Ik heb de penne à la Hamlet zoals die in het hoofdstuk beschreven staat nog nooit zelf klaargemaakt moet ik toegeven, maar dat heb ook expres gedaan zodat het penne à la Hamlet en niet penne à la Charlotte zou zijn (mijn persoonlijke favoriete pastarecept is met aubergine en paprika en tomatensaus). Maar probeer het vooral eens op deze manier, zou ik zeggen ^^

De opdracht waaraan ik dinsdag begon hoefde pas vrijdag ingeleverd te worden, maar aangezien bijna iedereen er al aan begonnen leek te zijn (voor zover ik het van mensen gehoord had) en het in theorie een goed idee was om niet alles tot het laatste moment te bewaren, ging ik alvast aan de slag. Dat was tot het geluk (weer) op de deur klopte. Natuurlijk kon ik het niet zeker weten, maar de laatste tijd waren kloppen op de deur meestal van steeds dezelfde persoon gekomen. En ik had het goed.
'Hey,' zei Hamlet nonchalant toen ik de deur open deed.
'Hey,' antwoordde ik, terwijl ik voelde hoe mijn mondhoeken automatisch omhoog trokken.
'Ik zat te denken,' begon Hamlet, 'ik had eten in huis gehaald met als plan om voor twee dagen te koken, maar nu bedacht ik me dat dat betekent dat ik ook voor twee personen zou kunnen koken. Dus uhm, hou je van pasta?' Hamlet glimlachte en voegde er toen aan toe: 'En heb je zin om samen te eten? Misschien is dat ook wel goed om te vragen.'
Ik moest lachen. In principe had ik nog een restje in de koelkast staan dat ik van plan was geweest op te warmen in de magnetron voor vandaag, maar pasta eten met Hamlet klonk ook wel verleidelijk.
'Uhm, ja, gezellig, lijkt me. Wie houdt er nou niet van pasta?'
'Mooi. Zal ik dan koken en je komen halen als het eten klaar is?'
'Ik wil ook wel helpen, hoor.'
'Nee, hoeft niet, ik heb alles onder controle. Zeg maar, ik vind het wel leuk om dit even alleen te doen. Zie het maar als een lief, enigszins romantisch gebaar, iemand die voor je kookt.'
'Oké,' lachte ik, 'ja, dat klinkt inderdaad wel goed, kan ik geen nee tegen zeggen. Tenminste, als ik ervan uit kan gaan dat jouw kookkunsten te vertrouwen zijn.'
'Oh, daar kun je wel van uitgaan. Mijn gerechten zijn altijd heel, eh, eetbaar. Ik heb nog nooit iemand vermoord of vergiftigd of zelfs maar doen overgeven met mijn kookkunsten.'
Ik moest lachen. 'Oké, nou, ik kan niet wachten.'
'Helaas zul je dat toch moeten doen. Ik zie je rond etenstijd, dan.' Hamlet zwaaide me na voor hij naar zijn eigen kamer verdween.

'Mag ik al kijken?'
'Nee.'
'Hamlet!'
Toen Hamlet me ophaalde om op zijn kamer te komen eten, liet hij me beloven dat ik mijn ogen dicht zou doen. Hij pakte mijn hand vast en leidde me door de deuropening en verder tot ik zo ongeveer middenin zijn kamer moest staan. Er klonk muziek die ik niet kon thuisbrengen.
'Oké,' zei Hamlet, 'nú mag je je ogen opendoen.'
Er waren kaarsen. Onder andere op de piano, op zijn bureau en in de vensterbank had Hamlet waxinelichtjes met dansende vlammetjes neergezet. En in het midden van de kamer stonden twee houten kistjes tegen elkaar aangeschoven met daaroverheen een uitgevouwen servet dat als tafelkleed diende en daarnaast op de grond twee kussen, die waarschijnlijk van Hamlets bank afkomstig waren. Bovenop de kistjes stonden twee borden pasta, gedecoreerd met basilicumblaadjes bovenop, en nog een kaars.
'Waar heb ik dit aan te danken?'
Hamlet haalde zijn schouders op. 'Gewoon. Ik heb geen tafel en ik dacht dat ik het zo wat leuker zou kunnen aankleden voor een date dan als we op de bank zouden gaan zitten eten. Een soort picknick, wel romantisch, toch? Trouwens, je zei dat onze eerste date niet was zoals je verwachtte, dus ik dacht: misschien dat ik deze zo beter zou kunnen maken.'
Ik glimlachte. 'Ik denk dat het sowieso al beter is dan ik verwachtte, want ik had vandaag überhaupt nog geen tweede date verwacht.'
'Mooi. Als je helemaal niks verwacht, kan het inderdaad alleen maar beter worden. Of word je niet teleurgesteld. Wil je iets te drinken?'
'Water is voor nu wel prima.'
'Water it is!' was Hamlets antwoord, waarna hij met handguns naar me wees.
Hamlet liep naar de kraan in ik ging in kleermakerszit op een van de kussens bij de kistjes zitten. Toen Hamlet terugkwam met twee glazen, gaf hij me er één aan, en stootte hij er even tegenaan met de zijne. 'Op onze tweede date.'

'Hoe vind je mijn penne à la Hamlet?'
'Best wel goed.' Ik knikte goedkeurend. 'Wat maakt het penne à la Hamlet en niet gewoon pasta met tomatensaus?'
'Vooral het feit dat ik het heb klaargemaakt. Maar er zit Italiaanse groentemix door en dus een blikje maïs. En ik heb er wat zongedroogde tomaten die ik nog had liggen in verstopt, hoewel ik eigenlijk niet zo zeker wist of dat wel zou werken. Het is wel een beetje experimenteel, maar ik denk dat ik er tot dusver wel tevreden mee ben. Oh, en verse basilicum van dat plantje daar.' Hamlet wees op een (nog levende!) basilicumplant.
'Ik ben onder de indruk, hoor. Van de hele manier waarop je het hier hebt aangekleed ook.'
'Ik ben blij dat je het leuk vind.' Hamlet legde zijn hand op de mijne, aangezien die op de door hem gefabriceerde 'tafel' lag. Ik moest glimlachen.
Ik kon echt niet ontkennen dat hij er behoorlijk wat moeite in gestopt had. Blijkbaar leek hij me dan toch écht leuk te vinden.

Reacties (2)

  • tubbietoost

    Okay dit is echt heel romantisch ^^ Ik zit hier nu echt met een glimlach op mijn gezicht!

    2 jaar geleden
  • Selenophile

    Story time: ik vraag me al weken af wat de verdwenen link naar een site op mijn telefoon is wanneer ik de Internet-app nodig. Ik ben er vijf minuten geleden achter gekomen dat dat quizlet was. Thank God, want je maakt mijn vervelende hoorcollege draaglijker (:
    (Ik begin zo het gevoel te krijgen dat veel van jouw hoofdstukken de gebeurtenissen in mijn leven draaglijker maken haha.)

    3 jaar geleden
    • BlueJays

      Ahw, dit is zo leuk/lief! Ik ben blij dat ik een steentje heb kunnen bijdragen aan het iets dragelijker maken van je vervelende hoorcollege ^^

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen