Foto bij 001. That day

- Mrs. Diane Herdain Dondirs
- Echtgenote van Mr. Sam Samuel Herdain
- Dochter van Mr. John- & Mrs. Katrien Dondirs.

Ik kijk uit het raam om mijn gedachten even samen te zetten. Regendruppels tikken tegen het raam en het weer weerspiegelt mijn gevoelens... tranen rollen over mijn wangen maar geen geluid ontsnapt. Ik kan niet snappen dat ik dit heb verdient, waarom heb ik dit verdient? Ik heb jaren goed voor hem gezorgd... Ik was wat stroef in het begin, ik kende een 'huishouden' niet zo goed maar ik beterde... ik waste, streek alle kleding, kocht alle voedingsmiddelen, maakte zijn eten, ik zette zelfs zijn wekker... Ik leg mijn voorhoofd tegen het raam. Nee, ik heb dit niet verdient... Net zoals ik alle klappen niet heb verdient... En wellicht heeft hij straks de perfecte uitleg. Ik kon het me zo voorstellen wat hij zou zeggen: "Liefje, ik weet niet wat me is overkomen... Ik heb er zo'n spijt van. Ik zou niet weten hoe ik zonder jou zou kunnen voortgaan..." Welja, dat is toch wat hij zegt als hij me een mep gaf of me belachelijk maakte voor zijn vrienden of collega's... alsof ik een stuk vuil was... en ja, waarom vertelde ik het niemand? Omdat ik wist dat iedereen zou zeggen wat ik diep vanbinnen weet: Verlaat hem en scheid van hem! Maar ze begrijpen het niet: Ik zie hem zo graag... Ik haalde mijn hoofd van het raam weg en wandelde naar de badkamer waar een doosje pijnstillers lag. Iets tegen de hoofdpijn zal wel kunnen zeker... Ik nam een glas water en ging terug naar de living. Alle papieren lagen nog steeds mooi over de tafel verspreid... Ik kan niet geloven dat hij ze zelfs hier, in ONS huis, zou bewaren. Ik nam de bovenste vast en bedacht me terug naar eerder vandaag:

Ik wandelde de logeerkamer in, ik weet nog dat ik rondkeek en fier was dat we eindelijk een huisje hadden waar we mensen konden uitnodigen of eventueel... wie weet... een kindje konden grootbrengen. De lakens lagen nu al een maand op het bed, ook al gebruikte niemand het de gedachte dat dezelfde blauwe lakens op het bed lagen maakte me ongemakkelijk. Het was niet dat Sam er ooit aan zou denken om ze te verversen dus ik zou het maar opnieuw doen, zoals ik het ongeveer al wel gewend was geworden. Aangezien het rode gordijnen zijn leek een rood laken me de beste keuze maar die hebben we enkel in de aparte kasten. Ik herinner me zelfs nog dat ik bijna nooit in de kasten kwam, het was vooral Sam zijn rommel die erin lag en jazeker, het was zijn rommel dat ik tegenkwam toen ik de lakens zocht. Een grijze kaft. Hoewel ik dacht dat mannen niet netjes konden zijn had hij deze mooi bewaard, er zaten een paar USB sticks in en enkele foto's... de eerste foto was dadelijk genoeg om me te vertellen wat er aan de hand was...

Ik bekeek de bovenste foto opnieuw, een blond meisje van wellicht 18 of 19... je denkt dat je op 25 nog niet moet oppassen voor 'groene blaadjes' maar hoeveel wist ik ook van de wereld. Ze was het tegenovergesteld van mij, misschien was hij ook opzoek naar zoiets: blond, vulgair en niet echt onder de indruk van de ring die aan zijn vinger hing. Tranen rollen opnieuw over mijn gezicht als ik mijn gsm vastneem en de tijd bekijk: 20.04 - over +/- 50 minuten is hij thuis... Net dan krijg ik een smsje aan: "Diane, ik weet dat je momenteel niet zo gelukkig bent... Ik voel het aan je en ik mis je. Praat met me! Gaëlle" De enige vriendin die ik had overgehouden of ooit echt had... Ik had Gaëlle verteld over zijn opvliegend karakter, agressiviteit en onrespectvol gedrag maar ik had 'bedrieger' er nog niet aan kunnen toevoegen tot nu... Ik besluit haar een sms te sturen: "Buiten narcist, seksist, vrouwenslager en klein kind is hij ook een bedrieger..." samen met deze sms stuurde ik een foto van de 100 bewijzen die op tafel lagen... "Diane... ik heb je vaker gezegd dat ik achter je keuzes sta maar schat, je verdient zoveel beter! Verlaat hem! Denk je dat hij je graag ziet als hij zo doet?" "Ik heb niets of niemand hier Gaëlle... Mijn ouders wonen 2 uur hier vandaan en ik betwijfel of ze me effectief binnen willen nemen... Papa staat nog altijd achter zijn woorden dat ik dit huwelijk moet respecteren... Mijn eigen keuze... Sam heeft me geen dag laten werken sinds de trouw, hij wou altijd degene zijn die 'voor mij zorgde'..." Ik kreeg opnieuw tranen in de ogen van mijn eigen woorden: "Mijn eigen keuze" herhaal ik hardop. "De meest achterlijke, domme keuze! Ik was 18, wat weet ik!" Een smsje piepte me uit mijn gedachten: "Het wordt tijd dat je begint te denken aan jezelf, Diane. Je hebt niemand daar, probeer dat dan op te lossen! Laat je leven niet leiden door deze eikel! Verbreek het feit dat je zo weerloos bent!" Ik zucht en voel opnieuw zoveel onzekerheid, onzekerheid die snel plaats maakte voor pure woede wanneer ik zijn bekende, vuile stem hoorde: "Diana, schat, ik ben thuis."

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen