Foto bij STORGE – CHAPTER O4 – PROLOGUE: Hi, hello

“Hi, hello.”


Hallo. Het is zo’n gewoon woord. Hallo. Een groet, een verwelkoming. Iedereen doet het. Misschien niet precies hallo, maar dan wel een afkorting of een variatie daarvan. Hi, hé, hoi. Het zijn allemaal gespreksstarters en daarmee ook het begin van een nieuw verhaal.

Elk gesprek is een nieuwe scène, een op zichzelf staand mini-verhaal. Allemaal worden het nieuwe herinneringen.
Men ziet vaak zijn of haar hele leven als één groot verhaal; één boek, één film. In feite zijn al die herinneringen verhalen op zich. Hoe kan het ook anders? Je herinnert je alleen bepaalde, onsamenhangende scènes; gesprekken; gebeurtenissen. Je weet niet meer wat je ertussen hebt gedaan en dat is eigenlijk ook helemaal niet belangrijk. Je hersenen wissen alles wat onbelangrijk is en daarmee ook sommige belangrijke key points in je leven die je aanzetten tot bepaalde beslissingen en daarmee nieuwe scènes.
Je zal vergeten wanneer het omslagpunt opkwam waarin je betere cijfers begon te halen. Het enige wat je nog weet is dat je daarna keer op keer achten voor Frans haalde. Die achten zal je je kunnen herinneren, het omslagpunt niet. Onbelangrijk in het geheel, maar vitaal op dat bepaalde moment en voor de toekomst.

Die gespreksstarter is het omslagpunt. Hallo. Zonder die ‘hallo’, zou die hele gebeurtenis nooit plaatsvinden. Zonder die ‘hallo’ zou de volgende scène nooit plaatsvinden. Het zou te onbelangrijk zijn om vast te leggen en je zou het vergeten. Zonder ‘hallo’ gebeurt er niks.
Maar als dat eenmaal is gezegd, dan zijn er mogelijkheden voor iets nieuws. Een nieuwe scène, een nieuw deel van je leven. Met die ‘hallo’ ontstaan nieuwe mogelijkheden. Er ontstaat een nieuw losstaand verhaal. Je zal vergeten dat je ooit ‘hallo’ hebt gezegd, maar die gebeurtenis zal je onthouden. Het verhaal, de gevoelens, zal je onthouden.

Hi, hello. Nadat dat gezegd is, begint ons verhaal.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen