Foto bij O39 • Bullied

Autumn Castle

Ik onderdruk een zucht nadat ik mijn blik even naar de klok heb gericht. Het duurt nog een hele middag eer dat ik naar huis mag gaan. Ik ben de starende blikken echt zat en ik wil bovendien weten wat Evan bedoelde. Ik weet nu dat het iets met Facebook te maken heeft omdat hij dat gezegd heeft en omdat ik het ook meerdere malen in de gangen hoor terugkomen als ik naar de verschillende gesprekken luister die gaande zijn tussen de leerlingen, maar ik heb geen idee waar het over gaat.
Ik heb Aiden nogmaals proberen te bellen daarnet stiekem in de wc’s, maar hij neemt weer niet op. Zou hij ziek zijn? Ik voel medelijden opkomen bij het idee dat hij ziek is. Het liefste wil ik bij hem langsgaan, maar ik moet hard werken om mijn punten van het afgelopen jaar in te halen en zo ga ik er niet komen.
Als ik weer een groep jongens naar me zie grijnzen, trek ik het bijna niet meer. Ik moet weten wat er gaande is. Ik moet weten waar Evan me voor waarschuwde, maar ik kan niet zomaar uit de les gaan. Niet nog een keer. Ik heb daarnet al gezegd dat ik naar de wc moest en ik denk niet dat de leerkracht hetzelfde excuus nogmaals gelooft.
De jongens draaien hun hoofden weg als de leerkracht met harde stem iets tegen hun zegt en ik kijk op om oogcontact met de leerkracht te maken. Zijn mond is vertrokken naar één streep en hij kijkt me strak aan. Ik vraag me net af wat ik misdaan heb als hij zich omdraait en terug naar zijn bureau wandelt.
Ik ga in mijn hoofd na wat ik verkeerd gedaan zou kunnen hebben en hoe dat gerelateerd zou kunnen zijn aan Facebook. De laatste keer dat ik zo werd uitgelachen en na werd gewezen door mijn klasgenoten was omwille van die foto die over mijn moeder ging. Zou het daar nog steeds over gaan?
Ik moet denken aan die keer toen Evelyn rot tegen me deed samen met een paar andere meiden in de kleedkamer. Dat ging toen ook over die foto en over dat ik een zogenaamde aandachtzoeker ben. Misschien komt het wel door die krassen die ik op mijn arm heb gemaakt en heeft Lucas dat op Facebook gezet. Dat zou echt iets voor hem zijn.
Net als ik me weer wil concentreren op mijn werk, gaat de deur open en komt de directeur van de school binnen. Hij zegt iets tegen de leerkracht en dan kijken ze beiden naar mij. Ik voel me ongemakkelijk worden als de directeur naar me wandelt en vraagt of ik mee wil komen.
Ik hoor een paar meisjes vals lachen en een paar jongens fluiten, maar ze worden snel het zwijgen opgelegd door één blik van de directeur terwijl hij een hand op mijn rug legt en me naar buiten begeleidt.
“Wat is er?” vraag ik nerveus. “Heb ik iets misdaan?”
Maar hij zegt niks en gebaart naar de richting waar zijn kantoor zich bevindt. Gek genoeg blijft hij de hele tijd zijn hand op mijn rug houden, alsof hij me probeert te ondersteunen. Zou hij mijn vader gebeld hebben en staat hij me daar op te wachten? Hebben ze de krassen ontdekt en gaan ze me daar straf voor geven?
Er verspreidt zich een ongemakkelijke stilte door het kantoor nadat de directeur me naar binnen heeft laten gaan en hij gaat zitten in zijn bureaustoel. Vervolgens gebaart hij naar me dat ik moet gaan zitten en nerveus zijnde doe ik wat hij zegt.
“Luister, als ik iets misdaan heb dan…”
Ik stop automatisch met praten als de directeur zijn hand omhoog houdt ten teken dat ik moet zwijgen.
“U moet weten dat u hier niet alleen bent en dat er strenge maatregelen gaan volgen voor deze kwestie, mevrouw Castle,” spreekt hij formeel. “Wie dat dit ook online heeft geplaatst, zal gestraft worden en geschorst worden.”
Ik kijk hem met een onbegrijpende blik aan en hij fronst met zijn wenkbrauwen.
“Heeft u enig idee waar het over gaat?” vraagt hij.
Ik haal mijn schouders op.
“Ik merk dat de pesterijen en de sms’jes erger zijn dan normaal, maar ik zou geen idee hebben wat ik misdaan heb. Ik vermoed dat Lucas weer eens wat op Facebook heeft gezet om ervoor te zorgen dat zowat de halve school me uitlacht.”
“Pesterijen? Sms’jes? Van wie heeft u precies sms’jes gekregen, mevrouw Castle?”
En dan begin ik opeens alles tegen hem uit te leggen en lijkt er geen einde te komen aan mijn verhaal. Ik moet bij het onderdeel over mijn moeder en wat er daarna is gebeurd huilen waardoor hij me snel wat papieren zakdoekjes geeft. Als ik klaar ben met praten, schraapt hij zijn keel.
“Er gaat sowieso actie ondernomen worden voor wat er gebeurd is, mevrouw Castle. Er zullen leerlingen geschorst worden en we zullen ervoor zorgen dat u weer normaal naar school kunt gaan. Uw vader wordt bij deze ook verwittigd zodat hij op de hoogte is van wat er gaande is en er wordt contact opgenomen met de politie.”
Ik voel me opgelucht, maar ook verbaasd omdat ik geen idee heb waarom hij de politie erbij zou willen betrekken. Ik dacht dat pesterijen op school altijd door de school zelf afgehandeld werden. Voordat ik het hem kan vragen, excuseert hij zich en vraagt me vervolgens weg te gaan.
En dan kan ik mijn nieuwsgierigheid niet meer bedwingen. Ik zet mijn mobiele gegevens aan zodat ik op internet kan en surf naar Facebook. Ik frons als ik geen belediging zie, maar wel een filmpje die zich toevallig bovenaan mijn startpagina bevindt en heel veel gedeeld is. Ik herken een paar namen van klasgenoten en tik op het filmpje.
Eerst snap ik niet wat er zo bijzonder is, maar dan herken ik opeens Aiden en mezelf. We zijn aan het kussen en mijn mond valt open als ik me besef wat er daarna gaat gebeuren. Ik voel dat tranen zich in mijn ogen verzamelen als ik hem hoor zeggen hoe mooi ik wel niet ben.
Het is gefilmd. Alles is gefilmd. Hoe ik op hem reageerde, hoe ik mezelf aan hem overgaf en hoe hij me kalmeerde nadat ik bang werd om het te doen. Ik voel mezelf vernederd en met tranen in mijn ogen scroll ik door de commentaren heen.
Ik voel mijn hart stilstaan als ik zie dat Lucas en Austin bemoedigend hebben gereageerd en als antwoord geven dat Aiden een goede job heeft gedaan. Iemand anders reageert weer dat ik echt een lelijk lichaam heb en dat hij niet snapt hoe Aiden opgewonden kan blijven van zoiets.
Ik scroll door nog wat meer commentaren, maar kan op een gegeven moment niet meer lezen omdat mijn blik wazig is geworden door de tranen.
Ik ben gebruikt. Ik ben gewoon door hem gebruikt en daarna als oud vuil aan de kant gezet. En zijn vrienden wisten ervan. Lucas en Austin zijn zijn vrienden, wat verklaart waarom Lucas en hij over mij aan het praten waren en ik Victoria’s naam had gezien in één van zijn gesprekken. Een gesprek die hij misschien wel expres open had laten staan en me expres alleen had gelaten op dat moment omdat hij wist dat ik het zou lezen, dat ik mijn nieuwsgierigheid niet zou kunnen bedwingen.
Al de alarmerende seinen waar ik eerst zo blind voor was, dringen zich aan me op en ik laat mijn telefoon vallen. Ik zak niet veel later naar de vloer en ik begin hard te huilen terwijl ik mezelf afvraag of het leven nu nog wel zin heeft nu ik zo in het openbaar vernederd ben geweest.

Bedankt voor jullie reacties! <3

Reacties (3)

  • Luckey

    Gvd!!!
    Lekker laat school!!
    En wat los het op!
    Nu gaat het buiten school gewoon door!
    Evan!!
    Ga er wat aan doen!!!

    3 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Wacht... oh god. Die vader gaat heel kwaad worden! En niet alleen op de pesters... arme Autumn.:(

    3 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Neeeeeeeeeeeeeeeee! *haalt adem* NEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen