It doesn't define me           



______________________________________________________________________________________________________



      Elainie haar hersenen lijken kortsluiting te hebben.       ★      ★      ★

      Meerdere dingen vallen op hun plaats. "Ik heb toch geen felroze shirt met een gifgroene broek gecombineerd hè?" Zijn vreemde versie van; heb ik iets in mijn gezicht? Zijn nonchalance tegenover het feit dat Madeleine hem met haar gouden ogen zo'n beetje claimt, want wie reageert daar nu niet op? Iedereen wil die soort aandacht van iemand met gouden ogen. En dan uiteraard het meest overduidelijke; zijn gebrek aan een reactie tegenover Elainie. Het is ineens glashelder. Hij heeft geen flauw idee met wie hij zich in heeft gelaten, geen besef van het feit dat hij haar eigenlijk zou moeten mijden.
      Elainie kan voor een moment niets anders dan als verstard naar hem staren, terwijl de teleurstelling in krachtige golven door haar heen spoelt. Natuurlijk is er zo'n soort verklaring aan verbonden. Kijk nu wat ze zichzelf weer aan heeft gedaan. Verwachting. Hetgeen ze zo lang heeft kunnen vermijden en wat zich in de afgelopen dagen vrijwel onbewust meester van haar heeft gemaakt. Ze dacht dat ze had geleerd, maar kijk nu weer eens. Jackson is degene die de stilte doorbreekt wanneer blijkt dat Elainie daar voorlopig nog niet toe in staat is.
      'Ik dacht dat je gewoon graag op jezelf was, of dat je misschien te verlegen was om zelf contact te maken met anderen, maar ik begin te vermoeden dat ik er mijlenver naast zit. Elainie, wat is de rede dat mensen niet tegen je willen praten?' En hoewel het laatste een vraag is, hoort Elainie dat hij in zijn hoofd de puzzel al bijna in elkaar heeft. Wanneer ze stil blijft en alleen in staat blijkt naar hem te staren in schok, zet hij door. 'Elainie, heeft dit iets te maken met de kleur van je ogen? Zijn ze verschillend?'
      Ha, was dat maar waar. Mensen met verschillende oogkleuren worden vaak beschuldigd van het hebben van een gespleten persoonlijkheid, maar onderzoek heeft uitgewezen dat daar niets van waar is. Hoewel er nog altijd fabeltjes de ronde doen en mensen met die verschijning soms met scheve blikken aan worden gekeken, hebben zij een veel betere plek in de maatschappij dan waarop Elainie ooit zou durven hopen. Het fabeltje "teveel persoonlijkheid voor èèn oogkleur" is beter dan de geruchten over het ontbreken van persoonlijkheid of het hebben van een duister karakter.
      'Ik denk dat je beter kan gaan,' hoort Elainie zichzelf zeggen. En het is waar. Jackson moet hier weg. De jongen weet niet waaraan hij is begonnen toen hij haar aansprak in de bibliotheek. Als Jackson de waarheid zou weten dan zou hij hier nu niet zijn. Elainie voelt zich bijna schuldig, alsof ze hem aan het lijntje houdt. Dat terwijl hij de volhardende is, maar o hij moest eens weten. Ze zou het hem gewoon kunnen zeggen en hem op die manier weg kunnen jagen, maar ze weet niet of ze zijn blik van verraad en afschuw aan zou kunnen op dit moment. Niet nu ze zich al zo ellendig voelt.
      'Ze zijn verschillend hè? Luister eens, het maakt me niets uit, werkelijk niet. Die stomme sprookjes zijn al lang de wereld uit geholpen. Ik ben niet zo'n kuddedier wat bij oude verhaaltjes blijft hangen en lees daadwerkelijk artikelen. Veel artikelen. Ik weet dat afwijkingen in de ogen vaak een verklaring hebben. Als iemand weet hoe het is om anders te zijn, dan ben ik het wel. Het interesseert me niet als je anders bent, ik kan het toch niet zien.' Het laatste grapt hij met een nonchalante schouderophaal en een wazige beweging met zijn hand voor zijn ogen, alsof hij aan probeert te tonen dat hij compleet blind is. De rest van zijn woorden klinken echter vrij wanhopig, alsof hij Elainie uit alle macht over wil halen om zijn woorden te geloven. Alsof hij er zijn best voor wil doen om dit -wat dit dan ook is- voort te zetten. En de verwachting blijkt deze keer zoveel hardnekkiger dan het in voorgaande gevallen is geweest, want er is daadwerkelijk een sprankeltje hoop binnen in Elainie. Het is misleidend en zo, zo gemeen, want haar ogen zijn helemaal niet verschillend en ze weet dat ze het niet over haar hart kan krijgen hem dat wijs te maken.
      Zou dat niet makkelijk zijn? Ja, Jackson, je hebt gelijk. Èèn simpel zinnetje. Een leugentje en ze zou iemand hebben om mee te praten, iemand die het niet uit zou maken dat ze anders is. Maar het zou een leugen zijn en daar zou Elainie zich constant van bewust zijn. De verleiding is groot, heel erg groot. Maar nee, ze weigert er aan toe te geven, weigert te zijn wat ze volgens anderen is. Ondertussen is een bekende blik verschenen op Jackson zijn gezicht, welke inhoudt dat hij uit zichzelf weer een conclusie heeft getrokken. Hij is ergens tot een besef gekomen en Elainie zet zich inwendig schrap voor wat er komen gaat, er van overtuigd dat hij het deze keer bij het rechte einde heeft. Waarom anders die gekwetste blik?
      'Je wilt me niet weghebben omdat er iets mis is met jou, je wilt me weghebben omdat er iets mis is met mij,' stelt hij op een toon die Elainie maar al te vertrouwd is, aangezien ze hem zelf ook al zo vaak heeft gebruikt. Die mengeling van verwachte teleurstelling en verslagenheid. Maar hij heeft het compleet bij het verkeerde einde, want wat maakt het nu uit dat hij geen kleuren kan onderscheiden? Wat maakt het uit dat hij de wereld anders ziet, wanneer hij vriendelijk is en breed lacht met dat kuiltje in zijn wang en knipoogt met die helderblauwe ogen. Het is verkeerd dat hij denkt dat het aan hem ligt, terwijl Elainie de boosdoener is. Ze schud haastig haar hoofd.
      'Zwart!' flapt ze er uit, een tikkeltje panisch, neigend naar hysterisch. 'Mijn ogen zijn zwart,' verduidelijkt ze bij het zien van Jackson zijn niet begrijpende blik, ook nog wat onnodig richting haar ogen gebarend met een nonchalante beweging. 'Je weet wel. De kleur van dood en verderf en duisternis. Onbetrouwbaar. Slecht. Hatelijk,' vervolgt ze wanneer Jackson niet meteen iets zegt en ook geen rechtsomkeert maakt, haar alleen gade blijft slaan met nietszeggende ogen.
      'Zei ik kleur? Ik zei kleur hè. Terwijl het helemaal geen kleur is, moet je nagaan. In een wereld waarin de kleur van je ogen definieert wie je bent, heb ik ogen die zwart zijn, wat geen kleur is. Hoe vaak heb ik al kleur gezegd in de afgelo...' haar geratel ontstaan uit haar zenuwen wordt afgekapt wanneer Jackson eindelijk met een reactie komt. Een voor Elainie vrij nieuwe reactie. Hij lacht.
      Het is geen hatelijke lach. Geen subtiele, om ongemak te verbergen. Nee, het is vrolijk en warm en oprecht. Bulderend en ongeremd. Aanstekelijk, want ondanks zichzelf voelt Elainie hoe haar mondhoeken iets omkrullen bij het aanschouwen van de niet anders dan opgelucht te noemen jongen. Ze snapt niet veel van zijn reactie, maar dat is eigenlijk niets nieuws. Al vanaf de eerste keer weet hij haar van haar stuk te brengen. Wat hij uitstraalt en hoe hij naar haar kijkt door vochtige ogen, samengeknepen door zijn verwrongen gezicht, doet haar onrust langzaam afnemen.
      'Dat is geweldig,' krijgt hij er uiteindelijk uitgeperst zodra zijn lachstuip wat is afgenomen en hij klinkt zowaar verwonderd. Een cynisch lachje ontsnapt Elainie.
      'In welk universum is het hebben van zwarte ogen geweldig?' vraagt ze zich af.
      'Het doet er niet toe welk universum. Het doet er toe dat ik het geweldig vind.' En de manier waarop hij haar in zich opneemt is heel intens. Zijn ogen scannen haar alsof hij haar voor het eerst ziet, rustig en oplettend als om ieder detail in zich op te nemen. Het is verreweg de vreemdste reactie die Elainie ooit heeft gekregen, maar bij lange na niet de meest onprettige.
      'Welke kleur kleding draag je? Is het ook zwart? En je haren? Je wenkbrauwen?' Ja, echt verreweg de vreemdste, het ontlokt haar een nerveus lachje, alvorens ze nogal zelfbewust van hem weg kijkt en haar handen verbergt in de mouwen van haar trui.
      'Ik draag veel zwart omdat mijn huid te witjes is voor andere kleuren en omdat ik niet graag opval. Dus ja, mijn kleding is zwart. Mijn –euhm– wenkbrauwen zijn dezelfde kleur als mijn haren,' stamelt ze. Hij is niet gelijk weg gegaan, hij wil een gesprek voeren; prima, dan geeft ze antwoord op zijn vreemde vragen. Wanneer ze vanuit haar ooghoeken naar hem terug kijkt, heeft hij nog steeds een afwachtende blik. Ze beseft dat haar laatste antwoord niet echt een antwoord was.
      'Zwart. Mijn haren zijn ook zwart.' voegt ze haastig toe, en de woorden hebben haar lippen nauwelijks verlaten of hij lacht weer. Elainie heeft nog nooit iemand gezien die zo gelukkig is geworden van een haarkleur.
      'Snap je het dan niet?' vraagt Jackson na een aantal seconden tussen het lachen door. Hij doet een stap dichterbij en lijkt haar handen te willen pakken alvorens hij zich op het laatste moment bedenkt.
      'Ik begin te vermoeden van niet, nee,' geeft Elainie eerlijk toe, onzekerheid in haar stem en een verblufte uitdrukking op haar gezicht. Jackson kijkt haar aan met die verwonderde blauwe ogen en weer is er iets wat Elainie nog nooit heeft gezien. Een jongen kijkt naar haar alsof ze de sleutel is tot zijn universum. Alsof zij zijn beste ontdekking is in zijn leven, alsof zij het antwoord is op al zijn vragen.
      'Elainie, ik zie jou. Zoals je echt bent.' En even is ze bezig met het plaatsen van een metafoor die er niet is, om al snel te beseffen dat Jackson het letterlijk bedoelt. 'Geen wonder dat je contrast zoveel scherper is als dat van andere mensen. Jij bent de enige persoon die ik zie zoals iedereen dat doet.'
      En plotseling valt alles op zijn plek en weet Elainie dat Jackson niet meedoet aan een weddenschap, dat hij niet de spot met haar drijft en haar niet ziet als iets zeldzaams –niet op een verkeerde manier in ieder geval– om mee te pronken. Alles valt op zijn plaats, want hij heeft gelijk; ondanks zijn kleurenblindheid ziet hij haar zoals ze is. En ondanks dat staat hij hier nog steeds met die brede, stralende glimlach, inclusief kuiltje in de wang. Elainie beantwoord die glimlach zonder een spoortje twijfel, gemakkelijk en ongedwongen.
      'En jij de enige persoon die me ondanks dat waardeert.'



THE END



Reacties (8)

  • e_nnazus

    AAAAAAWH! Geweldig!!!!

    2 jaar geleden
  • ProngsPotter

    Aaawhhh <3*O*

    3 jaar geleden
  • Sombre

    Amazing... love it.

    3 jaar geleden
  • artinandwritin

    Wauw. Ik heb er geen woorden voor zo mooi. Echt geweldig geschreven, en het idee is echt heel mooi!

    3 jaar geleden
  • FollowYourDream

    Einde? Nu al? Wat jammer!
    Het was echt zo'n ongelofelijk wauw verhaal! Echt. Je schrijft fenomenaal! Ik genoot zo hard van dit verhaal, van jouw schrijfstijl!

    Xxx

    3 jaar geleden
    • BasiIisk

      Aangezien deze story mee doet aan Go out of Your comfortzone, moet het verhaal in vier hoofdstukken rond zijn. Vandaar is dit het einde. Bedankt voor het lieve berichtje ^^

      3 jaar geleden
    • FollowYourDream

      Aaah oké, dat had ik nog niet door!
      Maar ik ga dit verhaal wel missen ze! Het was echt GEWELDIG!!

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen