Foto bij O47 • Bullied

Autumn Castle

“Geef je me die doos even aan, schat? Dan breng ik hem alvast naar boven.”
Met een kleine glimlach reik ik hem de doos aan die hij bedoelt. Hij glimlacht terug als hij het aanpakt en loopt vervolgens de trap op. De muren zijn kaal en moeten nog geschilderd worden, maar gelukkig zijn de meeste meubels al wel hier zodat het toch al een beetje als een thuis aanvoelt.
Pap en ik zijn, nadat ik ontslagen werd uit het ziekenhuis, verhuisd. Weg van het huis met de slechte herinneringen. Waar we eerst een beetje meer in het centrum woonden, wonen we nu aan de rand van de stad. We wonen rustiger, maar ook beter.
Onze band is een stuk beter geworden na heel het gedoe in het ziekenhuis. Pap is de eerste weken naar een afkickcentrum gegaan zodat hij niet meer zou drinken en ik ben met professionele hulp er weer bovenop gekomen. Ik ga nu nog wekelijks op gesprek, maar ik merk dat het wel vooruitgang heeft geboekt.
De politie heeft het filmpje van Facebook gehaald en er zijn geruchten dat er nu een aanklacht loopt tegen Aiden. Pap was woedend met dat nieuws en wilde naar Aiden gaan om hem zelf onder handen te nemen, maar ik heb dat idee gelukkig uit zijn hoofd kunnen praten door aan te geven dat ik er niks aan heb als hij ook een straf krijgt. Dan heb ik namelijk niemand meer.
Pap en ik zijn een paar dagen geleden voor het eerst samen naar het kerkhof gegaan. Het voelde goed om deze keer eens samen hysterisch te staan huilen. We hebben in elk geval mooie bloemen achtergelaten op haar graf en hebben de bloemen die Aiden had gekocht vervangen. Daarna hebben we die bloemen verbrand. Ik wil geen bloemen op het graf van mijn moeder hebben die een ander doel hadden dan steun te bieden.
Evan heeft niks meer van zich laten horen en dat vind ik goed zo. Misschien is het ook maar beter dat we geen contact meer hebben en dat ik alles wat er is gebeurd zo beter achter me kan laten. Ik heb pap niet verteld over wat hij gedaan heeft. Op de één of andere manier wilde ik dat niet.
En ik kan er eerlijk gezegd ook niks aan doen dat mijn hart zo nu en dan een slag overslaat als ik aan hem denk. Aan zijn blauwgrijze ogen die me soms kil en soms met emotie aankeken, aan zijn handen die altijd wel met iets aan het friemelen waren als hij met me praatte en zijn bebloede knokkels die zijn pijn en verdriet aantoonden.
En soms droom ik wel eens over hem. Soms droom ik nog steeds dat ik aangevallen word door Aiden en dat hij daar dan is om mij te redden. Volledig belachelijk natuurlijk, want hij heeft met Aiden een pact gesloten om me te verleiden en daarna te dumpen. En hoewel hij het niet eens was met wat Aiden daarna wilde doen, heeft hij ook niks gedaan om het tegen te houden.
Ik vind het zo moeilijk allemaal. Aan de ene kant is hij ook een slachtoffer, maar aan de andere kant heb ik het gevoel dat hij zo veel meer had kunnen doen om te voorkomen wat er met me is gebeurd. Als hij echt om me had gegeven, had hij me dan niet kunnen waarschuwen voor Aiden? Of dacht hij dat zijn stille waarschuwing door kil te reageren toen ik het over Aiden had genoeg was?
Ik zucht. En dit is dus hoe ik mijn vrije tijd slijt: door vragen aan mezelf te stellen waar ik het antwoord toch niet op heb. Ik zou hem beter uit mijn hoofd kunnen zetten, want we zien elkaar toch nooit meer. En ik weet niet zeker of dat me pijn doet of dat ik me daar opgelucht bij moet voelen. Ik ben zo in de war. Ik zou hem moeten haten, maar voor de één of andere reden doe ik dat niet. Niet echt, tenminste.
Ik kijk op als ik het geluid hoor van iets dat open en terug dichtgaat. Ik werp een blik over mijn schouder, maar ik kan aan het gerommel boven mijn hoofd horen dat pap nog altijd boven bezig is. Omdat ik het hem niet wil storen, loop ik naar de voordeur en frons als ik een brief op de grond zie liggen.
Het is een witte brief met vooraan iets op gekribbeld. In zwierige letters staat mijn voornaam op de brief. Ik pak de brief op en bekijk de achterkant, maar daar staat niks op. Dat wil zeggen dat de brief niet via de post is verstuurd, maar zojuist gewoon naar binnen is geduwd.
Ik open gauw de voordeur om te kijken wie dat daar is, maar ik zie niks. Ik sluit de deur weer en om de één of andere reden voel ik me zenuwachtig om deze brief te openen, alsof de inhoud ervan mijn leven zal veranderen.
Nadat ik mezelf ervan verzekerd heb dat pap geen hulp van me nodig heeft, loop ik naar de woonkamer en ga zitten op één van de twee stoelen die we momenteel in huis hebben. De rest van de meubels zouden normaal gezien morgen binnen moeten komen.
Ik open de brief en vouw hem met trillende vingers open. Daarna begin ik te lezen en slaat mijn hart met elke regel die ik lees sneller en sneller. Mijn ogen vliegen over de brief en nemen de woorden in mij op, mijn tranende ogen het enige bewijs dat ik ook maar iets voel tijdens het lezen van de brief. Als ik klaar ben met lezen, stromen de tranen over mijn wangen.
De inhoud van de brief is namelijk als volgt:

Autumn

Ik weet dat ik het met deze brief niet goed kan maken en ik weet dat wat er is gebeurd niet ongedaan kan maken, maar je moet één ding van me weten: dit had ik nooit gewild. Ik had nooit gewild dat je zou moeten verhuizen, ik had nooit gewild dat een filmpje over jou openbaar op Facebook en andere plekken op het internet verscheen en ik had nooit gewild dat ik je die avond met je lichaam doorweekt in je eigen bloed in de badkuip zou vinden. Ik kan nog steeds niet omschrijven wat er precies door me heenging toen ik je daar zag liggen, maar ik zal een poging doen. Het voelde alsof ik mijn grootouders voor een tweede keer verloor, alsof ik vergat te ademen en alsof ik even niet helder kon nadenken. Ik voelde weer diezelfde paniek die ik voelde toen ik voor het eerst te horen kreeg dat mijn grootvader zelfmoord had gepleegd. Je deed me zo ontzettend aan hem denken, Autumn. Zijn situatie en jouw situatie waren op de één of andere manier vergelijkbaar, ook al gebeurden ze niet op dezelfde manier. En het feit dat ik jou heb laten overkomen, viel daardoor veel zwaarder.

Ja, ik heb je de rug toegekeerd. Ja, ik had méér moeten doen dan alleen maar de meute volgen en Aiden’s vernietigende woorden slikken alleen. Ik had vanaf het begin tegen hem in moeten gaan en ik had je moeten waarschuwen. Ik had je al moeten beschermen vanaf het moment dat ik je afzette bij dat ziekenhuis, maar ik kon het niet. Ik kon niet tegen hem ingaan, niet als ik daardoor mijn vrienden kwijt zou raken en ik helemaal zou breken. Je moet weten dat ik bijna elke avond naar de gym ging om mijn knokkels kapot te slaan op een boksbal om mijn woede onder controle te houden. Ik kon er niet over praten, dus was dat mijn manier om stoom af te blazen. Ik had mijn vrienden nodig, maar eigenlijk ben ik stom geweest. Want zo’n mensen zijn geen vrienden, maar juist heel erg ziek in hun hoofd. Alleen jammer dat ik daar niet eerder op gekomen ben.

Ik heb in het ziekenhuis gezegd dat ik om je geef. En dat meen ik. Want geloof me, het gebeurt niet vaak dat ik uit mijn schulp durf te komen om mijn muziekinteresse met iemand te delen. Het gebeurt ook niet vaak dat ik mezelf durf te verzetten tegen de populairste en gevaarlijkste jongen van de school, enkel en alleen om te voorkomen dat hij jou in elkaar geslagen zou hebben. Het gebeurt niet vaak dat ik me alle moeite doe om achter een adres te komen zodat ik iemand kan redden van een zelfmoordpoging. Maar toch heb ik het gedaan. Voor jou. En ik weet dat dit de dingen niet beter maakt en dat je voor altijd boos op me zal blijven, maar ik hoop dat je me toch ooit een keer zal vergeven. En dat als je dat doet we erover kunnen praten. Want God weet hoe ik erg ik je nodig heb.

Ik ben niet meer naar school gegaan sinds die avond. Ik kon het niet. Lucas en Austin hebben me, zoals verwacht, laten vallen. Ik krijg nu ook sms’jes binnen en op Facebook wilde ik niet meer kijken, dus heb ik mijn account verwijderd. Ik dacht dat dat het makkelijker zou maken, maar dat is niet zo. Ik ga nog steeds elke avond naar de gym en ik heb het gevoel alsof mijn knokkels niet meer kunnen bloeden, alsof de zenuwen kapot zijn. Maar God weet hoe vaak ik mijn knokkels nog ga beschadigen voordat ik vergeven word door je. Ik weet dat dit niks goedmaakt en misschien heb je de brief bij de eerste alinea al wel verscheurd toen je doorkreeg dat ik het was die de brief geschreven had, maar als je dit nog leest, wil ik zeggen tegen je dat ik je mis, dat ik spijt heb van wat ik heb gedaan en dat ik je smeek om een tweede kans te krijgen, dat ik een kans krijg om mezelf echt aan je te laten zien. Als je me die niet wilt geven, snap ik dat volledig en wens ik je hierbij een mooi leven toe. Ik hoop dat je rust vindt, Autumn. Ik hoop dat het goed met je zal blijven gaan en dat de band tussen jou en je vader weer verbetert. Het leek er in het ziekenhuis trouwens echt wel op dat hij zichzelf ging veranderen, want hij was me uitgebreid aan het vertellen hoe hij zou afkicken van zijn drankprobleem en hoe hij samen met je het kerkhof wilde bezoeken. Geef hem een kans, Autumn. Als je mij geen kans wilt geven, geef hém dan tenminste een kans, want hij verdient het meer dan ik doe, meer dan ik ooit zal doen. Ik heb het bij je verpest en dat weet ik, maar misschien helpt deze brief toch nog een beetje zodat je mijn ware gevoelens kunt ontdekken en niet alleen die kille blik in mijn ogen ziet die ik graag als een façade voor de buitenwereld opzet.

Het spijt me.

Evan

P.S: Sorry als sommige delen minder goed leesbaar zijn, maar zelfs ik heb mijn emoties niet altijd onder controle.

Reacties (2)

  • AmeranthaGaia

    Ik vergeet altijd wanneer je op dit storie upload en dan krijg ik als een soort verassing het bericht dat er een nieuw hoofdstuk geactiveerd is en dan ben ik opeens super blij.

    Het is wel heel zielig voor Evan. Ik hoop dat het weer goedkomt. Dat moet.

    3 jaar geleden
  • Luckey

    Nu moet ze evan ook en kans geven!!
    Anders doenik der wat!!!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen