Foto bij 15. Het hoofdstuk waarin het toch niet in het water liep

Hierboven een (zelfgemaakte) foto van een stukje Utrecht in het donker op een zomeravond. Utrecht is zo mooi.
Verder heb ik weinig te zeggen op het moment. Ik hoop wel dat jullie een leuke kerst hebben gehad en alvast een fijne jaarwisseling en een gelukkig nieuwjaar!

'...En als ik per ongeluk te wild over een drempel heen ga of zo, waardoor je bijna van de bagagedrager af stuitert, dan mag je je best aan mij vastklampen, hoor. Just saying.'
Ik lachte, terwijl ik plaats nam op Hamlets bagagedrager. We hadden besloten dat het toch het handigst was als ik bij Hamlet achterop naar huis zou gaan, omdat Hamlets fiets dan wel gewoon thuis zou komen en we toch nog even konden blijven praten. De regen maakte niks uit, want we waren nu toch al nat. Het was niet zo vervelend, want door het warme weer werkte de regen eigenlijk wel verkoelend. 'Kun je eigenlijk wel een beetje fietsen met iemand achterop?'
'Jawel, het lukt wel. Het gaat wel een beetje wiebelig, zeker in het begin. Misschien moet je je dan sowieso maar aan me vasthouden.'
'We zien wel,' zei ik glimlachend.
Hamlet startte inderdaad wat wiebelig op, maar na een klein stukje ging het alweer wat beter. Ondanks het gewiebel voelde ik me veilig bij Hamlet achterop. Ons gesprek van daarnet had me goed gedaan, alsof de spanning eindelijk van me af was gevallen en ik in staat was te genieten van het laatste stukje van onze date. Want waarschijnlijk had Hamlet gelijk: het hoefde niet perfect te zijn en deze avond zei nog niks over hoe eventuele volgende dates zouden verlopen. Iedereen gooide weleens een wijnglas om. Én, niet onbelangrijk, Hamlet had toegegeven dat hij me leuk vond, al wist ik niet waarom of wat hij dan leuk aan me vond, maar het leek me wat voorbarig om dat te gaan vragen. Eigenlijk wilde ik best mijn armen om hem heen slaan en me aan hem vasthouden. Ach, waarom ook niet.
Ik hoorde Hamlet in en uit ademen toen ik mijn armen om hem heen sloeg, maar hij zei niks - misschien omdat hij bang was dat ik weer los zou laten als hij een van zijn slechte grappen maakte. Voor even reden we daar alleen in stilte, door het donker, door de regen, door Utrecht. Buiten het centrum was er bijna niemand meer op straat, wat normaal was voor dit tijdstip en deze weersomstandigheden, dus leken we even helemaal alleen in de donkere, stille, regenachtige stad, toen Hamlet zachtjes begon te zingen.
'Spring maar achterop bij mij, achterop mijn fiets...'
'En ik weet nog niet waar we naartoe gaan samen, maar het boeit me ook helemaal niets,' zong ik ik met hem mee. 'Spring maar achterop bij mij, dan gaan we samen weg. En ik weet nog niet waar naartoe, maar dat maakt niet uit, want ik weet wel de weg,' zongen we samen.
'Ik ben dus niet de enige die de neiging krijgt dat liedje te zingen als er iemand bij me achterop zit,' lachte ik. Kijk, dacht ik, iets wat we met elkaar gemeen hebben.
'Nee, ik heb dat ook altijd,' antwoordde Hamlet.
Mijn moeder vertelde me altijd dat ik vroeger, al toen ik een jaar of drie was, altijd begon te zingen of te neuriën als ik het naar mijn zin had, bijvoorbeeld als ik op de fiets zat.
'Hamlet?' vroeg ik toen, me plotseling beseffend dat er nog best wel wat was wat ik nog niet over hem wist. 'Waar kom jij eigenlijk vandaan? Als in, waar ben je opgegroeid, zeg maar?'
'Ik heb tot ik ging studeren altijd in Den Bosch gewoond,' antwoordde Hamlet.
'Echt? Je klinkt helemaal niet Brabants.'
'Nee, klopt, ik denk dat dat komt doordat mijn ouders zelf ook oorspronkelijk niet uit Brabant komen en het altijd nogal hadden over dat we wel ABN moesten spreken. Ik denk dat ik daarom nooit het accent - of dialect - van de regio overgenomen heb.'
'En heb je nog broers of zussen?'
'Ja, drie oudere zussen. Ik ben de jongste én de enige jongen. En daarnaast ook nog een beetje, niet echt maar een beetje, het nakomertje. Mijn jongste zus is vier jaar ouder dan ik, terwijl mijn zussen dichter op elkaar zitten qua leeftijd. Maar het is best gezellig verder. Mijn oudste zus is nu in verwachting van haar eerste kindje, dus ik word over een tijdje oom.'
'Wauw, wat leuk,' reageerde ik. 'Gek lijkt me dat ook wel.'
'Ja, je beseft je opeens echt dat de mensen met wie je bent opgegroeid, nou ja, volwassen zijn geworden,' zei Hamlet. 'En jij? Hoe was jouw situatie?'
'Ik woonde tot mijn vijfde in Wageningen en daarna zijn we naar Arnhem verhuisd, waar ik dus de rest van mijn jeugd gewoond hebt. Ook tot ik op kamers ging in Utrecht. Ik heb een twee jaar oudere broer, Sander heet hij, en dus een zusje, Elise, die is nu achttien. Ik ben het middelste kind. Zij studeren ook allebei, Elise nu in haar eerste jaar en Sander in het laatste jaar van zijn master.'
'Ook in Utrecht?'
'Nee, we hebben alle drie een andere stad uitgekozen,' lachte ik. 'Sander zit in Wageningen, Elise in Nijmegen, zij woont ook nog gewoon thuis. Misschien zijn dat ook wel de meest logische steden vanuit Arnhem.'
'Ja, misschien wel. En jij koos toch voor Utrecht?'
'Ja, het studieprogramma van Kunstmatige Intelligentie sprak me hier wat meer aan dan in Nijmegen en ik denk dat ik ook weer eens wat anders wilde, net iets verder bij huis vandaan. Ik ben verliefd geworden op Utrecht als stad, dus ik denk dat het de goede keuze was.'
'Ik herken het wel, op zich. Ik ben bij mijn eerste studie ook expres zo ver mogelijk bij huis vandaan gaan zitten, omdat ik weleens wat anders wilde, dus ben ik naar Groningen gegaan.'
'Waarom ben je daar niet gebleven?'
'Daar hebben ze geen literatuurwetenschap. Ik heb ook al eerder in een andere stad gestudeerd, culturele antropologie deed ik namelijk in Amsterdam, maar daarna ben ik naar Groningen teruggegaan, omdat ik daar toch meer vrienden had. Nu is het weer tijd voor een nieuw avontuur. Ik ken Utrecht nog niet supergoed, maar tot nu toe vind ik het een leuke stad.'
'Is het ook. Ik denk dat het mijn favoriete stad in Nederland is.'
'Ik zal zien of het dat voor mij ook wordt. Waarschijnlijk zal ik nu in elk geval weer wat vaker naar mijn ouders gaan in het weekend. Utrecht is toch wat dichterbij Den Bosch dan Groningen.'

Aangekomen bij onze studentenflat had Hamlet zijn fiets in het fietsenhok geparkeerd en liepen we samen de trappen op naar onze verdieping. Stilletjes genoot ik nog even na van het moment daarnaast op de fiets, met mijn armen om Hamlet heen, hobbelend door de nacht (of avond - het was nog geen tien uur). Hoewel Hamlet me ervan had verzekerd dat hij juist dacht dat het sneller was, vermoedde ik dat hij expres een omweg had genomen. Niet dat ik dat een probleem vond, want ik vond het fijn om met hem te praten. Uiteindelijk was onze date voor mij dan toch gered.
Boven aangekomen vermoedde ik dat we daar afscheid zouden gaan nemen en ieder terug zouden keren naar onze eigen kamer. 'Ik vond het leuk,' vertelde ik Hamlet.
'Ja, toch wel? Ondanks de wijn en de regen?'
'Nu je het zegt! Ik was die wijnvlek al bijna weer vergeten, om eerlijk te zijn. Ik zal die er zo gelijk uit proberen te krijgen. Maar ja, ondanks die dingen. Het was fijn om met je te praten, ondanks dat we het over een aantal dingen oneens waren. Je hebt gelijk, het hoeft niet allemaal perfect te zijn, zolang het maar leuk is.'
'Daar ben ik het helemaal mee eens! Zullen we dit dan binnenkort nog maar eens doen. Ik bedoel, niet per se in een restaurant eten te zijn, het kan ook iets anders zijn, maar gewoon... Nog een date?'
'Ja, lijkt me leuk,' antwoordde ik glimlachend. 'Daar hou ik je dan aan.'
'Prima.'
Op dat moment vroeg ik me af hoe ik afscheid van hem moest nemen. Een knuffel, een kus op de wang of misschien wel een zoen? Ik keek even schattend naar Hamlet of hij zoiets van plan was. Zou ik hem willen zoenen? Zou hij mij willen zoenen?
Als ik nou nog één keer heel dapper was, zoals toen ik hem mee uit had gevraagd, dan kon ik zo mijn lippen op de zijne drukken. Mijn hart begon opeens razendsnel te bonzen. Zou ik dit initiatief durven nemen? Ik staarde in Hamlets ogen en -
Nee. Ik wende mijn blik toch weer af. Ik was niet gewend om jongens te zoenen en de keren dat ik dat wel gedaan had, waren makkelijk op één hand te tellen. Misschien wist ik niet wat ik deed, misschien...
'Nou,' zei ik, terwijl ik frummelend mijn sleutels uit mijn zak haalde en daar even naar staarde. 'Welterusten alvast, denk ik, voor straks.' Ik keek Hamlet nauwelijks meer aan en wilde me al omdraaien om mijn deur te openen, toen ik zijn hand voelde, die de mijne pakte.
'Leo?' zei Hamlet zacht. Ik reageerde en draaide me naar hem toe, keek hem aan. Hamlet keek mij aan, met een bijna vragende blik in zijn ogen, alsof hij bevestiging zocht.
En toen trok hij me dichter naar zich toe en overbrugde hij de afstand tussen ons in en vonden zijn lippen de mijne. En ik kuste hem terug, terwijl ik probeerde te doen, voor mezelf, alsof dit de normaalste zaak van de wereld was, alsof ik wist wat ik deed, alsof mijn hoofd en hart niet beide als een gek aan het razen waren. Ik probeerde mezelf te vergeten en mee te gaan in de manier waarop ik me als een magneet naar Hamlet toe getrokken voelde.
Ik was degene die de zoen verbrak, voordat Hamlet dat deed en ik me beteuterd zou voelen en voordat ik dacht dat ik niet meer kon stoppen. Ik glimlachte naar Hamlet. Hij glimlachte terug.
'Nou,' zei Hamlet, die zijn achterhoofd krabde, 'welterusten dan maar vast voor straks.' Pas toen liet hij mijn hand los, en pas toen besefte ik dat hij die nog vastgehouden had.
'Ja,' zei ik, 'welterusten.'
Nu keerde ik me echt om naar mijn kamerdeur, terwijl ik me in mijn hoofd voorstelde dat ik snel terugliep naar Hamlet en hem nogmaals zoende, alsof ik niet van hem af kon blijven. Dat deed ik niet. Dat konden we voor de volgende keer bewaren.
Voordat ik mijn kamer binnenging keek ik nog even richting Hamlets deur. Ik zag dat Hamlet terugkeek. Hij zwaaide. Ik zwaaide terug.

Nadat ik mijn hakken had uitgeschopt, mijn haar had afgedroogd en mijn natte, met wijn bevlekte jurk had vervangen door mijn pyjama, plofte ik meer op mijn bed, met een geluksgevoel dat door me heen raasde.
Ik was op een date met een leuke jongen en hij vindt mij ook leuk en we hebben gezoend, vertelde mijn hoofd het verhaal aan mezelf.
Weet ik, antwoordde ik mezelf in mijn hoofd.
Op dat moment kreeg ik een appje binnen. Van Hamlet: 'Ik mis je nu al.'
Ik moest grinniken. 'Je hebt me letterlijk vijf minuten geleden nog gezien. En je bevindt je in de kamer naast me,' antwoordde ik.
'Laat me nou even romantisch doen,' stuurde Hamlet terug.
Ik antwoordde slechts met een emoji die hem een luchtkus toeblies.

Reacties (3)

  • tubbietoost

    Ik ben al zo lang niet meer in Utrecht geweest, maar als ik dit lees dan wil ik ernaartoe =p
    YAY ze hebben gekust!

    3 jaar geleden
    • BlueJays

      Ik kan je zeker aanraden om nog eens naar Utrecht te gaan, het is gewoon een superleuke stad ^^

      3 jaar geleden
  • Duendes

    Oohh je schrijft zo geweldig en ik hou zo van de personages en yes Leo heeft wel gelijk, Utrecht is mooi!

    3 jaar geleden
    • BlueJays

      Dankje!! (: Ja, stiekem heb ik dit verhaal ook gewoon in Utrecht gesitueerd omdat ik zelf zo van die stad hou ^^

      3 jaar geleden
  • TAMOCHi

    Aaaaawhh
    ‘x

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen