Foto bij 14. Het hoofdstuk waarin de date in het water liep

Het spijt me dat ik niks van deze story geactiveerd heb de laatste tijd. Ik was druk en ik ben nog steeds druk en dat zal voorlopig nog wel zo blijven, dus vandaar (:
Fun fact: op de dag dat ik dit schreef, kwam ik weer thuis op mijn studentenkamer na een paar dagen bij mijn ouders geweest te zijn en ontdekte ik dat mijn fietsband lek was. Jullie kunnen in het hoofdstuk lezen waarom dit relevante informatie is. (:
Als in: de gebeurtenissen in dit hoofdstuk zijn niet op dat moment gebaseerd, maar het was een heel bijzonder toeval.

Ik hoop dat jullie het hoofdstuk wel leuk vinden (:

Na de tomatensaus van mijn neus te hebben geveegd, mijn pizza opgegeten te hebben en de rekening betaald te hebben, vertrokken Hamlet en ik weer zo'n beetje uit het restaurant.
Onderweg naar onze fietsen, stond Hamlet opeens stil en hield hij zijn hand op met zijn handpalm naar boven gericht. 'Voelde ik daar nou een druppel?' vroeg Hamlet.
Ik trok een gezicht waarbij ik mijn mondhoek naar beneden trok. 'Ik hoop het niet,' mompelde ik.
Maar Hamlet had gelijk: nog voor we bij onze fietsen waren begon het te hozen. Hamlet en ik hadden geen van beiden een jas bij ons.
Hamlet rende met zijn armen boven zijn hoofd, alsof dat ook maar enige bescherming bood, richting de fietsen, die we even verderop in een fietsenrek gezet hadden, terwijl hij iets wat leek op 'waaaah' riep. Ik moest heel even lachen, maar liep verder rustig richting mijn fiets. Hoewel de regen ervoor zorgde dat mijn humeur stukje bij beetje in iets chagrijnigs veranderde, wist ik dat het op dit moment toch niks uitmaakte hoe snel ik zou lopen, omdat we over een paar minuten toch doorweekt waren.
'Je zou kunnen zeggen,' zei Hamlet, die al bezig was zijn slot los te maken, 'dat onze date hiermee in het water gevallen is.'
Ik glimlachte flauwtjes, terwijl ik ook begon mijn fiets los te maken.
'Oh, kom op, die was best grappig, toch?' probeerde Hamlet nog om mij iets vrolijker te krijgen. Misschien had hij door dat ik wat stilletjes was, of dat mijn humeur wat achteruit was gebracht door de regen, maar dat was niet alles. In mijn hoofd was ik vooral bezig me af te vragen wat ik in vredesnaam van deze date moest vinden. Ik was bijna gestikt in een vliegje, had wijn over me heen gegooid, tomatensaus over mijn gezicht gesmeerd en nu regende het ook nog. Daarbij kwam dat Hamlet en ik het blijkbaar over zoveel dingen oneens waren geweest dat als deze date voorspelde hoe volgende dates tussen ons zouden verlopen, ik niet wist of het wel zou werken. Voor mij had tot nu toe alles bewezen wat ik al wist: ik was niet gemaakt voor dit soort gedoe. Niet voor daten, niet voor flirten, niet voor verliefd worden, ook al vond ik Hamlet best wel leuk. En wat zou Hamlet van mij hebben gevonden?
Toen we allebei onze fiets los hadden en opstapten om richting huis te gaan, ontdekte ik het: mijn band was lek. 'Shit,' mompelde ik.
'Hmmm?' Hamlet, die al even vooruit was gefietst, draaide zich om. 'Wat is er?'
'Lekke band, denk ik.' Ik stapte af, terwijl ik mijn best deed om niet te vallen met mijn gehakte schoenen op de straatkeien die inmiddels glibberig waren van de regen, en liep naar de achterkant van mijn fiets, om te voelen hoe de band eraan toe was. 'Behoorlijk lek,' concludeerde ik, toen ik merkte hoe makkelijk de band in te drukken was.
'Oké, dan hebben we misschien een probleem. Je kunt er niet toch op fietsen?'
Ik schudde mijn hoofd. 'Lijkt me niet bepaald verstandig, dan gaan de banden alleen nog maar meer kapot.'
Hamlet krabde aan zijn kin. 'Wat zullen we dan doen? Lopen?'
Ik trok mijn wenkbrauwen op. 'Daar doen we minstens vijftig minuten over. Langer waarschijnlijk zelfs, als ik op deze hakken loop. Niet te vergeten dat mijn voeten dat niet bepaald fijn gaan vinden. En dat het regent.'
'Waarom doe je dan ook hakken aan?' lachte Hamlet. 'Ik heb nooit begrepen waarom meisjes dat soort schoenen dragen als het toch niet lekker loopt.'
'Weet ik veel, misschien omdat ik dacht dat het leuk zou staan?' riep ik, veel geïrriteerder dan ik eigenlijk had bedoeld. 'Weet je, Hamlet, dit is allemaal niks voor mij.'
'Wat niet?'
'Daten! En alles wat daar verder bij hoort. Ik voel me alleen maar onhandig en ongemakkelijk, en ik heb het gevoel dat vanavond alleen maar bevestigd heeft waarom ik dit normaal gesproken nooit doe.'
'Hoezo niet? Wat was er mis met vanavond? Iedereen gooit weleens een wijnglas om, toch?'
'Ja, maar...' Hoe moest ik hem in vredesnaam uitleggen waarom ik me zo verschrikkelijk stom voelde, stommer dan waarschijnlijk nodig was als ik er logisch over nadacht, als dit soort dingen gebeurden.
'Weet je, Leo, als je hiermee probeert me op een subtiele manier af te wijzen, kan ik zeggen dat ik je niet bepaald subtiel vind,' zei Hamlet met opeens een kille ondertoon in zijn stem. 'Als je op me bent afgeknapt, door iets wat ik heb gezegd of gedaan of wat dan ook, zeg dat dat gewoon tegen me, maar ga geen excuusjes bedenken. Ik dacht dat je me leuk vond, maar misschien...'
'Dat vind ik ook,' onderbrak ik hem fel.
'Wat is het probleem dan?' riep Hamlet uit, terwijl hij wijd met zijn armen gebaarde. 'Ik vind jou leuk, jij vind mij leuk, dan is het toch simpel als wat? Wat maakt het dan uit dat je een wijnglas omgooit? Of dat het regent op onze eerste date en we beiden zo stom zijn geweest om geen jas mee te nemen en dat je band lek is?
'En dat ik tomatensaus over mijn neus smeer, een vliegje op de grond moet spugen en dat we het blijkbaar over heel wat zaken met elkaar oneens zijn,' voegde ik toe.
Hamlet glimlachte. 'Opposites attract, zeggen ze toch weleens? En ik ben allang blij dat dankzij jouw actie met dat wijnglas mijn onhandigheid vanavond niet zo opviel.'
Ik moest lachen, waarmee al mijn spanning opeens gebroken leek. 'Je hebt gelijk. Het was gewoon... Allemaal niet helemaal zoals ik het me voorstelde. Sorry, ik kan nogal perfectionistisch zijn.'
Hamlet keek me met een glimlach aan. 'Als dat alles is. Ik begon al bijna bang te worden dat je me niet meer leuk vond. Het hoeft niet altijd perfect te zijn, toch? We kunnen met elkaar praten, en lachen en wat dat betreft vond ik het leuk vanavond.'
Ik glimlachte ook, plotseling een beetje verlegen. 'Dus je vindt me leuk?' vroeg ik, om te bevestigen wat Hamlet enkele momenten geleden had gezegd.
Hamlet grijnsde. 'Oh, was ik daarin nog niet duidelijk genoeg? Moet ik het soms op mijn voorhoofd schrijven? "Hamlet vindt Leo leuk"?'
'Eigenlijk zou ik dat best willen zien, ja,' lachte ik. Hamlet keek me aan met een glimlach die ergens wel vertederend was en ik deed me best om normaal te blijven doen. Goed, leuke jongen had zojuist toegegeven dat hij mij ook leuk vond. Cool blijven, Leo. Ik zuchtte even. 'Ik denk dat ik mijn fiets maar het beste hier kan laten staan en dan morgen terug kan komen om hem naar de fietsenmaker te brengen. Het duurt veel langer als ik hem morgen haal en dan terug moet lopen, en dan ook nog zelf de band moet plakken.'
'Ja, oké. Wil je dan bij mij achterop mee naar huis? Of ga je met de bus, omdat het regent? Of zal ik met je meegaan met de bus, of wil je dat liever niet, omdat je mijn gezicht nu al wel weer zo'n beetje zat bent?'
Ik lachte. 'Je hebt een prima gezicht, Hamlet, op zich word ik het niet zo heel snel zat om daar tegenaan te kijken.'
Hamlet moest ook lachen. 'Wauw, lekker smooth, Leo. Ik wist wel dat je mijn charmes niet kon weerstaan.'

Reacties (1)

  • tubbietoost

    This made my day ^^
    Heel veel succes met je druk zijn! hopelijk heb je het snel minder druk <3

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen