It defines me           



______________________________________________________________________________________________________



      Jackson Cohl is het gespreksonderwerp van de dag.      ★      ★      ★

      Het maakt niet uit waar Elainie zich begeeft, wie haar omringt of wat er dan ook gaande is, iedereen heeft het over de nieuwe jongen met de helblauwe ogen. “Heel erg vriendelijk”, vind het de lunchdame in de kantine. “Buitengewoon goed in voetbal”, als ze Adam Wade moet geloven. “Ik ga hem met huid en haar verslinden”, mocht ze afgaan op de blik die Madeleine hem toewerpt wanneer Jackson die maandag ochtend hun collegezaal betreed. Madeleine haar beste vriendin, Holly, krijgt een waarschuwende blik wanneer ze hardop uitspreekt hoe “doable” hij is. Wat klaarblijkelijk inhoudt dat Madeleine hem claimt of iets in die richting, want Holly dimt meteen in en werpt de jongen geen tweede blik. Elainie krijgt alles haarscherp mee, aangezien het hele groepje recht voor haar is gaan zitten, twee rijen lager dan zij.
      Nu Elainie de zaterdagnacht en gehele zondag heeft gehad om er eens goed over na te denken, heeft ze uiteindelijk een conclusie getrokken. Jackson deed mee aan een weddenschap. Ze hebben haar dat boek zien pakken en hebben hem er vervolgens op uit gestuurd als een soort ontgroening. Praat met de zwartogige en verdien ons respect, of iets in dat aspect. Nu ze hem weer ziet brengt die conclusie een stukje rust met zich mee, want nu weet ze ten minste wat er aan de hand is en is er een verklaring voor zijn ongewone reactie. Of gewone reactie, het is maar hoe je het bekijkt.
      Jackson praat kort met de leraar, knikt enthousiast en draait zich vervolgens om naar de collegebanken. Zijn ogen scannen de ruimte op zoek naar plekken die nog niet bezet zijn en dan kijkt hij in Elainie haar richting en licht zijn gezicht op in herkenning. Zijn glimlach komt hem nog net zo makkelijk als anderhalve dag geleden en is –nu Elainie niet meer overheerst wordt door verbazing– aanstekelijk als maar kan. De vreemdste sensatie overvalt haar, als een geactiveerd instinct waarvan ze niet wist dat ze hem bezat, en haar mondhoeken komen het kleinste beetje omhoog. Het is haar eerste reactie, voordat ze zich beseft dat Madeleine praktisch in dezelfde kijklijn zit en die glimlach hoogstwaarschijnlijk voor haar is bedoeld. Haar mondhoeken verlagen onmiddellijk weer, terwijl Jackson zelf begint aan het bestijgen van de treden in hun richting. Als om het te bevestigen klinkt Madeleine haar stem.
      ‘Hij komt hierheen Hol. Schuif een plek op.’
      Overvallen door schaamte en boosheid tot zichzelf –wat had ze nu precies verwacht?– slaat Elainie haar blik af richting haar opengeslagen boek. Het enige wat ze nu kan hopen is dat Jackson haar glimlach –of poging daartoe– niet heeft gezien. De tintelingen in haar wangen komen haar bekend voor. Gelukkig komt blozen bij haar neer op iets wat lijkt op een gezonde complexie, in tegenstelling tot het spierwit waarmee ze normaal door het leven gaat. Haar huid en haren dragen absoluut niets bij aan haar pogingen haar oogkleur te verdoezelen. Haar porseleinen huidskleur en ravenzwarte lokken staan enkel bij aan het scherpe contrast wat Elainie is.
      Ze heeft niet meer gebloosd sinds ze zichzelf heeft aangeleerd geen hoop meer te koesteren. Ondanks hoe ze zich van binnen voelt, heeft ze tegenwoordig een aardig dikke huid. Niemand zal aan de buitenkant kunnen zeggen hoe veel het haar doet. Stom van haar dat ze die huid zo makkelijk laat vallen voor een nieuw gezicht met een vriendelijke glimlach. Werkelijk, heeft ze nu nog steeds niets geleerd van voorgaande situaties? Ze kan geen verwachtingen hebben, tegenover niets, want wanneer je eenmaal verwachtingen hebt, kunnen deze ook teleurgesteld worden. Ze haat teleu...
      'Goedemorgen, Elainie,' klinkt er opgewekt.
      Ze bevriest voor een moment. Was dat... verbeelding? Nee. Nee, er is niets mis met haar geestelijke gezondheid. Naast haar klinkt geschuifel en gestommel en dan is er een korte verplaatsing van lucht en wordt er een boek op tafel gelegd, naast die van haar. Elainie kijkt op.
      Ze blijkt de eerste die terug komt uit haar staat van schok, want het eerste waar haar ogen op vallen zijn Madeleine en haar gevolg. Het gehele groepje zit omgekeerd in hun stoelen, ogen groot, wenkbrauwen opgetrokken en monden open in verbazing. En dat is wanneer het Elainie met kracht strijkt dat dit een belachelijke reactie is op zoiets simpels als een 'goedemorgen' gericht tot haar. Het is van de zotten dat het blijkbaar verbazingwekkend is dat iemand haar begroet. Als een normaal mens. Als een persoon.
      Dus wanneer het tweede waar haar oog op valt Jackson is, breed glimlachend naast haar en wederom zonder een spoortje schok of twijfel, laat ze dat instinct weer tot leven komen en glimlacht ze terug. Goed, het is misschien kleintjes en weinig veelzeggend naast die oogverblindende variant van Jackson, maar hij lijkt er niet minder blij of tevreden mee. Hij knikt enthousiast, alsof ze zojuist een vraag heeft beantwoord, en lijkt dan het gestaar van het groepje voor ze te ontdekken. Het veroorzaakt direct een frons, zijn glimlach trilt even en zijn eigen wenkbrauwen komen ook iets omhoog. Elainie durft het niet aan van hem weg te kijken, bang dat ze het moment van besef -wat ze nog steeds enigszins verwacht- zal missen. Voor ze het weet is Jackson naar haar toe gebogen en hangt hij in haar persoonlijke ruimte, zonder zijn ogen los te maken van de mensen voor hem. Ze weet haar eerste reactie; terugdeinzen, maar net te onderdrukken.
      'Zeg, Elainie? Ik heb toch geen felroze shirt met een gifgroene broek gecombineerd hè?' vraagt hij zacht, een spoortje verwarring in zijn stem. Elainie lacht haar dit-is-een-grappige-passage-in-het-boek-lachje, waarvan ze niet eens wist dat hij veroorzaakt kon worden door een echt persoon. Wat is dat nu weer voor variant van 'heb ik iets op mijn gezicht'?
      'Euhm, nee. Geen gekke combinaties.' Wat kleding betreft dan. Als ze de nog steeds toegeworpen blikken moet geloven dan is Jackson zittende naast haar de vreemdste combinatie ooit. Ze hoeft niet op te kijken om te bevestigen dat ze nog steeds gade worden geslagen, ze kan de blikken voelen branden in de zijkant van haar gezicht. Jackson, –duidelijk tevreden met Elainie's antwoord– haalt nonchalant zijn schouders op en kijkt dan naar haar in plaats van naar het groepje voor zich, glimlach terug rond zijn lippen. Een glimlach terug lijkt haar moeiteloos te komen.
      'Dan zijn ze vast verbaasd dat ik jou aan durf te spreken,' concludeert hij. En hij zegt het zo luchtig, zo onomwonden en zonder twijfel –zoals hij alles schijnbaar doet–, dat Elainie zijn woorden in eerste instantie niet eens bevat. Ze hoort hem, ze hoort hem luid en duidelijk, maar het duurt gewoon even voor het bezinkt. Haar glimlach valt van haar gezicht op het moment dat het dat doet en ondanks de jarenlange training die ze heeft gehad in het verbergen van haar gekwetstheid weet ze dat het op dit moment duidelijk zichtbaar moet zijn. Zijn directheid overvalt haar en ze moet haar blik afwenden naar haar boek om haar gezicht weer in de plooi te krijgen. Voor iemand zonder verwachtingspatroon –kuch– komt dit behoorlijk pijnlijk aan. Deze luchtige manier is compleet nieuw in haar boekje met 'manieren om Elainie er van op de hoogte te stellen dat ze anders is'. Waar ze het normaal van zich af laat glijden alsof het nooit is gebeurd, ontlokt deze situatie, met deze persoon, op deze manier, haar voor het eerst in lange tijd echter een reactie. Een verdomd venijnige. Erg... passend bij haar, mocht je anderen willen geloven.
      'Je hoeft het er niet in te wrijven! Wat? Je wilde jezelf bewijzen? Dat is je bij deze ongetwijfeld gelukt, dus kan je me nu weer met rust laten,' bijt ze, voor ze er beter over na kan denken. Luid. Voor Elainie en Jackson wordt gegniffeld en Holly maakt een snuivend geluid, alsof Elainie iets buitengewoon onbeschofts heeft gedaan. En in hun ogen is dat waarschijnlijk ook zo, want Elainie sprak harder dan Jackson en Jackson heeft een charmante glimlach en vriendelijke ogen en niemand heeft gehoord wat hij tegen haar zei. Dus het enige wat Madeleine en de rest zien, is Elainie die bewijs levert dat ze is hoe zij denken dat ze is. Voor het eerst, maar dat doet er niet toe. Dat is genoeg en meer hebben ze niet nodig.
      'Wat? Elainie, ik snap nie...'
      Maar met een naar gevoel in haar onderbuik klapt Elainie haar boek dicht, schuift hem in haar tas en is al halverwege de collegezaal naar beneden voor ze goed en wel beseft wat ze doet. Ze klapt de deur achter zich dicht op het moment dat het college begint.


Reacties (2)

  • Peperoni

    je opmaak is zo inspirerend en knap, w a u w. maar oh boy oh boy, ik ben benieuwd naar het vervolg...

    3 jaar geleden
  • Infrared

    Oh Elainie, suffie..

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen