Foto bij O45 • Bullied

Autumn Castle


Waarschuwing: Ook dit hoofdstuk kan gevoelig liggen. Indien je hier niet tegen kan, raad ik je aan om ook dit hoofdstuk over te slaan.

Pijn.
Ik had eerlijk gezegd gedacht dat sterven een stuk vrediger zou zijn. Ja, ik heb in mijn huid gesneden om ervoor te zorgen dat ik hopelijk weg zou zijn van deze ellendige wereld, maar ik had niet verwacht dat het zo’n pijn zou doen. Ik had niet verwacht dat het zo lang zou duren eer dat ik dood zou gaan.
Maar opeens lig ik niet meer in die badkuip waarbij ik het leven langzaam letterlijk uit me voel vloeien. Nee, ik lig opeens in een witte ruimte met apparatuur naast me en iemand die aan het huilen is.
Het kost me moeite om mijn ogen op te krijgen. En dus concentreer ik me voor heel even op de pijn in mijn armen. De krassen die ik gemaakt heb, doen namelijk echt ontzettend veel pijn. Maar het voelt niet meer alsof het leven langzaam uit me vloeit, maar alsof het weer terugkomt.
De achtergrondgeluiden die eerst verdrongen waren, komen langzaamaan terug. Maar de pijn blijf ik het beste voelen, de rest komt allemaal langzaam terug. Ik hoor ook gepiep naast me, wat waarschijnlijk afkomstig is van de apparatuur waar ik aan lig. Het gehuil naast me vind ik moeilijker te plaatsen, want ik zou niet weten wie me naar het ziekenhuis gebracht heeft.
Ik probeer me te herinneren wat ik gedaan heb voordat ik de keuze maakte om alles achter me te laten. Ik kan me vaag herinneren dat ik een sms naar iemand getypt heb, alleen weet ik even niet meer naar wie het was. Wie het ook was, diegene was de enige persoon die wist wat er aan de hand was. Of… of mijn vader moet naar boven gekomen zijn en moet het mesje op mijn bureau hebben gevonden.
Ik kan het bijna aan om spottend te lachen als ik aan mijn vader denk. Mijn vader lag zoals altijd weer eens dronken op de bank, geen fuck gevend hoe het met me ging en hoe ik me voelde. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat hij diegene is die me gevonden heeft. Maar wie heeft me dan gered?
Hoewel… ik kan het niet echt redden noemen. Ik voelde me misschien wel oprecht angstig toen ik in die badkuip ging liggen en langzaamaan al het gevoel in mijn ledematen verloor, maar ik kan niet zeggen dat ik blij ben om terug te zijn. Het betekent dat ik gewoon weer de vernedering weer moet ondergaan van de reden waarom ik ten eerste weg wilde van alles.
En nu ik mezelf zo zwak heb opgesteld, ben ik nog kwetsbaarder. Ze zullen me nu nog harder gaan treiteren. Nee, diegene die me gered heeft, heeft me hier absoluut geen dienst mee bewezen.
Maar diegene die me gered heeft, bevindt zich waarschijnlijk naast me. Ik probeer mijn spieren aan te spannen en merk dat dit gaat, maar moeizaam. In elk geval kan ik ze genoeg aanspannen om mijn hoofd een kwartslag naar rechts te laten draaien.
Mijn hart schiet in mijn keel als ik zie dat het mijn vader is die aan het huilen is. Hij leunt naar voren op zijn stoel en heeft zijn hoofd in zijn handen gelegd, dezelfde houding die hij altijd aannam als hij hoorde dat mijn moeder slecht nieuws had gekregen.
Mijn moeder. Ik bijt op mijn onderlip en richt mijn ogen even weg van hem. Als ik weg had kunnen gaan van deze wereld was ik misschien weer met haar herenigd geweest. Ik zou er op dit moment alles aan willen doen om weer bij haar te zijn.
Mijn aandacht wordt getrokken door mijn vader die zijn hoofd naar boven richt en zijn blik ontmoet de mijne. Zijn stoel valt met een klap omver als hij te vlug overeind komt en haast naar mijn bed rent.
“Autumn!” snikt hij opgelucht zijnde. “Ik ben zo blij dat het goed met je gaat.”
Ik kan hem alleen maar aankijken, maar dan weet ik mijn spieren genoeg aan te spannen om een snuivend geluid te maken en wil ik mijn hoofd van hem wegdraaien. Grappig dat mensen pas iets om je beginnen te geven als het te laat is.
“Autumn, het spijt me echt zo erg.” En dan begint hij weer te huilen. “Ik had er voor je moeten zijn. Ik had er verdomme voor je moeten zijn vlak na haar dood. Ik had met je moeten praten en ik had nooit zo bruut op je mogen reageren toen je toenadering tot me zocht.”
Ik wil niks zeggen. En zelfs als ik het wilde, denk ik niet dat ik het zou kunnen. En dus doe ik mijn best om mijn blik deze keer wel op hem te richten. Ik kan alleen maar oprechtheid zien in zijn ogen en ik voel mijn hart wanhopig kloppen, hoopvol bijna.
“Evan heeft me verteld wat er is gebeurd. Ik heb meteen de politie gebeld zodat ze dat filmpje van Facebook kunnen halen en die klootzak kunnen arresteren die je dit aangedaan heeft. En als ze hem niet arresteren, ga ik hem zelf wel een kopje kleiner maken.”
Evan. Opeens verschijnt zijn sms weer op mijn netvlies. En opeens wordt het me ook duidelijk wie me gered heeft. Want als pap helemaal lazarus op de bank lag, kan er maar één iemand me zijn komen redden en dat is dan Evan geweest.
“Alles gaat vanaf nu beter worden, meisje,” zegt pap zacht tegen me terwijl hij met zijn hand door mijn haar strijkt.
Ik schud mijn hoofd naar hem, maar hij knikt naar me en buigt zich naar voren om een kus op mijn voorhoofd te drukken.
“Ik zal vanaf nu een betere vader voor je zijn en er deze keer echt voor je zijn zodat we dit samen kunnen verwerken. Ik beloof dat niemand je ooit nog kwaad zal doen. Dat beloof ik echt. En ga nu maar lekker slapen.”
Ik merk pas dat mijn ogen dicht aan het vallen zijn als hij er een opmerking over maakt. Maar ik wil nog één ding gezegd hebben voordat ik in slaap val. En dus dwing ik mezelf om die woorden te zeggen, om even de krampachtige pijn te vergeten zodat ik hem de woorden kan zeggen die hopelijk de start zijn van iets beters.
“Ik hou van je.”
Het komt er schor uit, maar hij heeft het wel verstaan en ik zie dat er tranen in zijn ogen verschijnen, alsof hij moeite heeft met te geloven dat ik dat echt tegen hem heb gezegd en dat ik mijn woorden meen, alsof hij zichzelf niet waard vindt om van gehouden te worden.
“Ik ook van jou.”
En dan voel ik dat er voor de eerste keer sinds ik wakker ben geworden een klein glimlachje op mijn lippen verspreidt en val ik eindelijk in slaap.

Reacties (2)

  • AmeranthaGaia

    Ahw. Echt heel erg lief. Ik hoop dat het allemaal weer goedkomt. Dat moet gewoon.

    4 jaar geleden
  • Luckey

    Hoop fat het nu ook beter gaaf
    Dat mag ook wel na alle ellende
    Waar is Evan nu???

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen