You got me hooked and you're reelin' me in
And I look in your eyes, I'm on the edge
You're on my mind like a song that I can't escape
I don't know how many da-da-dums I can take
I need to know if you're feeling, feeling the same
Is it too late?
But now it's hard to breathe

- Jax Jones

Harry nam de metro naar Barbican station. Het was twee mei en al bijna zomer. Het was buitengewoon warm voor de tijd van het jaar en het zorgde voor een prachtige schijn in de stad. Vrouwen begonnen jurken te dragen en mannen droegen hun kostuumjassen over één schouder terwijl ze door Aldersgate liepen. Harry glimlachte terwijl iedereen hem passeerde, hij voelde zich zo vol van goede wil en geluk dat hij ieder moment kon beginnen zingen. Het voelde alsof de zon speciaal voor hem scheen en dat hij de de warmte en het licht ervan deelde met de volledige stad Londen. Het was zo'n soort ochtend waarin alles een metafoor was voor zijn leven. Hoe verder weg hij was van de flat, hoe opgeluchter hij was dat hij het niet gezegd had. Hij voelde zich vooral gelukkig, maar een deel van hem was nog steeds op zijn hoede wanneer hij bij Louis Tomlinson in de buurt was. Specifiek dan in de situaties wanneer Harry serieuze gevoelens op tafel wou gooien en hoe hij daarop zou reageren. Harry probeerde dat knagende gevoel te onderdrukken; dat gevoel was al verminderd sinds de pub quiz, maar ze waren er nog. Ik zie het hem niet... hij zou kunnen weglopen of... Oké, denk daar nu niet aan. Harry liet de zon op zijn gezicht schijnen en vertikte het om die gevoelens te voelen. Het eindresultaat was dat hij zo hopeloos verliefd was, dat hij dacht dat hij zou barsten. Dit wil dus zeggen dat hij uiteindelijk toch zingend het verlaten Barbican Centre binnenging. Hij liep meteen de trappen op naar de tweede verdieping.
"Kiss me each morning for a million years. Hold me each evening by you side..."

Grimshaw keek op van zijn bureau wanneer Harry op de deur klopte. Hij neuriede nog steeds het soul nummer in een lage bariton. Nick glimlachte breed en stond op om Harry naar binnen te wenken.
"Kom binnen, Harry." zei hij warm. "Bedankt om te komen."
"Geen probleem," glimlachte Harry. Hij nam plaats in de leren stoel tegenover het bureau van Grimshaw, zijn houding los en ontspannen. "Wat kan ik voor je doen?"
"Wel," Grimshaw plaatste beide handen op zijn bureau. Hij was blijkbaar heel erg enthousiast over iets. "Ik wilde je er nog niets over zeggen tot het helemaal officieel was, maar iemand heeft me vertelt.." Hij leunde naar voor en verlaagde zijn stem samenzweerderig. "dat je wel eens een plaats zou kunnen krijgen in Berlijn."
"Ah, Grimmy," Harry grijnsde. "Je spionage talenten zijn geweldig." In feite had Harry gisteren een officiële brief gekregen van het Berlijnse Filharmonisch Orkest met een uitnodiging om hun dirigent te worden voor een lange periode. Het was een droomjob en Harry hield van Berlijn. Hij hield van de stad, maar hij had de brief terug opgeplooid en tussen de kussens van de zetel verstopt. Hij wist niet zeker waarom hij het verstopt had. Misschien wou hij dat het nog even zijn geheim bleef, of misschien wou hij niet denken aan het einde van sommige dingen en het begin van andere dingen.
Hij had Louis er nog niets over vertelt. Berlijn verwachtte niet meteen een antwoord, ze wisten dat hij nog een maand in Londen moest dirigeren. Harry voelde ook dat hij niet hun tweede of derde keus was. Ze zouden bergen verzetten om hem in Berlijn te krijgen, wanneer hij besliste om het te doen. Als ik het doe. Op dit moment leek het duidelijk dat hij Londen zou verkiezen boven wat dan ook, maar dan moest er eerst een opdracht komen van het LSO.
"Of dat nu waar is of niet," ging Nick verder. "Ik wil gewoon dat je weet, afgezonderd van de artistieke vooroordelen ik misschien in het begin had, dat dit het beste seizoen van het LSO geweest is in tijden. Ticketverkoop en donaties waren nooit zo hoog, de mensen zijn enthousiast; je hebt de reviews wel gezien. Ik kan niet wachten wat je in petto hebt voor je laatste cyclus." Harry knikte en liet een putje in zijn wang tevoorschijn komen.
"Ik ben er zeker van dat je al het volledige programma kent. Maar bedankt, Nick, dat betekent echt veel voor me." Grimshaw schraapte zijn keel en haalde ze schouders op.
"Maar goed, Mr. Styles..." Harry zag dat Grimshaw's been nerveus op en neer wipte. "Ik wou je gewoon persoonlijk laten weten dat onze directie het serieus aan het overwegen is om een gelijkaardig voorstel te doen. Het is nog niet helemaal zeker..." Nick hield zijn handen op en Harry glimlachte zo enthousiast dat zijn gezicht bijna in twee scheurde. "Maar ik denk dat we de fondsen zo kunnen krijgen dat het lukt. Ik neem het hoe dan ook voor je op en we doen nog een laatste stemming na je derde programma." Harry stond op en schudde Grimshaw's hand. Het was exact het nieuws waar hij op gehoopt had. "Dat is geweldig, Nick. Geweldig! Ik - Ik zou het geweldig vinden om hier te blijven. Ik hou van Londen." Lachte hij en ook Grimmy grinnikte wat.
"Dat is wat ik wilde horen." Hij trok voorzichtig zijn hand terug uit Harry's enthousiaste greep. "Je snapt dat ik je nu nog niets kan garanderen, maar..." Hij hief zijn wenkbrauwen veelzeggend op. "Misschien is het genoeg om Berlijn te laten schieten? Voor nu toch?" Harry knikte heel enthousiast.
"Absoluut. Bedankt, Nick. Dankje!"
"Oké," Nick keek op zijn uurwerk en hing met zijn hand door zijn kuif. "Wel, ik denk dat dat het was voor vandaag. Zin in een vroege lunch?" Hij knipoogde speels naar Harry. "We kunnen verder praten over je verdere carrière. We zeggen dat het werkgebonden is en een duur dessert bestellen." Harry zag de hoop in de oudere man zijn ogen en verminderde zijn grijns naar een beleefde glimlach.
"Sorry, Nick. Een andere keer? E- Er wacht iemand op me thuis." Nick knikte voorzichtig en probeerde zijn teleurstelling niet te tonen.
"Natuurlijk Harry. Laat me je niet tegenhouden." Hij keek Harry na die weg stapte.

Toen Harry het Barbican terug verliet was het al bewolkt, maar Harry liet het niet aan zijn hart komen. Hij wou niet op de feiten vooruit lopen, hij wou niet teveel aan de toekomst denken terwijl hij een geweldige tijd beleefde in het heden. Maar nu, met een voorstel verstopt in zijn sofa en een ander voorstel in de lucht - dat voorstel waardoor hij in Londen kom blijven, bij Louis. Harry zuchtte van gelukzaligheid en besloot een taxi tegen te houden en zich op niets te focussen buiten de weg terug naar zijn flat.

Ik zal het hem vertellen als het officieel is,, dacht hij. Ik neem hem mee uit naar een mooie plek en dan houdt hij mijn hand vast. We kunnen plannen maken.

Die laatste gedachte zond een elektrische schok door zijn borst. Hij kon niet stilzitten in de taxi en wiebelde heen en weer in zijn stoel op de weg naar Rosslyn Hill. Toen Louis de deur voor hem opende, naakt en gloeiend van de douche, vroeg Harry zich af of zijn leven nog perfecter kon.

Afspeellijst
+ Then you can tell me goodbye - Joss Stone
+ Breathe - Jax Jones

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen