Foto bij 062

"Love me slowly,"
she whispered,
like the love I had
for her, had limits.
Like it could run out
as easily as a grain
of time.
I could tell, by the
sound of fear in her lungs,
that she had a terrible past.
The kind that no one talks
about, the kind that remains
bottled up inside of you,
slowly and quietly,
killing everything in
your bones.
- Christopher Poindexter

Harry Styles


Er was tot mijn opluchting niemand thuis toen ik dinsdagmiddag, zessentwintig november voor het eerst sinds mijn vrijlating mijn kamer op de loft binnenwandelde. Jim had me deze ochtend uit zijn appartement gegooid, zoals ik had verwacht. Het verbaasde me dat hij mijn bullshit een week had kunnen verdragen, zeker na wat er zaterdag tussen mij en Lil gebeurd was. Hij was nog steeds woedend dat ik haar had laten vallen.
De periode die hij me als gast op zijn sofa had beloofd was voorbij. Ik vermoedde ook dat hij het niet veel langer uitgehouden zou hebben met me onder één dak. De laatste dagen was ik permanent humeurig geweest, miserabel door mijn nooit eindigende kater. Overdag zocht ik mijn toevlucht in The Bronx, 's nachts - als ik al terugkeerde, sliep ik mijn roes uit op zijn bank. En mijn nachtmerries hielden niet enkel mij wakker.
Het was misschien beter dat hij van me verlost was. Ik wilde niemand meesleuren in mijn neerwaartse spiraal.
Ik slenterde naar mijn houten kast even verder en dwong mezelf elk spoor van Lily in de ruimte rond me te negeren: haar schoenen onder de vensterbank, de gekreukte lakens, haar heerlijke zoete geur die achterbleef in de lucht... Shit, ik miste haar.
Ik had opzettelijk enkele uren rondgedoold door de straten in de buurt, tot ik er zeker van was dat ze naar school was en ik haar hier niet kon tegenkomen. Ik kon haar niet langer zien, hoe hard ik haar ook nodig had. Meer en meer betrapte ik mezelf erop te hopen dat ze me even hard miste als ik haar, en ik haatte mezelf erom. Het was zo fucking egoïstisch van me haar aandacht zo te willen opeisen. Ik had niet meer aan Jim gevraagd hoe het met haar ging, naïef gelovend dat ik haar misschien zo makkelijker uit mijn hoofd kon zetten, dus ik wist niet of het even slecht met haar ging als met mij. Ik vermoedde dat ze er beter aan toe was, mijn meisje kennende. Zo snel zou ze me niet opgeven, hoopvol en koppig als ze was.
Ze had me maanden geleden al moeten opgeven, god... Dan had ze misschien al die horror niet moeten meemaken. De beelden die Finn me van haar had laten zien, joegen me samen met mijn eigen traumatiserende ervaring nog steeds op in mijn dromen. Mijn immense schuldgevoel zwakte niet af. Het was iets vreemds voor me, de verantwoordelijkheid van mijn daden aanvaarden. Maar ik kon niet anders. Als ik er niet was geweest, hadden ze nooit met hun vuile poten aan haar gezeten. Dan was ze nu nog veilig... Onbezorgder. Zoals een meisje van haar leeftijd hoorde te zijn; zeker Lily, onschuldig en kwetsbaar.
Ik lette amper op de kleren die ik van de planken griste en in mijn blauwe sporttas propte. Zac zou me voorlopig in zijn appartement laten leven. Over hoe lang precies hadden we het niet gehad, maar ik nam liever zo veel mogelijk mee, zodat ik hier niet snel opnieuw hoefde te komen. Ik haatte deze kamer.
Het herinnerde me aan Finn en Lily's pijn.
Haar pijn was de mijne.
Het was zo al zwaar genoeg.
Met een trillerige zucht liet ik mijn zak op de grond vallen. Verslagen sloot ik de kastdeuren weer, al kon ik het niet laten nog een blik op haar kleren te werpen. Voor ik wist wat ik deed, had ik mijn eigen handelingen gestaakt en mijn hand uitgestoken. Met bevende handen haalde ik één van haar truien uit, en drukte de dure stof tegen mijn neus. Mijn ogen rolden haast weg toen ik haar verrukkelijke geur opsnoof.
Het was niet voldoende. Ik was langzaamaan aan het wegrotten zonder haar. Pijnlijk en confronterend, alsof ik eindelijk een prijs moest betalen voor al mijn zonden. Zij was mijn enige kans op genade. Op vrede.
Ik had er geen recht op...
Lily verdiende beter dan een gebroken, vierentwintigjarige man; mijn engel die mijn engel niet kon zijn. Verslagen zuchtend legde ik haar trui terug, voor ik de kast met trillende onderlip weer sloot. Ik vloekte gefrustreerd toen ik een traan over mijn wang naar beneden voelde lopen. De laatste dagen had ik geen controle meer over mijn emoties. Euforie, genot, woede, angst, schuld, gevoelens voor haar... Het was allemaal te wazig en ongedefinieerd - ongetwijfeld door de drugs en mijn vernietigende levensstijl, en het liep in elkaar over als een onduidelijke kleurschakering. Als het groen en het blauw en het licht en het leven en het alles gevangen en gebundeld in haar prachtige ogen. Haar ogen, god, zo open en eerlijk en vurig en jong. Alles was haar geworden. Waar ik ook ging, wat ik ook zag, het leidde allemaal terug naar haar. Naar wat ik kwijt was...
En naar Finn.
Naar Mike.
Naar alles wat ik ooit had verpest en verloren en gebroken. Ik draaide me om en haalden mijn handen door mijn haar. Wanhopig trok ik aan de wortels van mijn ongewassen, vernestelde krullen. De vettige plukken voelden smerig tussen mijn vingers, maar ik kon het niet opbrengen erom te geven.
Ik blies wat lucht uit door getuite lippen, maar het hielp niet. Tegenwoordig kwam en ging het als een onberekenbare vlaag. Als een donderstorm.
Eerst de hevige emoties - het gemis en de angst en de trauma's, dan de zwarte vlekken. Dan de wanhoop: mijn verlangen naar de verdovende drugs, en een vrouwenlichaam tegen het mijne als waardeloze vervanging van Lily, en drank en niets. Maar het niets kwam nooit.
Enkel de herinnering aan het schot, en het bloed - het stonk zo hard - en Finns lichaam. Mijn schuldige handen...
Alles wat mijn handen ooit hadden aangeraakt was bevuild. Ik had alles verpest. Ik boorde mijn nagels in mijn palmen en keek onrustig rond me heen.
Ik trilde en schokte oncontroleerbaar; de drang iets te vernietigen was te groot.
Het was belachelijk. Idioot, eigenlijk.
Maar het was het eerste wat ik zag.
Of toch, het eerste na Mikes afkeurende blik; zijn donkerblonde haar golvend rond zijn vriendelijke gezicht terwijl hij zijn hoofd schudde en zijn groene ogen samen kneep, want Harry, waarom verpestte je altijd alles? Waarom breek je altijd in de plaats van te maken?
De gitaar lag nog steeds binnen handbereik, op precies dezelfde plek waar ik hem nu al weken geleden had achtergelaten. Het had geen zin meer. Het leek geen waarde meer te hebben, nu het daar al zo lang lag en al Lily's pijn en onze tranen en het verdriet had moeten zien. En niemand keek om naar het goedkope instrument op de grond, dat al zijn nut had verloren toen ik de trekker had overgehaald en had beseft dat mijn vingers nooit meer iets anders zouden zijn dan een wapen. Mike zou me het niet meer laten hebben als hij nog had geleefd.
Mike.
Fucking Mike.
Als hij niet zo fucking zwak was geweest en er was blijven zijn voor me, was het misschien nooit gebeurd. Ik snoof en gooide mijn hoofd in mijn nek.
"Fucking gemakkelijk, hmm? Waar ben je nu, met al je fucking raad en je perfecte leven? Je wist alles altijd zo goed, toch? Bullshit! Als je zo goed was, waarom moest je me dan achterlaten? Je had moeten blijven, Mike! Ik heb je nodig!" snauwde ik, mijn ogen gericht op het plafond. Ik hief mijn handen op en zwaaide rond me heen.
"Denk je dat ik niet wil verdwijnen? Maar ik ben geen fucking lafaard zoals jij! Ik vlucht niet weg van mijn fucking problemen!"
Voor ik wist wat ik deed, had ik hard geschopt tegen het instrument aan mijn voeten.
"Ik wil je niet meer in mijn leven! Hoor je me? Ik wil je weg! Alles! Mijn herinneringen aan je, en al je spullen, en deze hele fucked up loft! Ik heb te veel pijn, Mike! Ik kan het niet langer dragen!" riep ik. Ik leek krankzinnig te zijn.
Met elk woord liet ik mijn voet hard neerkomen op de gitaar onder me. Opnieuw en opnieuw en opnieuw en opnieuw, tot al mijn woede resoneerde door de ruimte zoals de valse klanken door de gesprongen snaren. Mijn oren barstten uit elkaar door al het gekrijs en het geschreeuw en gegil en geroep in mijn hoofd. Finn en Lily en Mike en andere mensen rond me die dachten me te kennen, maar geen fuck wisten.
Al de leugens. De illusies.
De pijn.
Het was te veel.
Met een wanhopige snik liet ik me tussen mijn sportzak en de gebroken gitaar neervallen op mijn knieën. Ik was kapot.
Enkel mijn vlees en beenderen hielden samen wat er al lang niet meer hoorde te zijn.
"Mike, waar ben je?" huilde ik, terwijl ik in mijn haar greep en ineengekrompen de marteling aanvaardde. Ik kon niet anders dan buigen onder de last op mijn schouders. De lucht in de ruimte was te zwaar.
Ik kon niet ademen.
Misschien was het Finns dikke, eindeloos stromende bloed dat me bleef achtervolgen: het hing aan mijn huid, sijpelde door mijn poriën naar buiten. Of naar binnen, wie zou het zeggen?
Ik hoorde de deur niet eens opengaan. Pas toen ik haar stem hoorde, leek de nevel rond me op te lossen. De vlaag was voorbij.
"Harry? Harry, oh god!" snakte Lily naar adem. Snikkend keek ik op.
Daar stond ze, in de deuropening, prachtig en perfect en mijn redding. Alles wat ik nodig had. Ik droomde.
De deur viel achter haar in het slot, voor ze zich naar me toe haastte en zich naast me op haar blote knieën liet vallen. Haar blauwe plooirokje golfde rond haar slanke bovenbenen.
"Wat doe je hier? Wat is er aan de hand?" vroeg ze paniekerig. Ze schoof naar me toe en sloeg haar armen rond mijn nek. Ze leek verdomd echt.
Ademloos klemde ik haar tegen me aan.
"Ik ben zo verloren, baby. Het lukt niet." snikte ik hees. Ik verstopte mijn gezicht in haar zachte haar.
"Kom hier. Ik heb je vast, Haz." troostte ze me zachtjes. Ze knuffelde me innig en drukte korte tedere kusjes op mijn wang.
Ze leek mijn eerste teug zuurstof na dagen van happen en snakken naar lucht.
"Waarom ben je niet op school?" Mijn stem klonk akelig zwak. Ze zuchtte diep.
"Mijn les is weggevallen. Ik ben net naar de winkel gegaan. Toen ik terugkwam, zag ik dat de deur naar je kamer openstond." fluisterde ze. Ik trok haar nog steviger tegen me aan. Fuck, ze was echt.
Ik wist heel goed dat ik haar niet mocht vasthouden, maar het was dit of stikken in mijn eigen pijn. Ik had geen keuze.
"Ik kwam spullen halen." Ze verborg haar gezicht in mijn nek en liet zich gewillig op mijn schoot trekken.
"Ik heb je zo gemist. Zo hard." zuchtte ze. Ik reageerde niet. Als ik toegaf hoe hard ik de voorbije dagen naar haar verlangd had, zou ik haar misschien nooit meer kunnen loslaten. Ze nestelde zicht tegen me; ze leek niet eens te geven om mijn dringende nood aan een douche.
Ik wist niet hoe lang ik al in deze outfit rondliep, en ik had me al dagen niet geschoren. Ik zag er afschuwelijk uit.
Het puntje van haar neus voelde koud tegen mijn hals. Ik had op slag het gevoel dat ik leefde, hier, in haar armen, tegen mijn houten kast in de ruimte die me nog elke nacht vreselijke dromen bezorgde. Ze trok haar blote benen op en omarmde me steviger.
Het schattige kanten randje van haar korte witte sokken stond in scherp contrast met haar zwarte laqué schoenen. Ze zag eruit als een schoolmeisje, gepolijst en jong en onschuldig, met haar witte blouse en plooirokje en perfect gekrulde haar. Het was wat me altijd zo hard had opgewonden; nu was het slechts extra confronterend. Ik had een zeventienjarige tiener bevuild met mijn moordende handen.
Ze liet haar vingers in mijn smerige haar glijden en bracht haar lippen tot bij mijn oor.
"Het komt allemaal goed met je. Beloofd, Harry." fluisterde ze. Ik greep haar fijne middel en drukte haar kleine lichaam zo dicht mogelijk tegen het mijne.
"Zolang jij me blijft vasthouden, Lily." humde ik terug. Ze kuste mijn mondhoek.
"Ik laat je niet los." zei ze met haar prachtige, heldere stem. Ik knikte. Zachtjes kuste ze me, haar perfecte lippen vol en als een drug tegen de mijne. Ik wist dat ik haar kus niet mocht aanvaarden - het stelen van zoiets kotsbaars en moois voelde als een misdaad, maar ik veronderstelde dat een extra zonde er wel bij kon. Ik proefde haar zoete adem meer dan anders op mijn tong, een extra indicator dat ik - zoals mijn acute gebrek aan tandpasta van de laatste dagen al deed vermoeden, waarschijnlijk niet echt uitnodigend smaakte. Het hield haar niet tegen.
Ze greep mijn grote hand en krulde het rond de buitenkant van haar zachte bovenbeen. Met een opgewonden grom liet ik mijn palm omhoog glijden, onder haar rokje. Geen middel ter wereld was zo verslavend als mijn prinsesje. Of zo fucking verrukkelijk...
Ze draaide haar gezicht en kuste mijn kaaklijn, over mijn onverzorgde stoppelbaard, maar bevroor in mijn armen en boog achteruit toen haar oog op de ravage naast ons viel.
"Wat is er gebeurd met je gitaar?" snakte ze naar adem. Ik fronste en kuste haar voorhoofd.
"Ik was kwaad." gromde ik. Geschrokken greep ze de stof van mijn T-shirt in haar kleine palm.
"Oh, Harry." zuchtte ze. Met grote betraande ogen staarde ze me aan.
"Hoe slecht gaat het met je?" vroeg ze zacht, met haar kleine hand op mijn wang. Ik antwoordde niet, maar liet haar de schade in de plaats zelf opmeten. Ze bestudeerde me. Gekwelde vloekend veegde ik de traan onder haar oog weg toen ze de gebroken puinhoop in haar armen had onderzocht.
"Niet huilen, schatje." mompelde ik. Hoofdschuddend kuste ze me opnieuw.
"Ik ga je beter maken, Haz." prevelde ze tegen mijn lippen. Ze sloeg haar slanke armen steviger rond mijn nek en verschoof, zodat ze schrijlings op me kon komen zitten. Ik hielp haar met mijn handen rond haar heupen.
Ik wist dat ze het zou kunnen.
Ik wist het, want ze was mijn engel.
Mijn alles.
En ik wist heel goed wat het allemaal betekende. Wat ik al een tijdje krampachtig probeerde te onderdrukken. Had het nog zin mezelf voor te liegen? Ik had het zolang proberen te verdringen, en het had geen fuck geholpen.
Wat kon ik eraan doen? Het was te intens om het te kunnen negeren. Want god, ik hield van haar...
Met mijn hele zijn hield ik van haar, meer dan wat als normaal - en mogelijk gezond, geacht kon worden, en fuck it als het niet perfect voelde het te kunnen toegeven.
Ik hield zoveel van haar, dat het pijn deed - op de zaligste manier mogelijk. Het was het enige dat me nog herinnerde aan het feit dat ik leefde. Het enige dat me voortstuwde; het feit dat ze een deel van me was.
Ik had de energie niet meer het langer te ontkennen sinds ik haar dagen geleden had weggestuurd uit The Bronx en alles wat ik nog had - haar, opnieuw had moeten opgeven om haar te beschermen tegen wie ik was. Ik had beseft dat ze mijn reden tot bestaan was geworden, als mijn licht na dagen vol duisternis.
Al die jaren dat ik mezelf niet had laten geloven in liefde: allemaal voor niets. Lily bewees dat ik het altijd mis had gehad. Want deze 'houden van' was niet egoïstisch - als de illusie die het altijd was geweest in mijn ogen, en had niet als hoofddoel mij gelukkig te maken. Ik kwam niet op de eerste plaats. Shit, er was niets dat ik niet voor haar zou doen. Ik wilde er niet eens iets voor terug.
Ik zou alles opgeven - mijn eigen fucking leven, als het nodig was om haar veilig te houden. Mijn enige doel was zorgen haar welzijn, de rest kon me geen fuck schelen. Ik wilde haar niet puur omdat hij mij een goed gevoel gaf, of voldoening - ook al, fucking hell, gaf bij haar zijn me meer voldoening dan iets ooit zou kunnen. Ik wilde haar omdat ik haar geliefd en blij en mooi en beschermd wilde laten voelen. Ik zag mezelf tot alles in staat om haar te geven wat ze verdiende, ongeacht wat het voor mij betekende. En ik wist dat ze slechts een kans op geluk had als ik uit haar leven verdween. Ook al zou het me compleet en volledig breken, ik had geen keuze. Dat was liefde: mezelf leven ontzeggen om het haar te kunnen schenken.
Waarschijnlijk hield ik al veel langer van haar dan ik mezelf had toegelaten te geloven. Finn had het ook geweten. Had hij me immers niet gezegd dat hij haar van me zou afnemen, het moment dat ik me volledig aan haar had gebonden? De avond dat hij haar had gebroken, was het er al geweest. Misschien niet zo intens en allesomvattend als nu, maar ik had het reeds kunnen voelen; onbewust. En erna, toen ik mezelf tot alles in staat had gezien om haar te wreken - de fucking trekker van Finns pistool overhalen, had ik al moeten weten dat ze zich definitief in mijn hart had genesteld.
Ook al waren we in principe niet samen of besefte ze het niet, ze had me volledig. Ik was de hare.
Haar Harry. En fuck it, het voelde beter dan ik ooit had durven te hopen.
Maar hoewel mijn eindeloze liefde voor de bloem in mijn armen het mooiste geschenk was dat dit leven me mogelijk had kunnen geven, ik had er geen recht op. Een schoonheid als Lily hoorde niet bij een smerige fuck up als ik.
Ik kon haar hulp niet aanvaarden, hoe graag ik haar ook zag, en hoe verbonden ik me ook voelde met haar. Nooit zou er een dag komen dat ik niet van haar zou houden, en dat ik niet bereid zou zijn mijn leven voor haar te geven. Haar niet kunnen hebben was de pijnlijkste straf dat het universum voor me had kunnen bedenken. Misschien liet het me zo boeten voor mijn misdaden...
"Laat me je beter maken." fluisterde ze. Langzaam knikte ik, verslagen en tegen beter weten in. Ze duwde mijn haar achteruit en nestelde haar wang tegen mijn schouder. Een hele tijd bleven we liggen, tot ik me voelde kalmeren en met mijn hand verstrengeld in haar zachte haar een zucht slaakte. Lily wreef met haar neus over mijn hals.
"Fuck, ik moet een douche nemen." gromde ik plots. Het meisje op mijn schoot hief haar hoofd op en keek me met grote ogen aan. Zonder een woord te zeggen klom ze van mijn schoot, ging rechtstaan en stak haar handen toen naar me uit. Ik liet me verslagen rechtop trekken en meevoeren naar de badkamer. Ze ontstak het licht en sloot de deur achter ons, voor ze zich tot mij wendde en vragend met haar wimpers knipperde.
Haast klinisch trok ik mijn T-shirt uit; erna mijn broek. Toen ik uiteindelijk volledig naakt voor haar stond, overbrugde ik de weinige afstand tussen ons, greep haar kleine gezicht tussen mijn handen en kuste haar teder en liefdevol. Ze liet het gewillig toe. Haar vingers krulde ze rond mijn polsen.
"Kom bij me, hmm? Laat me je vasthouden." smeekte ik in haar warme mond. Ze knikte amper merkbaar en liet me de rits aan de zijkant van haar rokje openen. Ik verbrak onze kus met een nat smakje en richtte mijn blik toen gekweld fronsend op de engel voor me. Met vlinders fladderend in mijn buik ontkleedde ik haar voor me; het leek alsof ik langzaamaan het paradijs onthulde. Ze bleef stokstijf staan en wachtte geduldig tot ik klaar was. Kleine blosjes sierden haar wangen toen ik voor haar hurkte en haar hielp haar kleine broekje uit te trekken. Ik inhaleerde haperend toen ik erna mijn grote hand over de binnenkant van haar smalle bovenbeen liet glijden.
Ze was te mager.
"Eet je genoeg?" checkte ik ademloos. Ze knikte opnieuw, haast automatisch; ik wist dat het een leugen was. Hard klemde ik mijn tanden op elkaar. Het waren momenten als deze die mijn koppigheid deden wankelen. Kon ik maar hier blijven en voor haar zorgen zoals het hoorde... Als ik niet zo destructief was geweest, had ik het kunnen doen.
Ik wierp haar een waterig glimlachje toe en liet mijn ogen toen nog eens vluchtig over haar perfectie glijden. Traag ging ik weer rechtstaan en nam haar hand in de mijne. Het ijskoude water deerde me niet toen ik in de kleine cabine stapte en de kraan opendraaide. Lily gaf evenmin een reactie.
Ze bleef zwijgen terwijl ik mijn haar waste en even later afspoelde; zelfs toen ik haar erna aarzelend omhelsde, in een poging onze plots verloren connectie te herstellen. Waarom zei ze niets meer? Was het te vroeg voor haar om op deze intieme manier met me samen te zijn?
"Alles goed op school?" vroeg ik onhandig, in een wanhopige poging contact met haar te zoeken, maar ze keek me amper in de ogen en bleef bewegingloos onder de stralen in mijn armen staan..
"Hmm." humde ze tegen mijn schouder. Verslagen verstopte ik mijn neus in haar natte haar.
"Lily..." Ze drukte zich dichter tegen me aan en krulde haar armen onder mijn oksels, zodat ze mijn schouders kon vastnemen.
"Waaraan denk je, schatje?" fluisterde ik in haar oor.
"Niets." loog ze monotoon. Ik rolde met mijn ogen en kamde haar natte plukken achteruit. Het was een tijdje stil, maar toen zuchtte ze diep en draaide haar hoofd. Ze drukte haar wang tegen mijn schouder en keek diep in mijn ogen.
"Je gaat me straks weer verlaten, toch?" Ik gaf geen antwoord.
"Ik kan dit niet volhouden, Harry. Je half hebben is zoveel pijnlijker dan je helemaal niet hebben. Hoe kan ik leven met het idee dat je vannacht weer in de armen van een ander meisje ligt?" zei ze op zachte, wanhopige toon. Ik blies wat lucht uit door getuite lippen en sloeg mijn armen diep fronsend nog steviger rond haar kleine bevende lichaam.
"Waarom kan je me niet gewoon vergeten?" zuchtte ik. Ze pruilde tegen mijn schouder.
"Waarom kan jij mij wel gewoon vergeten?" kaatste ze de bal terug. Ik stootte een ongelovige lach uit.
Mijn domme prinsesje.
"Ik zou je nooit kunnen vergeten, Lily. Je bent een fucking deel van me geworden." mompelde ik. Teder kuste ik haar voorhoofd. Met grote betraande ogen keek ze naar me op.
"Blijf dan bij me."
"Lily..."
"Enkel vanavond. Blijf vannacht bij me. Alsjeblieft." smeekte ze. Slikkend wreef ik met mijn duim over haar wang.
"Alsjeblieft, Haz. Ik wil in je armen kunnen slapen." fluisterde ze. Ik slaakte een verslagen zucht en kuste het puntje van haar neus.
"Oké." prevelde ik dan maar toegevend. Ze knikte, maar leek toch niet voldaan te zijn met mijn antwoord.
"En dan?" Niet-begrijpend beroerde ik haar onderlip.
"En dan wat?"
"Ga je morgenochtend weg zijn wanneer ik opsta?" vroeg ze zacht. Ik fronste.
"Waarom vraag je dat?"
"Ik wil niet alleen wakker worden." zei ze gebroken. Met een gekwelde grimas drukte ik mijn voorhoofd tegen het hare.
"Als je me erna weer zal verlaten, wil ik afscheid kunnen nemen van je." ging ze met betraande ogen verder. Hoofdschuddend omarmde ik haar steviger. Ze draaide haar hoofd en verstopte haar gezicht in de holte van mijn nek.
"Ik zal er nog zijn." loog ik. Ze kuste mijn hals en streelde met het puntje van haar neus langs mijn kaaklijn. Miljoenen vlinders fladderden rond in mijn binnenste, vulden mijn hart, herinnerden me aan het feit dat bloed door mijn aderen stroomde, dat ik ademde, dat ik er was - nu, in haar armen.
"Lily?" vroeg ik zacht.
"Ja?" fluisterde ze.
Ik hou van je.
"Mag ik je kussen?" stotterde ik snel in de plaats. Verrast keek ze me aan.
"Wat? Natuurlijk. Je hoeft dat niet te vragen, Haz." lachte ze lief. Ik fronste en drukte mijn lippen snel op de hare. Teder kuste ik haar, met tedere, luie likken, terwijl ik met mijn grote palmen op en neer haar zijden streelde. Plots verbrak ik onze kus en hurkte voor haar. Langzaam en liefdevol plaatste ik mijn mond over haar prominente, angstaanjagend uitstekende heupbeen.
"Hmmm." humde ze genietend boven me. Zachtjes kamde ze door mijn natte haar, ontspannen onder mijn liefkozing op haar zachte perfecte huid.
"Je bent zo mooi, baby." mompelde ik tegen haar onderbuik. Ik kuste elke centimeter van haar kleine lichaam in mijn bereik.
"Zo fucking prachtig." prevelde ik, met mijn mond op haar dij. Kort keek ik naar haar op. Ze beet hard op haar lip en streelde met haar vingertoppen over mijn wang.
"Fucking perfect." fluisterde ik. De blosjes op haar wangen toverden een grijns op mijn gezicht. Langzaam ging ik weer rechtstaan en drukte mijn lippen op haar voorhoofd, daarna haar wangen, haar slapen, haar natte haar, het puntje van haar neus, haar mond.
"Waarom ben je zo... Zo lief?" mompelde ze ademloos, terwijl ik haar nek zacht kuste.
"Eenmalig." prevelde ik tegen haar roomblanke huid. Ze zuchtte zachtjes toen ik me achteruit boog. Met een verlangende blik in haar prachtige ogen duwde ze haar haar uit de weg, haar hals ontblotend. Grijnzend gaf ik haar wat ze wilde; ik vouwde mijn mond rond haar nek. Haast onhoorbaar kreunend greep ze mijn doorweekte krullen, en leidde mijn lippen naar boven.
"Daar." piepte ze, toen ik het gevoelige plekje onder haar oor had gevonden. Ik grinnikte gesmoord en liet mijn palmen omhoog glijden, tot rond haar ribben. Mijn handen leken belachelijk groot op haar kleine lichaam.
"Zo'n verwend klein ding. Hmm, prinses? Altijd krijgen wat je wil." gromde ik. Ze kneep zacht in mijn biceps.
"Niet waar." pruilde ze. Geamuseerd kietelde ik haar.
"Nee?" Ze giechelde schattig en greep mijn polsen snel vast.
"Nee!" lachte ze. Hoofdschuddend keek ik haar aan, terwijl ik vluchtig en plagerig met mijn duim en wijsvinger over haar kaaklijn gleed.
"Ik geloof er geen fuck van. Wie kan jou ooit iets ontzeggen?" mompelde ik. Verwonderd staarde ze in mijn ogen, tot ze voorover boog en me verlangend kuste. Onmiddellijk legde ik mijn hand op haar wang; mijn andere arm sloeg ik stevig rond haar slanke middel. Met haar vingers in mijn haar bewoog ze haar mond teder tegen de mijne. Mijn lippen voelden rauw aan door het onafgebroken kussen, maar ik had geen intentie op te houden. Vandaag was ze nog eens de mijne, en ik zou haar niet loslaten voor mijn tijd met haar voorbij was.

Even later lag ik met haar in mijn armen op bed. Het was fucked up hier opnieuw te zijn met haar, in deze positie, en ik wist dat ze het evenzeer voelde. Haar kleine lichaam was gespannen, de herinneringen aan Finn voor ons allebei te levendig. Ik drukte een tedere kus op haar blonde haar.
"Is dit oké, Lil? Hier liggen met me?" vroeg ik zacht. Ze richtte haar mooie ogen op mij en glimlachte zwak.
"Ja." fluisterde ze, vervolgend: "En voor jou?"
"Zolang ik je veilig bij me heb wel." zuchtte ik toen. Ik greep haar ene bovenbeen en plaatste haar schrijlings op me. Haar handen drukten naast mijn hoofd als steun in de kussens rond ons. Met een verlangende zucht duwde ik haar nog vochtige haar uit de weg, en bracht haar gezicht tot bij het mijne. Direct kuste ze me, met haar kleine lichaam als een fucking puzzelstuk tegen het mijne. Glimlachend drukte ze haar volle lippen op mijn inmiddels glad geschoren wangen.
Mijn volledige lichaam ontspande onder haar liefkozing.
God, ik zag haar graag.
Ze kuste mijn nek, langzaam, en schoof traag naar beneden in mijn armen, zodat ze haar roze lippen op mijn sleutelbeenderen kon drukken. Haar onmogelijk zachte haar gleed door mijn vingers, terwijl ze de verwondingen op mijn lichaam - de pijn, de barsten, weg kuste. Mijn ogen fladderden dicht; ontspannen viel mijn hoofd opzij.
"Waarom heb je gevochten?" fluisterde ze tegen de grote kneuzing op mijn buik. Ik zuchtte en kamde haar blonde haar achteruit, maar antwoordde niet.
"Ik wil niet dat je pijn hebt." pruilde ze. Ze keek kort naar me op.
"Ik heb geen pijn, baby." mompelde ik. Met een diepe zucht streelde ze over mijn vlindertatoeage, voor ze er een zachte kus op drukte.
Langzaam ging ze rechtop zitten, schrijlings op mijn schoot, en keek me met haar onderlip tussen haar tanden aan.
"Maar je doet er gevaarlijke dingen, toch? In The Bronx?" vroeg ze uiteindelijk stilletjes. Ik rolde met mijn ogen en greep haar kleine handen. Ik legde ze vlak op mijn borstkas.
"Maak je niet zoveel zorgen, Lil."
"Wat als je ooit met iemand vecht die een wapen bij heeft?" dramde ze door, haar ogen groot en paniekerig. Ik klemde mijn tanden op elkaar en viel stil. Hoe kon ik antwoorden op haar vraag? Ik besefte heel goed dat die kans er altijd was, en het zou niet de eerste keer zijn dat we in een uit de hand gelopen gevecht terechtkwamen. De talloze littekens op mijn lichaam bewezen geleden verwondingen van messen; een dodelijke aanvaring met een andere man was slechts een stap verder. Maar ik was te roekeloos en impulsief - dat zei iedereen me toch, alsof ze me allemaal zo fucking goed kenden, dus ik bleef vechten in de vuile straten van New York.
"Harry?" fluisterde ze bang. Ik duwde me rechtop en sloeg mijn armen rond haar heen.
"Dan zorg ik dat ik sneller ben, zodat ze me niet kunnen raken." antwoordde ik tegen haar wang, voor ik een kusje op haar huid drukte. Ze nestelde haar gezicht met een verslagen geluidje in de holte van mijn nek.
"Dat is niet genoeg voor me." zei ze met trillende stem.
"Ik weet het, engel." zuchtte ik in haar zachte haar; het was als zijde.
"Denk er gewoon niet aan. Hmm? Alles komt goed met me." probeerde ik haar zorgen krampachtig weg te wuiven. Ik wist nu al dat het enkel tot dezelfde, al veel te vaak gevoerde discussie zou leiden: zij zou me smeken naar haar terug te keren en me ervan verzekeren dat ik genoeg voor haar was, ik zou haar weer teleurstellen. En het eindigde altijd in tranen. Haar tranen.
Niet opnieuw.
"Je kan niet verwachten dat ik niet denk aan..." begon ze al opstandig. Ik gromde haar naam echter waarschuwend.
"Denk er dan in stilte aan, als je het toch zo nodig vindt om je druk te maken over me. Maar val mij er niet mee lastig. Ik heb geen zin in een nieuwe ruzie." gromde ik.
Ze probeerde me met een gefrustreerd geluidje achteruit te duwen, maar ik was te sterk voor haar en bleef haar tegen me aan gedrukt houden.
"Dus jij mag zeggen tegen me wat je wilt, maar ik mag me geen zorgen maken over je? Dat is zo oneerlijk." zeurde ze tegen mijn hals.
"Als je eerlijk wilt, had je maar geen gevoelens voor mij moeten krijgen. Ik weet zeker dat iemand als fucking Chad met alle plezier de fucking grond onder je voeten zou kussen. Misschien geeft hij je wel wat je verlangt." gromde ik in haar oor.
"Chase, niet Chad. En ik wil hem niet. Ik wil geen enkele andere man. Ik wil jou. Het liefst in leven, ook al slaag je erin me iedere minuut van iedere dag te irriteren." Ik lachte luid en boog achteruit, zodat ik in haar mooie ogen kon kijken. Geamuseerd streek ik haar warrige haar uit haar gezicht en stak de zachte wilde plukken achter haar oren.
"Waarom wil je me als ik je altijd irriteer, schatje? Omdat ik je zo goed kan laten voelen?" plaagde ik haar. Ik boorde mijn tanden in mijn onderlip en drukte mijn duim plagerig hard onder haar oor, waar ze altijd zo graag gekust werd.
"Auw, Haz." klaagde ze. Ik maakte een afkeurend geluidje.
"Dat doet geen pijn." wierp ik tegen. Ze was nog zo jong...
Ze greep mijn pols en duwde mijn hand met een hautaine flikkering in haar ogen weg, mijn woorden negerend.
"Zo goed laat je me helemaal niet voelen." zei ze in de plaats met een schouderophaal. Ik trok mijn wenkbrauw op.
"Oh nee?" Ze schudde haar hoofd en verbeet haar glimlach.
"Dat is niet het idee dat ik al maanden krijg." grijnsde ik. Blozend liet ze haar blik over mijn lichaam glijden.
"Ik doe meestal alsof." loog ze. Haar mondhoeken krulden omhoog, terwijl ze ondeugend naar me opkeek.
"Bullshit." grinnikte ik. Ze giechelde en boog voorover, zodat ze me teder kon kussen.
"Mmm." humde ik genietend tegen haar mond. Ik greep haar heupen en kneep zacht.
"Fuck, je wilt me constant, geef het toe." prevelde ik gesmoord. Ik duwde mijn tong ruw in haar mond, maar ze wees mijn kus af en hield me op afstand met haar handen op mijn schouders.
"Ik wil je niet constant." zei ze arrogant, en fuck, het paste allesbehalve bij mijn anders zo lieve meisje. Met een plagerige glans in haar ogen stak ze haar kin op de meest vertederende manier in de lucht.
"Al die leugens vandaag, baby. Je weet dat ik het haat wanneer je tegen me liegt." grinnikte ik. Een tinkelende lach rolde over haar lippen, terwijl ze onhandig van me afklom. Even leek het alsof alle fucked up shit rond ons niets meer dan een lang vervlogen nachtmerrie was. In haar armen kon ik alles vergeten...
"Ik lieg niet." Met een brede lach rond mijn lippen greep ik haar dijbeen in mijn grote hand, en trok haar met een ruk terug terwijl ze weg kroop. Ze landde op haar buik en giechelde onbezonnen terwijl ik mijn lichaam tegen het hare drukte. Speels en jong als ze was, kon ze het toch niet laten zich opnieuw vanonder me uit te wurmen. Moeiteloos trok ik haar opnieuw onder me, met mijn hand nog steeds rond haar been.
Ze lachte nog steeds toen ik haar bovenarm vastnam en haar met een vloeiende beweging omdraaide onder me, maar verstijfde abrupt toen ik haar pols boven haar hoofd in het matras drukte. Haar glimlach bevroor, en direct vloog haar vrije hand naar mijn borstkas, zodat ze me met grote paniekerige ogen op afstand kon houden. Ontzet staarde ik haar aan, tot ik me realiseerde waar we waren en welke herinnering elk intiem moment tussen ons kon oproepen in dit bed.
"Shit, Lil..." Ze ontspande lichtjes toen ik haar arm abrupt losliet.
"Sorry, ik..." piepte ze, maar ik fronste onmiddellijk.
"Niet doen."
"Ik wilde niet..."
"Lily, stop. Ik wil geen fucking excuses." Ze ademde wat onrustiger in en uit en liet toe dat ik mijn hand op haar wang legde.
"Het ligt niet aan jou." fluisterde ze. Ik boog voorover en drukte een kusje op haar kaaklijn.
"Ik weet het, baby. Het is oké." suste ik haar.
"Ik had niet zo ruw met je mogen zijn." mompelde ik. Ze liet haar hand in mijn haar glijden en schudde haar hoofd. Ik draaide mijn gezicht en kuste haar mondhoek.
"Je bent hier veilig, Lil. Dat besef je toch? Ze kunnen je hier nooit meer raken, ik zweer het." fluisterde ik tegen haar zachte huid. Ze humde en relaxte in mijn armen.
Ik greep haar kin en drukte mijn lippen liefdevol op de hare. Onmiddellijk beantwoordde ze mijn gebaar. Haar zoete mond was zacht en warm op die van mij; zo smaakte liefde dus. Het was beter dan ik ooit had durven te dromen.

De hele namiddag bleef ik met haar in mijn bed liggen, kussend en knuffelend en de hele klotewereld buiten mijn kamer buitensluitend, tot enkel zij en ik overbleven, ook al wist ik heel goed dat ik nooit had mogen toegeven aan haar sirenenzang. Ik zou hier niet mogen zijn... En toch... De komende uren zou ik het mezelf desondanks schaamteloos toelaten haar de mijne te noemen; geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht me nu zorgen te maken over alles dat ons wanhopig hard uit elkaar probeerde te halen. Ze had me hier gevonden en op de meest onschuldige manier verleid. Tot morgenochtend beloofde ik mezelf de zonde van haar aanwezigheid. Daarna zou ik haar wel weer loslaten; gewoon nu nog even niet...
Een saaie film speelde op haar laptop, op het nachtkastje naast ons. Ik rookte en staarde naar haar om de tijd te doden, terwijl ze naast me zat en geconcentreerd naar het scherm naast ons keek. Altijd zo verwonderd over alles, mijn perfecte engel.
Haar benen lagen in mijn schoot; haar hoofd ruste tegen mijn schouder. Ik duwde mijn sigaret uit op de rand van mijn bed en dropte de peuk op mijn nachtkastje; de laatste rookwolk verliet mijn neusgaten. Met een kus op Lily's voorhoofd drukte ik haar dichter tegen me aan. Ze glimlachte liefjes en legde haar hand op mijn borstkas.
Al snel leken zowel zij als ik ons niet langer te willen concentreren op de film. Schuifelend tegen me wierp ze me enkele voorzichtige blikken toe, tot ze de spanning duidelijk niet langer kon verdragen.
"Harry?" Fuck... Ik wist het. Ik wist dat ze op een vraag had zitten broeden.
"Mmm?" reageerde ik afwezig.
"Ik vroeg me af..." Ze viel stil toen ik mijn ogen verstoord op haar mooie gezicht richtte. In stilte wachtte ik af, niet geïnteresseerd genoeg om aan te dringen. Ik was gaan houden van haar onstilbare nieuwsgierigheid, die me de eerste weken nochtans zo had weten te ergeren, maar ik was nog steeds terughoudend wanneer haar drang alles te weten mij rechtstreeks betrof. Ik had het niet graag over mezelf, zeker niet wanneer haar vragen delicaat waren. En ik hoorde aan haar stem dat ik op het punt stond één te krijgen.
"Je weet dat ik..." Weer stilte.
"Dat je wat?" mompelde ik, terwijl ik met een nonchalante beweging een blonde pluk haar uit haar gezicht duwde. Ze bloosde lichtjes en beet een tel op haar onderlip. Haar knieën trok ze op in mijn schoot.
"Het boek dat ik je heb gegeven voor je verjaardag..." Ik klemde mijn tanden op elkaar en keek weg.
"Ja?" zuchtte ik tegen mijn zin. Met een diepe frons tussen mijn wenkbrauwen wierp ik een blik op de laptop naast ons. Plots leek de film heel wat interessanter te zijn.
"Heb je het gelezen?" Ik slikte. Na enkele seconden vol ongemakkelijke stilte dwong ik mezelf dan toch maar haar aan te kijken.
"Ja. Waarom?" loog ik. Ik greep haar zachte haar in mijn hand en trok het voorzichtig uit de kraag van het grote zwarte shirt dat ik haar na onze douche had gegeven. Mijn kaak was gespannen toen ik het over haar slanke schouders drapeerde, langzaam, zodat ik haar niet in de ogen moest kijken. Ik haatte dit. Ik haatte liegen tegen haar, ook al was het om haar te beschermen. Ze zou het persoonlijk nemen als ik haar vertelde dat ik het niet eens had opengeslagen - enkel haar lieve woorden op de kaft had ik gelezen. En ik kon haar onmogelijk uitleggen wat ik allemaal had gevoeld, twee weken lang in die vuile kille cel. Het zou haar breken. Ze had al zorgen genoeg; ik wilde haar niet lastigvallen met een belachelijke getuigenis van mijn tijd in die hel. Dus ik zweeg over hoe ik niet in staat was geweest het boek te lezen, of naar wat dan ook uit mijn dagelijkse leven terug te keren achter de tralies. Het was te pijnlijk geweest. Zelfs na mijn vrijlating had ik geweigerd het opnieuw te ervaren - alles wat ik na Mikes dood had verwaarloosd, maar langzaamaan weer had leren te appreciëren door Lily: boeken en muziek en kunst... Liefde. Van het laatste kon ik echter geen afstand nemen, hoe hard ik ook probeerde. Zo sterk was ik nu ook weer niet...
Maar de rest had ik gebannen uit mijn leven. Voorgoed.
"Zomaar." fluisterde ze. Ze speelde met de rand van mijn shirt in haar schoot en ontweek mijn blik. Gefrustreerd rolde ik met mijn ogen. Dit weer. De vorige keer had ze zich ook al zo vreemd gedragen toen we het over mijn verjaardagscadeau hadden gehad.
"Lily..." gromde ik vermoeid, het opgevend en de film pauzerend.
"Er is niets." pruilde ze. Ik greep haar bovenarm en trok haar met opeen geklemde tanden wat dichter tegen me aan.
"Je bent een waardeloze leugenaar, fucking hell. Je kan op zijn minst beter faken, zodat ik geen last heb van wat het ook is dat je me niet durft te zeggen. Ik heb geen zin in bullshit." mompelde ik, terwijl ze in stilte schrijlings plaats nam op mijn schoot, met haar kleine handen op mijn borstkas.
Ze slikte en keek knipperend met haar wimpers weg, ongemakkelijk schuifelend op me. Ik excuseerde me bijna voor mijn harde toon toen ik de tranen in haar prachtige ogen zag. Bijna.
Ik wilde dit gesprek echter niet rekken als het niet hoefde. Dus in de plaats daarvan omarmde ik haar, nu tederder, en kamde door haar zachte haar, in onze nieuwe, comfortabelere positie.
"Waarom kijken we niet gewoon naar de film, hmm?" opperde ik nu zachter, in een wanhopige poging haar een goed gevoel te geven; god, ik haatte het wanneer ze down was. Ze keek naar beneden en knikte kort.
"Goed." fluisterde ze.
Ik streelde met het puntje van mijn neus over haar slaap, voor ik me weer achteruit boog en haar blik probeerde te vangen met die van mij. Kort aaide ik over haar wang.
"Of we kunnen naar een andere kijken, als je dat liever doet? Hmmm? Jij kiest, baby." mompelde ik, op een zo geduldig mogelijke toon.
"Deze is goed." zei ze zachtjes.
Diep zuchtend startte ik de film op haar laptop naast ons weer op; in tussentijd bleef ze bewegingsloos op me zitten. Toen ik klaar was en ontspannen onderuit zakte in de kussens achter zich, keek ik fronsend naar haar op.
"Lil." mompelde ik. Ze keek kort in mijn ogen, maar wendde haar blik toen weer af.
"Hey, kijk naar me." snauwde ik. Ze deed wat ik vroeg.
"Heb ik iets misdaan?" zuchtte ik. Direct schudde ze haar hoofd. Ik ontspande.
"Wat is er dan?" vroeg ik, tegen mijn zin.
"Niets." fluisterde ze.
"Niets." herhaalde ik, erna binnensmonds vervolgend: "Fucking hell." Ik stak een blonde lok haar achter haar oor en liet mijn hand op haar wang rusten, met mijn vingers in haar nek.
"Kom hier." gromde ik. Ik bracht haar gezicht dichter bij het mijne en kuste haar nat liefdevol. Toen ik me met een sensueel smakje terugtrok, streelde ik met mijn duim over haar glinsterende onderlip.
"Komaan. Laat me die mooie lach zien, prinses." mompelde ik. Langzaam krulden haar mondhoeken omhoog.
"Mmm, beter." knikte ik. Ze zuchtte nog eens diep, maar ontspande toen op me en drukte haar kleine lichaam tegen het mijne; haar hoofd rustte tegen mijn schouder. Erna zei geen van ons veel. Pas toen de film voorbij was, probeerde ik haar aandacht weer te vangen. Tot mijn opluchting glimlachte ze oprecht naar me toen ik in haar mooie ogen keek. Het was een tijdje stil, maar toen bedacht ik me iets met een diepe frons tussen mijn wenkbrauwen.
"Heb je eigenlijk nog iets van Marcus gehoord?" vroeg ik plots. Ze likte over haar lippen.
"Nee. Waarom?" Ik snoof en kamde haar blonde golven achteruit.
"Waarom? Omdat hij een fucking stalker is en ik hem het liefst zo ver mogelijk uit je buurt wil. Het zou niet de eerste keer zijn dat hij je lastigvalt, Lil."
"Ik weet het." fluisterde ze schouderophalend.
"Hebben je ouders je nog gepusht?" dramde ik door.
"Ik heb hen al een tijdje niet meer gehoord." Ze keek naar mijn borstkas en streelde kort over de tatoeages op mijn heupen met haar martelend zachte vingertoppen.
"Waarschijnlijk ga ik hem zien op mijn feestje." vervolgde ze. Verward keek ik naar het meisje op mijn schoot.
"Feestje? Welk fucking feestje?" gromde ik.
"Voor mijn verjaardag. Elk jaar vieren mijn ouders onze verjaardagen met twee gala's bij ons thuis: één voor mij en één voor Elizabeth. Iedereen uit mijn vaders businesswereld wordt uitgenodigd. Vooral om ons te showen aan al zijn zakenpartners en hun zonen. Nu ik achttien word, zullen Marcus en ik vermoedelijk nog meer in elkaars armen geduwd worden." zei ze zacht. Onrustig staarde ik in haar grote groenblauwe ogen; mijn bloed kookte.
"What the fuck bedoel je daarmee?" Ze zuchtte en bewoog op me, tot ze zich nog wat meer tegen me aan had gedrukt.
"Je weet dat onze ouders ons samen willen zien, Harry." mompelde ze.
"Ik niet!" blafte ik, goed beseffend hoe irrationeel ik klonk. Ze glimlachte liefjes. Ik legde mijn hand echter in haar nek en keek haar dringend aan.
"Ga niet." Ze lachte ongelovig.
"Haz, dat feest is voor mij! Ik moet gaan!" zei ze. Knarsetandend overwoog ik haar opties.
"Zeg tegen je ouders dat je geen feest wil." probeerde ik. Met pretlichtjes in haar ogen aaide ze over mijn wang.
"Zo werkt het niet, baby. Ik kan niet zomaar tegen hen in gaan. Daarbij, ze zijn al maanden voorbereidingen aan het treffen." Ik slikte en staarde haar met een radeloze blik aan.
"Maar..." protesteerde ik op zielige toon.
"Ik ga voorzichtig zijn, oké? En ik weet zeker dat hij er niets zal durven te doen." probeerde ze me te kalmeren.
"Beloof me dat je die avond uit zijn buurt blijft." smeekte ik.
"Harry, ik kan niet..." begon ze zacht.
"Ik meen het, Lily. Ik zal er niet zijn om je te beschermen tegen hem, en ik wil je niet weer zien terugkomen met verwondingen omdat hij zijn fucking poten niet kon thuishouden." snauwde ik. Ik greep haar fijne middel in mijn handen. Ze keek weg.
"Zorg er op zijn minst voor dat je nooit met hem alleen bent." gromde ik. Ik was wanhopig; ik besefte heel goed dat ik hem door haar fucked up familie niet uit haar buurt kon houden. Ze zouden er alles aan doen haar samen te zien met Marcus. Hoe zou ik haar ooit veilig houden van hem?
"Oké." fluisterde ze. Met een trillerige zucht knikte ik. Direct erna kuste ik haar. Ik moest haar in mijn armen kunnen houden en beseffen dat ze hier was - bij mij, en ver weg van die rotzak.
"En noem me nog eens 'baby'." prevelde ik tegen haar perfecte mond. Ze trok zich met een giechel los en keek me blozend aan. Met een gekwelde frons staarde ik haar aan. God, ik haatte haar ouders. En Marcus. Iedereen die haar pijn deed...
"Dus... Je achttiende verjaardag?" vroeg ik toen, terwijl ik een plukje haar achter haar oor stak. Ze greep mijn hand en drukte een kus op mijn pols.
"Mmmhmm."
"Achttien." zuchtte ik, ongelovig vervolgend: "Nog zo fucking jong." Hoofdschuddend greep ik haar slanke heupen in mijn zondige handen.
"Wanneer?"
"Tweeëntwintig december." zei ze verlegen. Ik knikte langzaam.
"En je ouders gebruiken jullie verjaardagen om je te verkopen aan rijke verwende fuckers?" snauwde ik. Haar grote onschuldige ogen blikten kort in die van mij.
"Harry..." begon ze ontzet, maar ik snoof slechts schamper.
"Je bent zoveel beter dan dat, Lil."
"Mijn ouders willen gewoon een stabiel huwelijk voor..."
"Bullshit. Ze willen dat je met één of andere saaie, walgelijke miljonair trouwt, in de hoop dat je hen geld opbrengt. Wat is een fucking stabiel huwelijk, baby? Constant als een fucking bezit aan de arm van je man hangen? Mooi zijn en lachen, en je 's avonds laten nemen door hem in de hoop dat hij je kinderen geeft die dezelfde fucked up toekomst als jij zullen hebben? Hmmm?" gromde ik woest.
"Ik..." fluisterde ze met betraande ogen.
"Dat is niet het leven dat je verdient, schatje. Je hoort niet thuis in die hele wereld." Ze keek met trillende onderlip naar beneden.
"Ik ken je, Lily. Ik weet dat je meer dan dat wil. Ik weet dat je je eigen dromen hebt, en dat een huwelijk zoals dat van je ouders je doodongelukkig zou maken. Over mijn fucking lijk dat je zo eindigt." snauwde ik.
Hard perste ze haar lippen op elkaar. Uiteindelijk haalde ze haar schouders op.
"Ik wil het er niet over hebben." fluisterde ze. Ik zuchtte diep en duwde haar zachte haar teder over haar schouders. Fuck, ik wilde haar niet opnieuw triestig maken.
"Oké." knikte ik teleurgesteld. Verslagen ging ze weer in mijn armen liggen, terwijl ik naar mijn sigaretten op mijn nachtkastje reikte. Ze keek gefascineerd toe hoe ik opnieuw één tussen mijn lippen stak en met een ervaren beweging ontstak. Verslagen snifte ze nog eens, maar veegde toen onder haar neus en stak een blonde pluk achter haar oor.
Ontspannen rustte ze tegen me, met haar slanke arm over mijn middel gedrapeerd en haar gezicht in mijn nek.
"Haz?" fluisterde ze na enkele seconden. Ik nam een trek van mijn sigaret en trok haar nog wat dichterbij met mijn arm rond haar heupen.
Wat nu weer?
"Hmm?" Met een tevreden zucht nestelde ze zich ontspannen tegen me aan; mijn hart hamerde in mijn borstkas. Fuck, ik hield van haar.
Ik hield van haar, ik hield van haar, ik hield van haar...
Ik hield zo fucking pijnlijk veel van haar.
"Wat met... Met jouw ouders?" vroeg ze voorzichtig. Ik verstijfde.
Het was een hele tijd stil, maar toen liet ik mijn hand onder haar shirt glijden en reageerde emotieloos: "Wat bedoel je?"
Ze richtte haar hoofd op.
"Je vermeldt hen nooit. Ik weet wat er met je vader gebeurd is, maar je moeder..."
"Lily." zuchtte ik vermoeid, terwijl ik de as van mijn sigaret aftikte op mijn nachtkastje.
"Het is oké als je er niet over wilt praten. Ik vroeg me enkel af..."
"Er is niets om over te praten. Mijn vader is weg, Mike is dood, en met mijn moeder spreek ik niet meer. De rest van mijn familie heb ik nooit gekend." vatte ik kort samen. Geschrokken keek ze me aan.
"Waarom spreek je niet meer met haar?" fluisterde ze. Ik haalde mijn schouders op. Ik dacht amper na over wat ooit mijn gezin was geweest; het was veel te pijnlijk. Ik was al twee jaar alleen, en ik kon perfect voor mezelf zorgen. Nadenken over iedereen die ik, op welke manier dan ook, ooit was verloren, zorgde er enkel voor dat ik mensen begon te missen. En missen is geven om. Geven om is zwakte. Het was al erg genoeg dat ik volledig afhankelijk was geworden van mijn gevoelens voor de engel op me.
"Zomaar?" vroeg ze ongelovig. Ik zuchtte diep en nam nog een trek.
"Nee, niet zomaar. Ik... Fuck, weet ik veel? Ik spreek haar gewoon niet meer." Ik staarde naar de rookwolk boven ons.
"Maar mis je haar niet?" dramde ze door. Daar gingen we weer met de fucking vragen.
"Niet echt." bromde ik.
"Niet echt? En zij? Mist zij jou dan niet?" Haar ogen werden reusachtig.
"Geen idee. Waarschijnlijk niet." Ik klonk kortaf, maar ik kon het niet opbrengen mijn toon te veranderen. Ze wist heel goed hoe gesloten ik was.
"Waarom zou ze je niet missen? Je bent haar zoon!" protesteerde Lily. Ik stak mijn sigaret tussen mijn lippen en inhaleerde diep. Gespannen blies ik de rook weer uit.
"Ik heb haar altijd enkel ongelukkig gemaakt, sweetheart. Ik was altijd de teleurstelling. Ze is gelukkiger zonder me." mompelde ik. Ik legde mijn hand op haar achterste.
"Dat geloof ik niet." zei Lily hoofdschuddend.
"Ik kon haar perfecte Mike niet eens redden. Als dat geen fucking teleurstelling is, weet ik het ook niet." snauwde ik. Ze verstijfde op me en zweeg enkele seconden.
"Je denkt dat ze jou de schuld geeft." concludeerde ze uiteindelijk. Ik zweeg en nam nog een trek, haar vermoeden bevestigend.
"Harry, dat is belachelijk!"
"Denk je? Ze heeft me op zijn begrafenis niet eens in de fucking ogen gekeken, Lil! Ik weet wat ze dacht, oké? Ik heb het zowel haar als Mike altijd veel te fucking lastig gemaakt! Als ik niet meegekomen was naar New York, had hij hier geen last gehad van mijn shit! Dan leefde hij misschien nog! Ik heb haar gouden zoon vermoord in haar ogen!" Ontzet boog Lily van me weg.
"Haz, stop! Hoe kan je zoiets zeggen? Niemand gelooft dat, en ik weet zeker dat zij het ook niet doet! Mike wilde je hier bij zich hebben!" Humorloos lachend stak ik mijn sigaret tussen mijn lippen, opkijkend naar het meisje dat met felle ogen en wilde golven schrijlings op mijn schoot zat.
"Het is oké, baby. Het is twee jaar geleden. Ik ben erover. Ik heb haar niet nodig." mompelde ik. Ze liet haar vingers rond een schram op mijn borstkas dansen.
"Maar zij jou misschien wel." fluisterde ze gebroken. Shit, ze zag er zo jong en weerloos uit - haar ogen groot en kwetsbaar, haar lichaam zo klein en fragiel in vergelijking met het mijne. Ik fronste gekweld en zuchtte diep; zilveren rook verliet mijn neus.
"Lily baby, ik weet hoe graag je dingen fikst, maar het heeft geen zin, oké?" zuchtte ik, terwijl ik mijn handen op haar bovenbenen legde en bemoedigend kneep.
"Ik heb haar na Mikes begrafenis nooit meer gecontacteerd, maar zij mij evenmin. Dat wil iets zeggen." zei ik voorzichtig, bang dat ik haar van streek zou maken. Ze boorde haar tanden in haar onderlip.
"Maar... Maar je bent haar kind. Ze houdt van je." prevelde ze. Ik slikte.
"Niet zoals ze van Mike hield." mompelde ik.
"Dat geloof ik niet. Ik weet zeker dat ze je mist. Waarom zou ze je niet meer willen zien? Ze heeft al één zoon verloren, Haz. Ik kan me niet voorstellen dat ze jou ook wil verliezen." Ik fronste en rolde de sigaret nadenkend tussen mijn lippen.
Het was een tijdje stil, maar toen gromde ik gesmoord: "Het maakt toch niet meer uit. Het is lang geleden."
"Het is nooit te laat om opnieuw contact op te nemen." opperde Lily voorzichtig. Ik snoof.
"En haar herinneren aan hoe ik haar leven heb verkloot? Ik dacht het niet. Fuck, je weet niet wat ik haar allemaal heb aangedaan. Hoe vaak ze mijn bullshit heeft moeten oplossen... Ik was een fucking teleurstelling. Ik heb veel dingen gedaan waar ik niet trots op ben, baby. En zij ook niet." Lily slikte.
"Zoals... Zoals wat er met Jenny gebeurd is?" Ik knarste met mijn tanden, gefrustreerd dat ze net daarover begon. Door de dramatische wendingen van de laatste weken, hadden we er nooit echt over gesproken. Ik had gehoopt dat ze er niet meer over zou beginnen...
"Zoals dat, ja." gromde ik kortaf. Ik nam een laatste trek, maar duwde mijn sigaret toen uit op mijn nachtkastje.
"Ik denk niet dat..."
"Moeten we het echt daarover hebben?" snauwde ik. Lily zuchtte.
"Nee, niet als je niet wilt. Maar het opkroppen heeft ook geen zin." zei ze. Ik rolde met mijn ogen en greep de rand van de wijde T-shirt die ze droeg. Met een ruk aan de stof gaf ik aan dat ze dichterbij moest komen.
"Ik praat er niet graag over. Het herinnert me aan alle fucked up dingen die ik gedaan heb, en het feit dat je het allemaal weet. Ik kan niet geloven dat je me nog steeds niet laten vallen hebt." Lily kuste mijn nek en gleed toen met haar neus over mijn kaaklijn.
"Het maakt niet uit wat je gedaan hebt. Ik weet wie je bent, Harry. En ik vind je perfect." fluisterde ze. Ik zuchtte verwonderd.
"Fucking hell, waaraan heb ik jou verdiend?" mompelde ik in haar oor. Ze giechelde en ging weer rechtop zitten.
"Waaraan heb ik jou verdiend?" zei ze. Ze beet op haar onderlip en gleed met haar handen over mijn borstkas naar beneden. Ze haakte haar vingers achter mijn boxer. Ik voelde mezelf haast onmiddellijk hard worden.
"Shit, Lil." vloekte ik, ademloos en gealarmeerd reikend naar haar smalle polsen. Haast verwonderd keek ze naar me op.
"Misschien... Misschien kan je haar toch eens opbellen? Je moeder, bedoel ik. Ik denk dat ze..." begon ze hees.
"Kunnen we niet over mijn moeder praten terwijl je haast met je handen in mijn broek zit?" blafte ik. Ze lachte schattig en beet toen blozend op haar onderlip. Haar kleine vingers gleden van me af.
Ik bekeek haar hoofdschuddend, maar voelde mijn mondhoeken toen evenzeer omhoog krullen.
Geen van ons twee leek te denken aan mijn onvermijdelijke vertrek de volgende dag. We leefden in onze fantasiewereld, gelukkig en veilig in onze warme burcht van lakens en liefde. Heel even leek deze plek niet gevuld te zijn met nachtmerries en pijn.
Konden we er maar blijven...

--
Een romantisch Haly-hoofdstukje, omdat ik weet dat jullie Harry's koppigheid haten!;)
Bedankt voor alle kudo's en reacties!
xxx

Reacties (4)

  • Smexy

    Zoals altijd weer: Perfect!

    En ja, ik haat Harry's koppigheid en ik hoop echt dat Lily hem hieruit kan helpen en zijn gedachtengang kan veranderen over dat hij haar niet waard is. Hij heeft haar nodig. Open je ogen Styles en hou haar bij je.

    1 jaar geleden
  • Eelien

    Geweldig geschreven! ☺️

    1 jaar geleden
  • Demonio

    Ze kunnen er blijven!!!!!!

    1 jaar geleden
  • CrazyUnicornLuf

    hij zit diep in de shit en het is tijd voor lily dat ze hem eruit haalt.
    echt knap geschreven! en ook lekker lang(yeah)
    zelf kom ik niet verder dan 1500 meestal:$

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen