Foto bij O34 • Bullied

Evan Taylor

Fuck. Ik haat mezelf echt zo erg. Waarom heb ik haar weggejaagd? Waarom stuurde ik haar weg toen ze het over Aiden had? Waarom heb ik haar weggestuurd terwijl ze mijn hulp juist zo nodig had, terwijl ze juist mijn steun aan het zoeken was?
Ik kan ook niet zo goed uitleggen waarom ik dat van mijn grootouders aan haar verteld heb. Was het om haar te laten zien dat ik ook pijn leed en dat ze zich niet alleen hoefde te voelen? Ik heb het gevoel dat ik haar onbewust veel te dichtbij me heb laten komen, maar ergens heb ik daar geen spijt van.
Het gesprek over onze muzieksmaken ging echt zo vlot. Het was net alsof we elke dag een gesprek hadden met elkaar en dit gewoon weer één van die dagen was dat we het over onze interesses hadden. Ik sluit mijn ogen terwijl ik denk aan hoe ze haar hand uitstrekt en haar vingers langs mijn favoriete poster laat glijden.
Ik heb nog nooit een meisje mee naar huis genomen om haar te troosten, in tegenstelling tot wat anderen wel van mij denken. Ze denken dat ik een playboy ben, denken dat ik elk weekend een meisje in mijn bed heb liggen. Ik durf te wedden dat Aiden dat ook zo tegen haar heeft gezegd.
Ik haat hem. Ik haat hem ten eerste omdat hij de leider is en ten tweede omdat hij dit doet. Want waar ik een oprechte interesse heb in Autumn heeft hij een heel ander doel voor ogen. Eigenlijk ben ik niet de grootste pestkop van de school, maar is hij dat juist. En zowat de hele school op enkele dappere uitzonderingen na zweren met hem samen om Autumn’s leven tot een hel te maken.
Ik weet niet hoe lang ik dit verder kan laten gaan zonder in te grijpen. Niet na hoe ik haar vandaag huilend langs me heb zien lopen, me uit de weg duwend om zich zo snel mogelijk in de wc’s op te sluiten zodat ze kon huilen waar niemand het zou zien. Niet na hoe ik haar tegen mijn voordeur in elkaar heb zien zakken terwijl ze haar ogen bedekte met haar handen en pas na vijf minuten zo te hebben gezeten wegging.
Het was niet dat ik niet naar beneden wilde lopen om haar terug binnen te laten. Meteen nadat ik had gezegd dat ze kon oprotten, had ik al spijt en wilde ik haar bij me houden. Maar ik kon dat niet doen. Want als Aiden heeft aangegeven dat ze uit mijn buurt moet blijven, moet ik die leugen volhouden. Anders zwaait er wat voor me.
Ik werp een blik op mijn kapotte knokkels en klem mijn kaken op elkaar. Misschien heeft ze gelijk. Misschien is het niet alleen omdat ik boos ben op Aiden, maar is het ook een manier om met mijn verdriet om te gaan. Al sinds ik afscheid heb genomen in het ziekenhuis van mijn opa ga ik regelmatig naar de gym om mijn knokkels kapot te slaan tegen een boksbal.
En steeds als mijn knokkels aan het genezen zijn, ga ik weer terug om ze opnieuw kapot te slaan. Alsof ik mezelf geen kans wil geven om te genezen, alsof ik mezelf het niet waard vind om ze te laten genezen.
Ik kijk twijfelend uit het raam naar de plek waar Autumn tien minuten geleden nog aan het huilen was en maak dan een beslissing. Ik gris mijn autosleutels van mijn bureau en ga vervolgens naar beneden. Ik open mijn voordeur, ga naar buiten en ontgrendel de deuren van mijn auto met een simpele druk op de knop die zich op mijn autosleutel bevindt.
De rit naar Aiden’s huis duurt niet lang en ik gooi het portier dicht van mijn auto nadat ik uitgestapt ben. Eerst twijfel ik omdat Autumn wel eens goed naar hier kan zijn gegaan. Als ik voor Aiden’s deur verschijn, vertrouwt ze hem misschien niet meer. Dan realiseer ik me dat me dat niks kan schelen en bonk met mijn vuisten op zijn zwarte voordeur.
Aiden gooit de deur open en steekt zijn hoofd naar buiten.
“Nog altijd niet geleerd om een deurbel te gebruiken?” vraagt hij sarcastisch aan me.
Ik rol met mijn ogen en stap naar binnen. Aiden laat zijn hand van de deurstijl zakken zodat ik door kan lopen en ik loop de woonkamer binnen. Ik ruik aan de lucht in zijn woonkamer dat hij weer eens aan het roken is en steek zelf ook een sigaret op terwijl ik op één van de banken ga zitten.
“Austin zei me vandaag dat je Autumn mee naar huis hebt genomen.”
Fuck. Natuurlijk heeft iemand aan Aiden verklikt dat ik Autumn mee heb genomen. Ik had alleen niet gedacht dat Austin zich met mijn zaken zou durven bemoeien. Blijkbaar heeft Aiden toch meer invloed op mijn vrienden dan ik had gedacht.
“Ze was helemaal over de zeik en jij was er niet om haar te troosten,” zeg ik.
Het is onduidelijk voor me of ik dat spottend bedoel of niet en ik neem een trekje van mijn sigaret. Aiden rolt met zijn ogen en neemt zelf ook een trekje van zijn sigaret.
“Alsof ik zin heb om die bitch constant te troosten,” snauwt hij. “Ze is al vaker bij mijn huis geweest dan die chick waar ik een week lang iets mee had. En dan heb ik nog niet eens aan haar borsten mogen zitten ook niet. Kun je nagaan.”
Woede. Ik voel woede. Hoe kan hij zo weinig respect hebben voor iemand die net haar moeder verloren heeft aan een vreselijke ziekte? Een ziekte die ook het leven van mijn oma heeft geëist. Ik haat hem. Ik haat hem echt zo erg.
“Is er iets, Evan?” vraagt Aiden. “Je ziet er gespannen uit.”
Zijn blik kijkt me dreigend aan en ik neem nog een trek van mijn sigaret voor ik naar hem leun.
“Hoe ver?” vraag ik.
“Hoe ver wat?”
“Hoe ver wil je nog met haar gaan, Aiden? Hoe lang wil je dit nog door laten gaan voordat je haar volledig gaat breken?”
“Ik wil nog één klein dingetje doen en dan is het genoeg geweest. Ik ben haar toch al meer dan zat. Het is al erg genoeg dat ik bloemen moest kopen en langs moest gaan bij dat graf van haar moeder om haar te overtuigen dat ik echt wel om haar geef.”
Hij rolt met zijn ogen en ik kijk hem verbaasd aan. Hij is met Autumn meegegaan naar het graf van haar moeder? Zo ver is hij zelfs nog niet gegaan bij zijn vorige slachtoffer. Kan het zijn dat Aiden toch geen harteloos monster is en toch wat medelijden voelt voor Autumn? Of doet hij dit echt maar met één doel voor ogen? Want als dat het geval is, is hij nog een ziekere klootzak dan ik mezelf voorgehouden had.
“Heb je daar een probleem mee?” vraagt hij aan me. “Want als je er een probleem mee hebt, moet je dat eerlijk zeggen. Ik los graag de problemen van mijn vrienden op, dat weet je.”
Ik weet heus wel wat voor oplossingen hij heeft voor dat soort problemen en dat wil ik niet riskeren. En dus knik ik. Onderdanig, gehoorzaam. Net als een hond die de meute volgt. De meute geleid door Aiden.
“Goed zo, Evan. Ik wist wel dat ik op je kon rekenen.”
Hij maakt me ziek. Ik haat hem echt zo erg dat ik hem het liefste al zijn tanden uit wil slaan. Nee, ik wil hem in zijn kruis trappen en ervoor zorgen dat hij geen enkel meisje meer kan gebruiken.
Maar die dag komt nog wel. De dag dat ik uit de meute stap en mijn eigen positie als leider opeis, zal snel genoeg komen. En geloof me als ik zeg dat niemand klaar zal zijn voor die dag. En vooral Aiden niet, de vuile klootzak.

Reacties (2)

  • Luckey

    GODVERDOMME!!1:@:@:@:@:@:@
    HET WAS OOK TE MOOI OM WAAR TE ZIJN!!
    evan je bent een lul!!
    als je ballen hebt! waarschuwd je haar gewoon!
    en aiden zijn fucking ballen willen af hakken en op de plek van zijn ogen zetten!!
    daar kjkt die alleen maar mee!!:@:@:@:@:@:@:@:@:@:@:@:@:@:@:@
    :@:@:@:@:@:@:@:@:@:@:@:@:@:@:@:@:@:@:@:@:@:@:@:@:@
    ma ik je haten!!!
    GVD!!

    3 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    *hapt naar adem*:|

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen