Foto bij H28: Succubus ~ Nick

Zodra Khana om de hoek van de straat was verdwenen, richtte ik me weer op de vrouw die onder mijn stapel rotsblokken uit kwam. Furieus keek ze me in de ogen en met abnormale snelheid viel ze me aan. Haar vleugel sneed vlak langs mijn nek door de lucht, maar ik kon hem met gemak ontwijken. Ze draaide zich soepel om en bleef me toen in stilte aankijken, waarna ze zei: “Wel, kitsune, ik kan je een ruil voorstellen…” Haar mondhoeken kropen omhoog tot een verleidelijke glimlach, maar dat werkte bij mij niet. Al bij al was ze een bloedmooie vrouw… met als enige minpuntje dat ze een succubus was en dus levensenergie uit mannen zoog. “Welke ruil?” vroeg ik en bleef haar aandachtig in het oog houden. Succubi waren over het algemeen niet te vertrouwen en ik vond het maar niets dat ze Khana en mij had aangevallen. Ik moest dus erachter zien te komen wat ze van me wou… De succubus vouwde haar vleugels samen en sloeg haar armen over elkaar, waarna ze haar kin in de lucht stak en zei: “Jij geeft je over aan mij en ik zal jouw vriendinnetje met rust laten… Zo niet, zal ik haar vermoorden als ik met jou klaar ben.” Hoewel ze dreigend klonk, kon ik niet anders dan met mijn ogen te draaien en te antwoorden: “Verspil geen nonsens aan mij, succubus. Ik weet dat je haar sowieso zou vermoorden, of ik me nu over geef of niet. Ik ken jouw soort.”

Haar blik verduisterde en haar vleugels openden zich weer wat, waarna ze opeens een lage grom uitstootte en mij weer aanviel. Ik ontweek haar weer, maar ze draaide zich onverwacht om en ik wist maar net op tijd haar scherpe nagels van mijn gezicht weg te houden. Hierdoor zag ik haar vleugel niet aankomen en plots voelde ik een korte pijn. Verrast keek ik naar mijn arm, waar een vrij diepe snee in zat en een dun straaltje bloed liep naar mijn hand. De succubus grijnsde en sprong weer op mij af, maar ik strekte mijn goede arm naar haar uit en liet een nieuwe schokgolf op haar af komen. Ze vloog achteruit en kwam met een serieuze klap tegen een muur terecht, maar zoals verwacht stond ze gewoon op en keek me vernietigend aan. Er zat een vieze knik in haar rechter vleugel, maar opeens trok haar vleugel spastisch samen en zag ik hem weer helen. “Ik zie dat je nog energie genoeg hebt om jezelf te helen, laat ons dus met rust en verspil je tijd hier niet”, zei ik toen en de vrouw gromde, waarna ze zei: “Mooie praatjes gaan je niet helpen vosje, je moet vechten om van mij af te raken!” Ze zette zich af en kwam weer mijn richting uit, nog steeds vol strijdlust en energie. Hoewel ik dit liever vredelievend oploste, zag ik nu geen andere mogelijkheid dan één van mijn andere krachten te gebruiken.

Mijn beide handen hield ik voor mijn borstkas en vormde er een soort bol mee, waarna ik mijn ogen sloot en me concentreerde op die bol. Mijn handpalmen werden warmer en nog geen halve seconde later begon er zich een vlam te vormen. Vlak voordat de succubus mij zou raken, richtte ik mijn handpalmen naar haar en een vuurkoepel vormde zich om haar heen. Ze remde al krijsend abrupt af en kromp automatisch ineen, terwijl ze angstig naar het vuur om haar heen keek. Ik ging terug ontspannen staan en keek neer op de succubus, die nu slechts als een angsthaas op de grond ineengedoken zat. “Zoals ik al zei: laat ons met rust en verspil je tijd hier niet”, zei ik met een duistere ondertoon en ze keek me even giftig aan, maar ik liet het vuur wat dichter naar haar komen waardoor ze weer ineen kromp.

Opeens hoorde ik een paar aarzelende voetstappen en ik draaide me alert om. Mijn gespannen houding liet ik echter meteen varen toen ik Khana met grote ogen naar mij en de succubus zag kijken. Ze hield de boodschappentas stevig vast en opende haar mond, om dan te stamelen: “Is… is alles in orde? Wat… wie…” “Dit is een succubus, ik moet even nog wat vragen stellen en dan gaan we naar huis, oké?” onderbrak ik haar vriendelijk en ze keek me nog even ontzet aan, maar knikte toen voorzichtig en slikte gespannen. Ik richtte me weer tot de succubus en vroeg: “Wat is jouw naam?” De vrouw bleef me enkel stil aanstaren en ik zuchtte diep. Met een korte vingerbeweging liet ik het vuur langzaam op haar afkomen en ze krijste weer. Weer hield ik het vuur stil en vroeg toen strenger: “Wat is jouw naam, succubus?” “Ik… Stop! Stop! Ik zal het zeggen!” krijste ze toen ik het vuur weer op haar af liet komen en ze vervolgde: “Yoko, mijn naam is Yoko.” Ik knikte en liet het vuur wat wegtrekken, zodat de lucht boven haar vrij was. “Luister goed, Yoko. Jij hebt geen recht om hier te zijn en aangezien ik vermoed dat je illegaal het land bent binnengekomen, mag je jezelf gelukkig prijzen dat ik geen zin heb om jou aan te geven. Verdwijn en laat ons met rust”, zei ik toen en ze keek me nog even misnoegd aan, maar sprong toen de lucht in en verdween met enkele vleugelslagen achter de gebouwen rond mij.

Ik draaide me om naar Khana en ze keek bezorgd naar mijn arm. “Je… bent gewond?” zei ze toen aarzelend ik keek naar de wonde. Hij was gestopt met bloeden en ik glimlachte voorzichtig naar Khana. “Ja, maar het is niet ernstig… Kijk, hij is al bijna terug weg”, zei ik en liet haar mijn arm zien. De wonde groeide op snel tempo weer dicht en Khana keek me totaal verward aan. “Je bent geen mens…”, zei ze toen en ik humde. Ik veranderde terug naar mijn volledig menselijke gedaante en stak mijn handen in mijn zakken, om dan te zeggen: “Dat klopt, maar laten we nu maar naar Miyuki gaan… Volgens mij maakt ze zich al zorgen over ons.” Even leek Khana nog iets te willen zeggen, maar knikte toen en in stilte liepen we terug naar het huis van Miyuki.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen