Foto bij 003 - We will stay together, forever.

Ik open mijn ogen en herken de lichtgrijze plafond uit de duizenden. Ik lig in 'ons' bed... Ik zet me recht maar voel een enorme druk me precies terugtrekken. Een helse pijn gaat door mijn hoofd en ik leg mijn hand op mijn voorhoofd. Een verband is rond mijn hoofd gewikkeld en ik probeer me te herinneren wat er is gebeurd. We hadden ruzie, ik heb hem geconfronteerd en... ik heb voor mezelf opgestaan... en dan... Een traan loopt over mijn wang, 1 enkele, omdat ik niet had verwacht dat ik zelfs in deze situatie nog degene zou zijn die hier in bed ligt met een hoofdwonde. Andere tranen moet ik niet meer laten, ik had hier al vaker gelegen. Ik pak mijn nachtkastje en open de onderste lade, achteraan had ik pijnstillers gelegd voor deze situaties... dit monster zou mij laten liggen zonder.
Hij kan me hier niet houden... Ik ga rusten en als ik beter ben ben ik weg... toch?

"Schatje." een stem klinkt door de deur en ik besluit niet te antwoorden. Het is natuurlijk een kwestie van seconden voor hij de deur opent en toch binnenwandelt. Hij kijkt me aan en lacht. "Ik ben zo blij dat je wakker bent! Ik wil met je praten." Hij kwam naast me zitten op het bed en ik ga wat opzij, met de medicijnen in mijn systeem ben ik in geen situatie om iets te doen. "Luister, Diane, ik wil me excuseren. Ik heb overgereageerd, ik wist niet wat me overkwam... Jij die dreigde met weg te gaan, ik, ik kan het niet verdragen." Ik slik en probeer zo rustig mogelijk te zijn, "Ik ga weg, Sam... Je hebt me nu pijn gedaan maar vanaf ik beter ben... vraag ik de scheiding aan... ik kan dit niet meer, Sam. Je moet dit toch ook moe zijn? Je ziet me duidelijk niet graag dus waarom..." ik krijg de kans niet om mijn zin af te maken als ik merk dat Sam mijn hand stevig vast pakt, ik laat een korte 's' uit mijn mond ontsnappen om aan te geven dat het licht pijn doet. "Diane, we zijn getrouwd. We scheiden niet, en ik ben niet van plan om ooit uit elkaar te gaan. Je bent het, Diane. Jij bent mijn vrouw, onaangeroerd door anderen, onbekend voor de wereld maar een open boek voor mij... Ik kan misschien eens bij een andere vrouw zijn maar ik ben en blijf altijd jou man, Diane." Hij zei het op de manier hoe hij vroeger tegen me sprak: zoet en lief maar ik kon niet begrijpen wat er uit zijn mond was gekomen... Het gevoel dat ik enkel hem kende en had gekend was het enige dat hem ertoe dwong bij mij te blijven? Omdat het makkelijk is? Omdat hij me beter kent als wie dan ook? Ik zuchtte en tranen kwamen opnieuw in mijn ogen. "Ik kan dit niet aan, Sam." "Sht, slaap nu maar. Zoals ik zei: als je het niet zoekt, kom je er niet achter. Focus je op je huishouden en taken en laat mij mijn zaken regelen... zo zullen we gelukkig zijn Diane, voor altijd."

Hij gaf een kus op mijn voorhoofd en wandelde rustig terug uit de kamer.
Ik zat gevangen in een huwelijk waar ik nooit uit zou geraken... tot ik besefte wat Gaëlle mij had gezegt: "Zoek een uitweg!"

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen