Foto bij Ik houd van je

(Ik denk dat het plaatje nog steeds niet werkt, maar ik heb het geprobeerd ;-) )

'Yusaku, neem verdomme op!', gromde ik. Het was één uur s'nachts, ik zat buiten hopeloos op de grond voor mijn huis in het natte gras en drukte verwoed op de knopjes van mijn telefoon. Dit was de derde keer dat ik Yusaku had gebeld, en hij nam nig steeds niet op. Morgen was de toetsweek voorbij, maar vandaag waren zijn laatste toetsen voorbij, dus kon ik hem toch bellen? 'Fuck, neem op!', mompelde ik, heel erg proberend om niet als een hopeloos stuk verdriet in tranen uit te barsten. Ik had zijn stem nodig om me door deze verschrikkelijke duisternis heen te leiden. Deze verschrikkelijke duisternis genaamd: 'het leven'. Ik moest zijn stem gewoon even horen, dat zou een klein lichtpuntje zijn. Mijn hart sprong op toen het gepiep ophield, en Yusaku dan eindelijk opnam. Ik had me nog groot proberen te houden, maar het moment waarop ik zijn slaperige 'Hey Key, waarom bel je me nu? Het is één uur s'nachts.' hoorde begon ik meteen te huilen. 'Keyon! Wacht even, ik ga naar buiten, dan kan ik hardop praten zonder iemand wakker te maken.' Mezelf in bedwang proberend te houden luisterde ik naar het geluid van Yusaku's voeten op de traptreden en de deur die open ging. 'Rustig ademhalen Key, vertel me dan rustig wat er aan de hand is, waarom je huilt en waarom je me op dit prachtige uur van de dag wakker hebt gebeld.' 'Sorry.', snikte ik. 'Shhh, eerst kalmeren voordat je praat.' Maar ik kon niet kalmeren, niet na wat er was gebeurd. 'Het is... het is...', snikte ik. Het was zo'n opluchting om Yusaku's stem te horen, maar ik kon niet gelukkig zijn op dit moment. 'Geen haast, nu ik toch al wakker ben heb je alle tijd.', suste Yusaku. Toen ik mijn stem onder controle had begon ik te vertellen: 'Nou, ik wou jou eigenlijk niet storen met mijn problemen, in verband met die toetsweek en zo, dus dacht ik dat ik met mijn oma kon praten. Toen ik daar was bleek ze te slapen, maar-' Ik barstte opnieuw in snikken uit. Aan de andere kant van de lijn ademde Yusaku luid en trillend uit. 'Ze sliep niet.', zei hij aarzelend. 'Is het niet?' Met ogen vol tranen knikte ik, maar toen kwam ik er achter dat hij dat natuurlijk niet kon zien, dus zei ik trillend: 'Precies. Ik merkte dat ze niet meer ademhaalde en toen...' 'Shhh...', probeerde de lieve jongen me te troosten. 'Wat heb je toen gedaan?', vroeg hij op een zachte toon, maar ik had door dat hij zelf ook geraakt was door mijn verdriet. 'Niks, ik had haar hand vast gegrepen en heel hard aan thuis gedacht, blijkbaar hielp het en was ik weer thuis. Toen belde ik jou.' 'Geen ambulance gebeld?' 'Ik had geen telefoon, iemand komt er vroeg of laat wel achter.' 'Als het niet zo'n serieuze en nare zaak was geweest, had ik dit grappig gevonden, Keyon. Er ligt serieus een lijk en jij denkt er niet eens aan om met iemand in contact te komen er over? Heb je zelfs je biologische ouders er niet over gebeld?' 'Ik weet hun nummer niet, en ze mogen er zelf wel achter komen. Ze verdienen het verdriet om er zo laat achter te komen, dan moesten ze haar maar vaker opzoeken.' 'Moet je ook niet bij een begrafenis zijn?' 'Ik ken niemand die zal komen, de enigen die ik zou kennen wil ik niet kennen, en is de dode zelf. Bovendien wordt ik er alleen maar emotioneler van.' Het was even stil. 'Wat wil je wat ik voor je doe?' 'Niks, jemig Yu, ik ben gewoon zo blij om je stem weer eens te horen.' 'We kunnen vaker bellen als je dat prettig vind.' 'Graag. Echt, alleen er al hier voor me te zijn en je stem te horen helpt me al heel erg, ik houd van je.' Fuck. Fuck, fuck fuck! Waarom had ik dat laatste er uit gefloept! Oh god, wat nu?! 'Geen probleem, man. Echt, ik ben er graag voor je, ik wil dat je gelukkig bent.' 'Dank je.' 'Je kunt mij gerust vertellen wat je je oma wou vertellen, als je dat wilt. Ik wil je helpen, echt.' 'O-oké.', zei ik zwakjes, en ik verwisselde het mobieltje naar mijn andere oor. 'Nou, je weet dus dat ik sinds dat de andere kids weten dat ik gay ben heel erg gepest word.' 'Ja, ik vind het echt heel erg. Niks is erger dan gepest worden om iets waar je niks aan kunt doen, zeker zoiets onschuldigs wat niemand kwaad doet.' 'Ik heb vandaag gevochten.' 'Goed zo. Wat zeiden ze? Werd je aangevallen, of deed je het zelf?' 'Het was in de kleedkamer vlak voor gym. Ik werd in mijn nek gegrepen en Yamada zei dat ik bij de meiden moest omkleden en dat ik met mijn lichaam op een meisje leek. Hij daagde me uit en toen ik hem sloeg begin hij terug te slaan en te schelden. Uiteindelijk had ik hem in zijn kruis geschopt en kregen zijn vriendjes me te pakken.' Ik slikte even. 'En die sloegen me in elkaar.' Yusaku spuugde wat onbeleefde woorden uit en zei toen met een zucht: 'Wat ze ook zeggen, ik ben trots op je, echt.' 'Thanks.' 'Wil je er nog over praten, of heb je het liever over iets anders?' Om eerlijk te zijn had ik inderdaad wel even wat afleiding nodig. 'Heb het maar over iets anders.' Het was heel eventjes stil. 'We heten nu officieel Fire Boys, en we hebben op de eerste dag van de herfstvakantie een optreden in het bejaardentehuis. Kom je dan ook?' 'Ja, nou, graag. Gaat het al goed met muziek schrijven?' 'Zeker, we zijn al best ver.' 'Mag ik wat horen?' 'Ehm, nou... Het is nog niet echt af en ik kan het beter met muziek..', protesteerde hij zenuwachtig. 'Ahhh, kom op! Een klein stukje maar!' 'Nee echt, heel veel dingen kloppen nog niet, we hebben vooral tekst, nog niet echt een melodie.' 'Smoesjes.', fluisterde ik. 'Wat?' 'Niks.' 'Ik kan wel een ander liedje voor je zingen, als je wilt?' 'Ja oké.' Ik voelde me opgelucht en zo veel beter nu ik weer even met een levend wezen had kunnen praten. De dood van mijn oma had me zo de grond in geslagen, het was alsof alles nooit meer goed zo komen. Ik wou gewoon weg, weg van alles. Weg van deze ellende. Zachtjes begon Yusaku een al bestaand liedje te zingen:
'I am tired of this place, I hope people change. I need time to replace what I gave away. And my hopes, they are high, I must keep them small. Though I try to resist, I still want it all.
I see swimming pools and living rooms, and aeroplanes. I see a little house on the hill and children's names. I see quiet nights poured over ice and tanqueray. But everything is shattering and it's my mistake. Only fools fall for you, only fools do what I do. Only fools fall.
'
Ik moest bijna weer huilen van de engelenstem die uit mijn telefoon kwam. 'Als ik mijn handen vrij had, had ik een daverend applaus gegeven.', fluisterde ik ontroerd. 'Het Keyon, het spijt me echt, maar ik begin echt moe te worden.' Fuck. 'Ja natuurlijk, dat begrijp ik. Je wilt ophangen?' 'Ehm, nou om eerlijk te zijn wel, maar tegelijkertijd ben ik nu echt een beetje bang je alleen te laten, als je snapt wat ik bedoel.' Hij zei het op een manier dat het als een grapje bedoelde, maar we wisten beide dat de humor in zijn zin ver te zoeken was. 'Het is echt erg op school, is het niet?' 'Ja.', zei ik met een zucht. 'Heb je er ooit aan gedacht om naar een andere school te gaan?' 'Dat mag toch nooit.' 'Die pesterijen mogen ook niet.' 'Maar dat ik helaas niet mijn pleegouders hun probleem.' 'Je bent hun zoon! Jíj bent hun verantwoordelijkheid, zij moeten voor je zorgen.' 'Alleen jammer dat ze dat niet doen, hé?' Het was niet mijn bedoeling om mijn stem zo spottend te laten klinken. 'Wat heeft het voor nut?' 'Wat?' 'Ik! Wat heb ik voor nut? Niemand boeit het wat er met me gebeurd, ik ben nergens nuttig in, en niemand houdt van me.' 'Ík houd van je. Geluk heeft haar tijd nodig.' 'Jammer dat ik er al zestien jaar op wacht!' Het was duidelijk dat Yusaku niet zo goed wist wat hij moest zeggen. Toen begon hij opeens met te vertellen: 'Er was eens een kromme boom. Die kromme boom groeide naast een rechte boom. Elke dag zei de rechte boom tegen de kromme: Jij bent krom, jij bent altijd lelijk en krom geweest, en dat zul je altijd blijven. Maar kijk naar mij! Ik ben recht en groot, ik ben statig en prachtig! Elke dag in, dag uit. Maar op een dag kwamen de houthakkers langs, en de leider zei dat ze alle rechte, mooie bomen moesten kappen. Maar de gebogen boom, die niet recht was, die niet als de anderen was, werd met rust gelaten. En die boom staat er nog steeds, hij groeit sterker en groter. En hij zal altijd apart en uniek blijven groeien, ondanks dat hij niet recht zou worden.' Versuft bleef ik stil zitten met mijn mobieltje in mijn handen, op het koude gras. 'Dat verhaal heb ik laatst in een film gehoord, en ik moest meteen aan jou denken. Je bent niet 'vreemd', jij bent uniek. Blijf hoe je bent, en blijf doorzetten.' 'Ehm.', mompelde ik sprakeloos. 'D-dank je.' Verstrooid wreef ik door mijn haar. 'Ehm je... Je moet gaan slapen, anders ben je morgen doodop. Uh.. W-welterusten, ja. Slaap lekker.' 'Jij ook, neem alsjeblieft contact met me op als je je down voelt, je zult je niet storen en ik wil er voor je zijn. Tot gauw!' 'Tot gauw!' Nadat ik het knopje had ingedrukt om op te hangen voegde ik er aan toe: 'Ik houd van je.'


(Het liedje was FOOLS van Troye Sivan)
(Het verhaal komt uit de film Wristcutters: a love story.)
(Het zijn beiden echt aanraders; de film en het liedje)

Reacties (1)

  • DeNaamIsGideon

    Erg mooi!
    MAAR OMAAAAA WHY U GO DYING ON US

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen