Foto bij 3

Ik wist het nog als de dag van gisteren: Miss Wilson die me vertelde dat er echt zoiets bestond als een toverschool. Dagenlang heb ik haar uitgehoord en de oren van haar hoofd gevraagd, tot ze er gek van werd en me een dik boek in m'n handen had gedrukt. Een beknopte beschrijving van Hogwarts, stond er op de kaft. 'Hierin vind je alles wat je weten moet over de school,' waren haar woorden toen ze me alleen achterliet en ze me waarschuwde mijn mond tegen de anderen te houden. Het boek was binnen een paar dagen uit.
In de brief werd me verteld dat ik schoolspullen moest gaan kopen op de Diagon Alley. Aangezien ik natuurlijk niet wist waar dit zich bevond, had ik twee dagen geleden bezoek gehad van professor McGonnagall. Samen hadden wij de Diagon Alley bezocht en heb ik mijn schoolspullen kunnen kopen. Ik had al mijn schoolboeken al eens vluchtig doorgebladerd en het leek me erg interessant. Ik was benieuwd hoe ik het zou vinden op Hogwarts.

Morgen was het dan eindelijk zo ver. Dan zou ik mijn eerste stappen zetten in mijn nieuwe thuis: Hogwarts. Wat ik me nog wel had afgevraagd was waarom ik pas op vijftienjarige leeftijd een brief had ontvangen. Tijdens mijn bezoek aan de Diagon Alley werd ik vaak aangestaard wanneer ik zei dat dit pas mijn eerste jaar op Hogwarts was. Toen ik het aan Miss Wilson vroeg, reageerde zij echter net zo verbaasd als ik. Tevens McGonnagall had geen antwoord gehad op mijn vraag toen ik het vroeg tijdens ons bezoek aan de Diagon Alley. Er zou wel iets fout zijn gegaan.

Een klop op de deur liet me opschrikken uit mijn slaap. Miss Wilsons hoofd stak uit het gat van de deur om te vragen of ik wakker was. 'Het is tijd,' zei ze.
Ik sloeg de deken van me af en stapte uit bed. Een lichtstraal gleed langs het gordijn van het enige raam in de kamer. Op het bureau in de rechterhoek van de kamer lag een stapeltje gemakkelijke kleding, die ik snel aandeed. Ik wreef eens in mijn ogen om mezelf wat wakkerder te krijgen en stapte daarna in mijn schoenen. Nog een laatste keer keek ik mijn kamer rond tot ik me naar de deur begaf. Ik trok de hutkoffer waar al mijn spullen in zaten achter me aan. In de gang zette ik deze naast de trap waarna ik de badkamer inliep. Hier poetste ik mijn tanden en haalde een borstel door mijn klitterige haar. Ook deed ik wat mascara op mijn wimpers. Ik had het geluk dat ik al lange wimpers van mezelf had en ik had eigenlijk ook geen mascara nodig, maar toch bleef ik het doen: het was al zo lang een standaard ritueel in de ochtend.
Zachtjes liep ik met de hutkoffer de trap af naar beneden, om de andere kinderen in het huis nog niet wakker te maken. Beneden aangekomen liep ik rechtstreeks door naar de keuken waar Miss Wilson al aan tafel zat met een krant en een kop thee. Ze keek op toen ik binnenkwam.
'Ik kan straks niet mee om je uit te zwaaien,' zei ze.
'Oh,' ik keek haar aan, 'waarom niet?'
Ze sloeg de krant dicht en gaf me een bemoedigend glimlachje. 'Ik moet hier blijven om op de andere kinderen te passen. Ik vertrouw het niet om hen alleen te laten.'
Begrijpend knikte ik, al werd het zenuwachtige gevoel in mijn buik alleen maar erger.
'Je moet dus alleen gaan,' vervolgde ze. 'Gaat dat lukken?'
Ik beet even op mijn onderlip. Eigenlijk wilde ik zeggen dat ik niet durfde, maar dat was laf, dus zei ik het niet.
'Natuurlijk,' zei ik dan maar, al was het ietwat geforceerd. Miss Wilson had het niet door en keek me glimlachend aan.
Nadat ik mijn ontbijt had opgegeten en afscheid had genomen was het tijd om te vertrekken. Er was een taxi geregeld die me tot het station zou brengen, waarna ik zelf op zoek moest naar het juiste perron. Niet al te moeilijk, zou je denken.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen