Foto bij O32 • Bullied

Autumn Castle

De bel gaat en de middagpauze kondigt zich aan. Ik weet niet hoe ik de vorige lessen heb weten te overleven, maar in elk geval is het me gelukt en nu kan ik eindelijk Aiden opzoeken. Ik vind het niet leuk als hij gewelddadig is tegenover Lucas, maar ik moet hem vertellen wat er is gebeurd. Ik moet zijn steun hebben, want ik denk dat ik het anders niet ga volhouden de rest van de dag.
Ik ga direct naar de aula en kijk om me heen, zoekend naar Aiden. Ik zie hem nergens en wil mijn telefoon tevoorschijn halen om hem een sms te sturen, maar dan komen twee meiden opeens langs me gelopen en geven me een zetje. Ik laat mijn telefoon per ongeluk op de grond vallen en één van de meisjes haalt uit met haar voet.
Het schermpje van mijn telefoon kraakt luid als de voet van het meisje contact maakt met het scherm en ik voel dat ik opnieuw moet huilen. Ik durf haar nauwelijks aan te kijken als ik haar hoor lachen samen met haar vriendin en merk aan de zich van mij verwijderende voetstappen dat ze verder wandelen.
Ik raap mijn telefoon op en beweeg voorzichtig met mijn duim over het scherm. Ik doe mijn telefoon aan en ontgrendel hem. Gelukkig werkt alles nog, maar het scherm is lichtelijk gebroken en ik kan minder goed zien wat ik doe.
Ik voel een overweldigend gevoel van woede en onmacht strijden om een eerste plek in mijn binnenste. Ik zoek wanhopig met mijn blik naar Aiden, maar ik zie alleen groepen meiden en jongens waar hij niet tussen zit. Een paar groepen van hun kijken me vals aan en ik probeer hun blikken zo goed mogelijk te ontwijken.
Ik heb mijn mouw weer terug naar beneden getrokken, maar iedereen weet wat zich onder die mouw bevindt. Iedereen heeft dankzij Lucas de diepe kras gezien en nu denken ze dat ik echt aandacht aan het zoeken ben. Dat ik daadwerkelijk mijn mouwen zo hoog had opgerold om ervoor te zorgen dat ze het zouden ontdekken.
Ik wilde dat ik het nooit gedaan had. Ik wilde dat ik dat mesje nooit had opgeraapt en contact had laten maken met de huid van mijn arm. Ik snap niet eens waarom ik het blijf doen als ik me er steeds zo schuldig over voel achteraf. Het is net alsof ik mijn gevoelens op dat moment totaal niet kan controleren.
Een jongen passeert me en botst opzettelijk tegen mijn arm. Een pijnscheut gaat door me heen en ik bijt op mijn onderlip om een pijnkreet te onderdrukken. Ze zien me nu al als een aandachtzoeker en ik wil dat niet erger maken door te gaan kreunen van de pijn, door te laten blijken dat ik kleinzerig ben.
Opeens staat er een meisje voor mijn neus die me een harde duw tegen mijn schouders geeft. Ik wijk wat naar achteren en slik terwijl ik mijn handen tot vuisten bal. Ik ontmoet haar ogen met de mijne en zie dat het de vriendin van Evelyn is, Leah.
“Vind je dat normaal of zo?” vraagt ze terwijl ze naar mijn arm wijst. “Dus je moeder gaat dood en wij geven je niet genoeg aandacht en dan besluit je maar om krassen op je armen te maken zodat we misschien toch medelijden met je krijgen?”
Leah houdt haar hoofd vragend schuin, maar ik heb geen zin om op haar te antwoorden en draai mijn hoofd van haar weg. Daar lijkt ze niet van gediend te zijn, want opeens volgt een klap in mijn gezicht die zo hard is dat mijn hoofd met een ruk naar haar wordt teruggedraaid.
“Denk je nu echt dat het ons ook maar iets interesseert dat jij je moeder hebt verloren? Er gebeuren dagelijks zo’n dingen bij andere mensen en zelfs zij zoeken minder aandacht dan jij nu doet. Get over it, Autumn. Ze is dood. Weg. Deal with it.”
Ik voel dat ik weer moet huilen en richt mijn blik naar de grond. Ondertussen hebben een paar leerlingen zich weer omgedraaid zodat ze mee kunnen luisteren naar wat Leah zegt. Een paar mompelen afkeurend, maar durven hun stem niet te verheffen om Leah tegen te spreken.
Leah legt de onderkant van haar vinger tegen mijn kin zodat haar nagel contact maakt met mijn huid. Daarna duwt ze mijn gezicht naar boven zodat haar nagel pijnlijk prikt in mijn kin.
“Jij bent echt zo zielig, weet je dat?” sist ze. “Als ik jou was zou ik weg gaan en niet meer terugkomen. Heb je dan echt niet door dat je niet welkom bent hier?”
Ik sla haar hand met een ruk van me weg. Daarna geef ik haar een duw zodat ze niet zo dicht bij me staat. Ik ren langs haar heen voordat ze iets kan doen en ga snel de aula uit, mijn missie om Aiden te zoeken opgevend terwijl ik haast hysterisch begin te huilen.
Het einde van het schoolgebouw is in zicht als een hand zich plotseling om mijn pols klemt. Met een ruk kom ik tot stilstand en even ben ik bang dat het Lucas is die opnieuw wraak wil nemen, maar dan zie ik dat het Evan is. Wat doet hij hier?
“Kom,” zegt hij zacht.
“Wat?” vraag ik aan hem, denkend dat ik hem verkeerd verstaan heb.
“Kom!”
Hij klinkt dwingender, maar nog kijk ik hem ongelovig aan en hij zucht. Daarna begint hij me zachtjes mee te trekken aan mijn pols en ik volg hem gedwee. Ik weet dat Aiden heeft gezegd dat ik uit zijn buurt moet blijven, maar op de één of andere manier weet ik gewoon dat hij me niks gaat flikken.
“Waar gaan we naartoe?” vraag ik als hij me naar zijn auto trekt, maar hij zegt niks tegen me.
Hij doet de deur aan de passagierskant voor me open en ik stap in. Het maakt me eigenlijk niet eens meer uit waar hij me naartoe neemt. Alles is beter dan hier op dit moment. Evan stapt in aan de bestuurderskant en start de auto.
“We gaan naar een plaats waar jij tot rust kunt komen en waar we kunnen praten,” zegt hij uiteindelijk.
En ik weet niet waarom, maar alle waarschuwingen van Aiden verdwijnen tegelijkertijd uit mijn gedachten en ik knik terwijl ik mijn armen over elkaar sla en wacht tot Evan me gebracht heeft naar de plek waar hij naartoe wilde gaan.

Reacties (2)

  • Luckey

    Mindblow!!
    Wat gebeurd hier!! Snap het niet meer
    Behalve dat die meiden een klap in hun smoel moeten krijgen

    3 jaar geleden
    • Dragonrage

      No worries, het wordt wel duidelijker ^^

      3 jaar geleden
    • Luckey

      Ik hoop het:Y)

      3 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Ik weet niet wat ik daar van moet denken...:8

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen