It defines me           



______________________________________________________________________________________________________



      Er wordt op de deur geklopt.       ★      ★      ★

      Zo lang als Elainie al in gebouw 2A woont heeft er nog nooit iemand op haar deur geklopt. De enige conclusie die ze kan trekken is dat het een van haar leraren is, of misschien wel iemand van de directie. Ze heeft nota bene een hele collegedag gemist en nu komen ze haar vertellen dat ze hen, niet geheel buiten verwachtingen om, heeft teleurgesteld. Ze komen hier op haar kamer doen wat ze vandaag heeft vermeden door de rest van haar colleges te missen; haar vertellen dat ze precies is zoals men had verwacht. Onbetrouwbaar en impulsief. Ongehoord. Een waardeloze aanvulling voor deze Universiteit.
      Er gaan een aantal seconden voorbij waarin ze enkel naar haar deur staart, zichzelf voorbereidend op wat er komen gaat wanneer ze deze opent. Het uitstellen van het onvermijdelijke brengt haar echter nergens en met een diepe zucht overbrugt ze de laatste meters die haar scheiden van haar schorsing. Elainie dwingt haar uitdrukking tot iets neutraals, iets waarmee ze hopelijk niemand tegen de haren kan strijken, en opent de deur om oog in oog te komen met... Jackson.
      Voor ze de beslissing bewust heeft gemaakt is de deur al weer bijna dicht, want haar arm lijkt te kunnen functioneren zonder opdracht van de hersenen. Met een doffe klap komt het zware hout echter al tot stilstand nog voor ze hem compleet kan sluiten en ze hoeft niet naar beneden te kijken om te weten dat Jackson zijn voet er tussen heeft gestoken, aangezien zijn kerm dat al duidelijk maakt. Ondanks haar reflex opent ze meteen de deur weer.
      'O god, het spijt me. I-ik... sorry. Dat was...' stamelt Elainie, alvorens onderbroken te worden door Jackson zijn opgeheven hand.
      'Nee, nee! Dat was mijn eigen schuld.' Hij laat zijn hand weer zakken en kijkt op van zijn voet. Blauwe ogen kijken oprecht verward in zwarte. 'Denk ik.' Hij doet een snelle stap dichterbij, zodat hij in de deuropening staat en Elainie niet weer kan pogen de deur dicht te werpen. 'Gok ik.' Jackson schud zijn hoofd en lijkt niet helemaal te weten wat hij met zichzelf aan moet. 'Vraag ik me af?' En hij is zo oprecht verward dat Elainie zich afvraagt wat er aan de hand is. Komt hij het verder inwrijven? Is hij hier om zich te verkneukelen? Het lijkt er niet op als ze zijn houding en uitstraling moet geloven en ondertussen wordt ze meegetrokken in de verwarring. Wat wil hij van haar? Blijkbaar is de verwarring duidelijk zichtbaar op haar gezicht.
      'Luister, Elainie. Ik weet niet wat er precies mis is gegaan deze ochtend, maar wat ik wel weet is dat ik je op de een of andere manier in het harnas heb gejaagd en dat was absoluut mijn bedoeling niet. Wat het dan ook was, het is een misverstand,' pleit hij. 'En ik denk dat ik nu een hele stalker vibe heb, neigend naar eng als ik de blikken van onze medestudenten moet geloven. Iedereen die ik naar je kamer heb gevraagd kijkt me aan alsof ik gestoord ben. Maar ik heb een hele goede reden –wat uiteraard een smoes is– om hier te zijn mochten stalkers niet je ding zijn,' ratelt hij door, duidelijk niet op zijn gemak binnen de situatie. Niet op zijn gemak onder Elainie haar verbaasde ogen, met de nadruk op verbaasde, want het lijkt steeds duidelijker dat het door haar ogen zelf niet komt.
      'Smoes?' Weet Elainie er uit te persen door haar verwarring. Het levert haar een van zijn brede glimlachen op en hij knikt enthousiast, schijnbaar blij dat ze hapt in plaats van hem direct weg te sturen.
      'Ja, The Tell-Tale Heart. Ik kwam vragen of je het al uit hebt?' vraagt hij op onschuldige toon, gevolgd door een ondeugende knipoog om die onschuld tegen te gaan. Elainie haar mondhoek trilt verraderlijk en hij ziet het, lacht zijn tanden bloot omdat hij weet dat hij haar heeft.
      'Mag ik binnen komen?'
      Elainie verstart kort, knippert drie keer snel met haar ogen en kijkt dan nerveus over haar schouder haar kamer in. Ze ontvangt er nooit iemand en dankt zichzelf na een vluchtige blik voor haar nette aard. Haar twijfeling wordt weer verkeerd geïnterpreteerd, blijkt wanneer ze weer terug kijkt naar Jackson zijn gezicht om te ontdekken dat zijn glimlach is verdwenen.
      'Je hoeft me niet binnen te laten hoor, als je niet wil. Ik snap het als je boos bent. Nou ja, eigenlijk snap ik het niet, maar ik respecteer het,' haast hij om te zeggen. Het wordt Elainie vrij duidelijk dat haar sociale skills echt te wensen over laten, uiteraard dankzij gebrek aan regelmatig gebruik.
      'Nee. Ik bedoel ja. Ja, je mag binnen komen,' geeft ze vluchtig aan, voordat hij net als in de bibliotheek de benen probeert te nemen. Ter bevestiging stapt ze zelf achteruit om hem toegang te verschaffen en zodra hij binnen staat doet ze de deur achter hem dicht.
      De kamers van de campus zijn niet heel groot, wat een reden zou kunnen zijn voor Elainie haar gebrek aan een tweede stoel. De daadwerkelijke reden is uiteraard dat ze er nog nooit een nodig heeft gehad en dat ze zichzelf prima kan redden met haar bureaustoel. Jackson heeft absoluut geen probleem met het gebrek aan meubilair en voor ze hem de zwartlederen bureaustoel ook maar aan kan bieden zit hij al op de rand van haar bed. Misschien is hij niet helemaal op zijn gemak binnen de situatie, maar verder lijkt hij zich buitengewoon thuis te voelen. Een tikkeltje onthutst neemt Elainie zelf haar stoel en draait bij tot ze elkaar aan kunnen kijken. En dan is het stil.
      Elainie heeft geen flauw idee wat hij van haar verwacht. Wil hij nu serieus het boek hebben? Verwacht hij dat ze uit zichzelf begint uit te leggen wat er vanochtend mis was? Kan hij dat zelf niet uitvogelen? Hij begrijpt toch wel hoe vreemd dit is. Ondanks dat hij zelf onaangedaan lijkt door haar oogkleur, is het schrikbarend duidelijk dat andere mensen dat niet zijn. Hoe moeilijk is het voor hem om zelf in te zien hoe de opmerking vanochtend op haar over kwam? Wanneer de stilte haar teveel op de zenuwen begint te werken opent ze haar mond, tegelijk met Jackson. Ze sluiten hem beiden weer en kijken verwachtingsvol naar elkaar. Jackson knikt haar toe ter aanmoediging en ze raapt haar moed bij elkaar.
      'Ik begin te vermoeden dat ik je opmerking van vanochtend verkeerd heb geïnterpreteerd en daarna misschien een beetje te impulsief heb gereageerd. Al zou het misschien helpen als je opheldert wat je precies bedoelde met het feit dat je mij aan durfde te spreken,' zegt ze zacht, zowel nieuwsgierig als angstig naar het antwoord. Er ontstaat een lichte frons tussen Jackson zijn wenkbrauwen, maar zijn glimlach is gemakkelijk als altijd. Het kan aan Elainie liggen, maar het lijkt of zijn wangen meer kleur krijgen.
      'Wel, nooit verwacht dit hardop uit te moeten leggen, ik dacht dat het voor zich sprak.' Elainie haar hart zakt haar in de schoenen en trekt gelijktijdig pijnlijk samen. Dus toch. Het is zo overduidelijk, hoe had ze kunnen denken dat hij misschien anders zou zijn? 'Maar, vooruit, je leeft maar een keer. Je springt er gewoon uit. Ik bedoelde dat mensen het soms beangstigend vinden om iemand zoals jou te benaderen. Je valt niet te vergelijken met ook maar een iemand die ik ooit heb gezien. Je contrast is... zo helder, zo scherp.'
      Elainie wend haar blik af naar haar schoenen en beweegt nerveus in haar stoel. Ja, dus toch. Het komt wederom neer op die verdoemde oogkleur. Goed, hij reageert er anders op als anderen, maar het is net zo belabberd. Het tegenovergestelde, maar niet minder kwetsend. Ziet hij haar als iets zeldzaams? Iets interessants om te bestuderen misschien? Wat gaat hier achter schuil?
      'En dat is iets goeds?' hoort ze zichzelf vragen, zonder weer op te kijken. Hij mist geen seconde.
      'Natuurlijk is het iets goeds! Waarom zou het niet goed zijn?'
      Elainie lacht voor ze zichzelf kan stoppen, kort en humorloos. Als Madeleine haar hoorde werd ze vast vergeleken met een Disney Villain.
      'Waarom zou het niet goed zijn? Serieus? Kijk naar me. Je bent werkelijk waar de eerste in maanden die me uit zichzelf iets vroeg die avond in de bibliotheek. Natuurlijk wordt er wel eens tegen me gepraat of wordt er een vraag gesteld, maar dat is altijd wanneer de situatie geen ruimte over laat voor andere opties. Dat is wanneer ze wel tegen me moeten praten. Niet omdat ze het zelf willen, nooit omdat ze het zelf willen. Ik dacht dat je me dat in wilde wrijven vanochtend.' Met ieder gesproken woord gaat Jackson kijken alsof hij minder begrijpt wat er gezegd wordt, in plaats van meer. Dat terwijl het allemaal toch glashelder zou moeten zijn. Hij weet hoe deze maatschappij werkt, hij moet toch begrijpen dat zwarte ogen niets positiefs betekenen.
      'Elainie, wat denk je dat ik bedoel wanneer ik zeg dat je niet te vergelijken bent met andere mensen? Waarom praten anderen niet tegen je?'
      Elainie begint prooi te vallen aan haar frustratie en staat op, op de voet gevolgd door Jackson. Beide hebben ondertussen een dringendere toon in hun stem.
      'Nu is het mijn beurt om te denken dat het wel voor zich spreekt. De betere vraag is, wat bedoel jij wanneer je dat zegt?' roept ze wanhopig uit.
      'Dat je er uit springt omdat je mooi bent. Ik maakte een grapje vanochtend! Hoe kom je er bij dat mensen niet uit zichzelf met je willen praten? Wat...?' Zijn stem sterft weg terwijl zijn gezichtsuitdrukking vervormt tot iets wat op besef lijkt. Elainie heeft het in eerste instantie niet eens in de gaten en zet gewoon door.
      'Kijk naar me! Snap je het dan niet?' roept ze wanhopig uit, gefrustreerd omdat de jongen blijkbaar niet kan begrijpen wat het betekend om zwarte ogen te hebben. Jackson neemt haar even onderzoekend in zich op, alsof hij iets probeert te ontdekken. Hij knijpt zijn ogen samen, ontspant ze weer, knippert een keer en schud dan bijna verslagen zijn hoofd.
      'Ik snap er nog steeds niets van, maar ik begin een vermoeden te krijgen. Misschien helpt het als ik iets ophelder met betrekking tot mezelf,' mompelt hij, toon rustiger en minder hard. Elainie is het spoor ondertussen compleet bijster en haalt haar schouders op in een bijna verslagen gebaar.
      'Helder alsjeblieft op,' spoort ze aan, wat haar een humorloze grinnik oplevert. Hij neemt een teug adem tot zich en kijkt haar dan met heldere, zelfverzekerde ogen aan.
      'Ik lijd aan Achromatopsie,' zegt hij, spanning ondanks de blik in zijn ogen toch aanwezig in zijn stem. Elainie kijkt hem even afwachtend aan, alsof ze meer verwacht. Wat hij zegt lijkt geen betekenis te hebben en hij snapt dat ze niet weet waarover hij het heeft. Hij zucht diep en iets zegt haar dat dit niet de eerste keer is dat hij dit uit moet leggen.
      'Elainie, ik ben volledig kleurenblind.'


Reacties (6)

  • Butterflygirl

    Wauw wauw wauw. Applausje voor jou. Het is je dus gelukt om mij na zo'n 4 jaar inactiviteit terug te lokken naar Quizlet met dit geweldige begin! Gefelciteerd en dankjewel!

    3 jaar geleden
  • Sombre

    Oh my Oh my Oh my, schrijf doooorrr !

    3 jaar geleden
  • ProngsPotter

    Waaaauuww!!*O*

    3 jaar geleden
  • FollowYourDream

    Wooow, die had ik niet zien aankomen hahaha
    Maar wat is dit verhaal toch geweldig! Wow! Je schrijft zo mooi, zo uniek!
    Ik hou ervan!

    Xxx

    3 jaar geleden
  • Infrared

    Ah, Jackson is zo cute

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen