veegde ik de tranen van mijn gezicht, ik stond zó voor gek. Wat was ik zwak. Mijn shirt hing aan flarden langs mijn magere lichaam en onthulde er veel van. Angstig greep ik naar achteren in mijn haar. Gelukkig, ze hadden geen erge schade aangericht. Ik kon in de weerspiegeling van een ruit zien dat er inderdaad heel groot gay op mijn voorhoofd stond. Met mijn armen om mijn lichaam heen rende ik naar huis. Ik durfde niet met de bus te gaan, misschien mocht ik wel niet eens zo de bus in. Toen ik thuis was zat mijn pleegmoeder aan de keukentafel de krant te lezen. 'Hoi.', zei ik aarzelend. Ze keek op, zag hoe ik toegetakeld was, en sloeg haar hand voor haar mond. 'Och jongen! Wie heeft dat gedaan?' 'Klasgenoten, ze stonden me op te wachten.' 'Trek dat shirt maar uit, die kan in de prullenbak. Jeetje, dat was een duur shirt hoor!' 'Ja dat weet ik.' Ik draaide me om en streek door mijn haar. 'Kan je heel erg zien dat ze er in geknipt hebben?' 'Ach jeetje, nee het valt mee, je haar is alleen een heel klein beetje dunner daar.' Ze pakte een schuurspons en deed er wat zeep op om er vervolgens ruw mee over mijn voorhoofd te wrijven. Het voelde meer alsof ze mijn huid er af wou boenen dan de stift. 'Zulke vieze woorden...', mompelde ze. 'Ga nu maar slapen, het is al half elf en je moet er morgen vroeg uit. Als de restjes stift er morgen nog niet af zijn moet me je haar een maar gewoon overheen kammen.'

Met een diepe zucht viel ik op bed, en ik moest me inhouden om niet weer in tranen uit te barsten. Het boeide haar helemaal niks. Het enige wat haar uitmaakte was het geld dat ze had betaald voor het shirt, en dat haar pleegzoon niet met van die 'vieze woorden' op zijn voorhoofd rondliep, omdat ze zich zou schamen als mensen dan dachten dat hij gay was. Maar mijn gevoelens waren als zilvervisjes voor haar, je hebt ze het liefste niet in huis, en als je ze toch ziet lopen doe je alsof je ze niet gezien hebt omdat je geen zin hebt om er iets mee te doen, en na een tijdje ben je vergeten dat ze bestaan.

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen