Foto bij STORGE – CHAPTER O4

“Hi, hello.”

ALICE.
Ray’s beschrijving van het feest was niet bepaald waarheidsgetrouw. Die ‘vijf anderen’ bleken de grootste zuipschuiten uit de buurt te zijn. Giles, Ivan, Jackson en Malone waren het meest prominent. Vooral Giles zorgde ervoor dat iedereen telkens over elkaar heen moest schreeuwen om elkaar te verstaan; zijn stem was laag en denderend maar hij kon er een enorme kracht achter zetten waardoor het leek alsof de Twin Towers in de woonkamer aan het instortten waren telkens als hij sprak. Vooral wanneer hij aangeschoten was had hij weinig controle over de luidheid van zijn stem en overstemde hij zelfs de luidde muziek.
Ivan, Jackson en Malone zaten samen. Het verbaasde Alice dat Ivan een meisje aan zijn arm had. Door zijn witte haar, zwarte kleding en felblauwe ogen zag hij eruit als iemand met status. Hij droeg nooit gewoon een T-Shirt en blauwe jeans, maar ging altijd met kleren de deur uit die per stuk meer kostten dan haar hele loonstrookje. Met zijn volle lippen en bleke huid was hij aantrekkelijk, maar het was alsnog vreemd om te zien dat hij zich had overgegeven aan een meisje. Hij leek iemand die het beter deed alleen dan met iemand anders.
Net zoals hij had ze een bleke huid – zo bleek dat het bijna ziekelijk werd. Maar zwart haar omlijstte haar gezicht en ze had even donkere ogen die met een intelligente, uitdagende blik iedereen aanstaarde. Ze had haar benen over elkaar geslagen en wierp af en toe een speelse glimlach naar haar vriendje, die haar een zelfvoldane grijns als antwoord liet zien. Op een vreemde manier pasten ze wel bij elkaar. Zij was klein en hij was lang, zij had zwart haar en hij wit maar ze hadden dezelfde arrogante glimlach.
Jackson en Malone hadden niemand, maar die hadden dat niet nodig. De ietwat verlegen Jackson kwam los met alcohol in zijn lichaam en Malone, David’s oudere broer, had nooit moeite gehad om te praten. Samen met Giles, Ivan en Ivan’s vriendin hielden ze het gesprek gaande.

Alice voelde zich oncomfortabel en misplaatst op het feest. Niet alleen omdat ze niet mee kon doen met het snelle tempo waarin er gedronken werd en de sterke alcohol haar niet aan stond, maar ook omdat ze geen vast gesprek met iemand kon beginnen, zelfs niet met de persoon waarmee ze hiernaartoe was gekomen.
Ray praatte afwisselend met haar als met David. Wanneer David’s hormonen opspeelde en hij per se Deborah wilde zoenen, schakelde ze over naar haar, maar zodra hij terugkwam, draaide Ray zich om.
Het ging zelfs zo ver dat op een bepaald moment, Ray en David samen weg gingen om meer alcohol te halen. Alice werd alleen achter gelaten op de bank, alleen, ziedend van woede dat Ray dit haar aan durfde te doen en haar hier achterliet. Ze had geweten dat ze eigenlijk niet had willen gaan, ze wist dat Alice niemand van deze mensen kende en dat ze hen eigenlijk ook niet wilde kennen.
Deborah kwam toen naast haar zitten, maar Alice wist niet hoe ze een gesprek moest starten en of ze dat überhaupt wel wilde. Ze kende haar niet.
Nee, dat was niet helemaal waar. Deborah had bij hen op school gezeten, in hetzelfde jaar als Ray. Af en toe had Alice haar in de gangen gezien; ze had haar kluisje dicht bij de hare gehad. Met haar glimmende, donkere huid, springende bos krullen en brede, luchtige grijns was ze altijd al een mooie vrouw geweest. Deze avond droeg ze een crop top en high-waisted shorts die haar zandloper-figuur nog meer benadrukten.
Alice voelde zich nietig naast haar. Niet alleen haar lichaam was gebrekkig, maar het voelde ook alsof Deborah op zo’n hoger level stond dan zij. Zonder moeite dronk ze haar vriendje eruit en hoefde niet eens haar hakken uit te doen om goed te blijven lopen. Ze durfde veel en was niet op haar mondje gevallen. Op dat aspect, leek ze bijna op Ray. Het verschil met Rachel was dat Alice er jaren over had kunnen doen om eraan te kunnen wennen, en ze nu opeens met Deborah zat opgescheept. Aangezien de rest van de groep hen twee negeerde, voelde Alice het al aankomen dat er een gesprek tussen hen op het punt stond om te beginnen.
“Richmond, toch?”
“Wat?”
Alice keek op van haar glas in de donkere ogen van Deborah.
“Je achternaam. Mijn zus zat bij Jessica in het jaar, ze waren vriendinnen. Jij bent haar zusje, nietwaar?”
Alice knikte zwijgend. Deborah glimlachte en knikte ook. Alice voelde er weinig voor om het gesprek voort te zetten. Ze wist dat Jessica een reputatie had, zelfs nu nog, en met alcohol op kon ze het moeilijk verkroppen hoe groot haar nalatenschap was.
Ze nam nog een slok wijn.
“Het verbaasde me dat je Ray terugnam,” zei Deborah plots, zonder er doekjes om te winden waarom ze überhaupt met Alice praatte op dit moment. Ze liet haar glas langzaam zakken van haar mond en keek haar bedenkelijk aan.
“Waarom?”
“Het was niet iets wat ik zou doen,” antwoordde Deborah langzaam. “Ik ken je niet, Alice, maar je lijkt me niet een persoon die iemand zomaar vergeeft. Dat je weer zo gemakkelijk met Ray omgaat is… opmerkelijk.”
Alice glimlachte zwakjes.
“Jij weet niks over mij,” zei ze vlak. “Wat ik wel en niet zou moeten doen, is niet iets wat jij over na hoeft te denken. En dat je het weet, het is niet gemakkelijk. Ik strijd er nog elke seconde voor en dat zal niet zomaar weggaan.”
Deborah begon te grinniken. Ze trok haar wenkbrauwen op en wiebelde er speels mee. Haar grijns was breed en liet haar witte tanden zien, die fel afstaken tegen haar huid.
“Ik heb je onderschat, denk ik,” spinde ze. Deborah schopte haar hakken uit en trok haar benen op. Ze leunde met haar elleboog op de leuning van de bank en liet haar hoofd steunen op haar hand. Met twee donkere ogen keek ze haar bedachtzaam aan.
“Ze moet veel voor je betekenen, als je dat wil doen, elke dag voor haar strijden.”
Alice nam de laatste slok wijn en zette haar glas op tafel. Het kristal rinkelde toen het in aanraking kwam met het hout van de salontafel. Ze trok ook haar benen op en haalde haar schouders op.
Het is waar dat Ray veel voor haar betekende, maar wat ze op dit moment voor haar betekende was een raadsel. Alice’ gevoelens waren nog steeds een grote wirwar; alsof je twee paar Apple oortjes in je zak hebt en die uit elkaar moet trekken. Je weet dat er een paar uiteindes zitten die je los moet krijgen, maar hoe is de vraag.

Op het moment dat Alice haar mond wilde opendoen om te antwoorden, vloog de voordeur open. Ray en David stapte binnen met een tas in elke hand. Ze hielden de tassen omhoog en onder luid gejoel van de rest van de groep zetten ze alles op tafel. De flesjes bier en flessen wijn rinkelden toen ze die neerzetten. Ray en David begonnen in te schenken en uit te delen. Samen zorgden ze ervoor dat iedereen weer een vol glas had en dat er nieuwe hapjes op tafel verschenen. Samen hingen ze aan het aanrecht terwijl ze de mini-pizzaatjes in de oven in de gaten hielden. Deborah liet haar blik over haar vriendje gaan en zuchtte toen.
“Wat een stel zijn ze, nietwaar?” mompelde ze uiteindelijk. Alice keek op van haar alweer halflege glas. Ze volgde Deborah’s blik, waardoor haar ogen uiteindelijk ook op de twee vrienden landden.
“Nogal,” antwoordde Alice.
Ray en David hadden allebei een flesje bier in hun hand. Ze lachten om een grap die Ray had gemaakt; David’s lach zwaar en denderend, zoals die van Giles en die van Ray hoger, maar ook luider. Ray had de gewoonte om hard op haar knieën te slaan als ze de slappe lach had. Ze kneep haar gezicht dan samen, tot haar ogen nauwelijks te zien waren en haar mond de helft van haar gezicht in beslag nam.
Alice moest even glimlachen bij het aanzicht. Het was een tijd geleden sinds ze haar zo onbezorgd had zien lachen… Ze lachte nooit zo als ze bij haar was…
“Heb je een vriendje, Alice?”
Alice keek verbaasd op naar Deborah, die haar met een nieuwsgierige blik aankeek. Haar wenkbrauwen had ze vragend opgetrokken, al verraadde de brede glimlach op haar gezicht dat ze iets wist. Alice fronste.
“Het ligt lastig,” mompelde ze.
“Je vindt hem nog steeds leuk?”
Ze schudde haar hoofd en nam een slok.
“Hij vindt mij leuk. Maar…”
“-jij hem niet. Ah, dat is altijd vervelend, vooral als je het echt geprobeerd hebt,” zuchtte Deborah. “Weet je of Ray al iemand heeft?”
Dit keer trok Alice haar wenkbrauwen op.
“Je hebt toch een relatie met-”
“Niet voor mij,” lachte Deborah gelijk. “Ik heb een vriendin die haar wel ziet zitten. En als Ray nog single is… wie weet wat er dan kan gebeuren.”
Deborah knipoogde, maar Alice keek weg.
“Oh. Ja, wie weet,” mompelde ze vlakjes. Ze nam een slok van haar wijn. Deborah keek haar langdurig aan maar ze bleef stug naar haar schoenen kijken.
“Nou? Heeft ze iemand?”
“Niet dat ik weet,” zei ze bruusk. Alice wierp een vlugge blik op Ray en David, maar keek toen vlug weer naar beneden. Ze had geen zin om dit gesprek met Deborah aan te gaan. Niet nu, niet op dit feest. Nooit. Het ging haar eigenlijk helemaal niks aan of Ray iemand had of niet. Het zou leuk zijn als ze gekoppeld zou worden, maar dat was niks voor Ray. Ze kende haar; ze wilde graag haar eigen partner uitkiezen. Al vanaf kinds af aan werd ze opstandig als ze geforceerd bij iemand werd gezet. Het zou niet werken, al zou dat meisje nog zo leuk zijn.
En daarbij, zelfs als Ray iemand leuk vond op dit moment, zou Alice het waarschijnlijk niet weten. Hun relatie was nog wiebelig daarvoor en ze hadden nog niet gepraat over dat soort zaken. In elk geval, ze hadden er nog geen tijd of zin in gehad. Alice wilde niet praten over Cai en aangezien Ray er zelf niet over begon, had ze waarschijnlijk zelf ook niemand. Maar wie weet had ze wel een vriendin in Korea waar ze nog steeds elke dag mee praat. Alice wist het niet en ze betwijfelde of ze het eerder zou weten dan David. Het was werkelijk zinloos om te blijven vitten bij haar als haar vriendje het sneller zou weten dan zij.
“Wil je niet dat ze gelukkig is?”
Deborah’s vraag kwam als een klap in het gezicht: onverwachts en pijnlijk. Alice fronste haar wenkbrauwen en leegde haar glas.
“Natuurlijk wel,” mompelde ze.
“Ze verdient het,” stemde Deborah in. “Zou het een goed idee zijn als ik haar aan Cheryl zou voorstellen? Ik bedoel, ze hebben al een verleden, soort van, maar een one night stand vind ik niet bepaald elkaar leren kennen. Wie weet kunnen ze een keer op date, wat denk jij?”
Cheryl. De naam alleen al liet woede bij haar opborrelen zoals ze die niet vaak had gevoeld. Cheryl, Deborah’s vriendin en Ray’s roodharige vlam op de eerste avond dat ze in The Safe was verschenen. Alice had haar niet zien weggaan en ze was ervan uitgegaan dat ze samen naar een andere club waren gegaan. The Safe was meestal de plaats waar men voordronk voordat ze naar een plek gingen om te feesten. Ze had nooit gedacht dat Ray direct met haar mee naar huis was gegaan – of andersom – en dat ze seks hadden gehad. De gedachte alleen al zorgde ervoor dat ze haar kaken strak op elkaar klemde, haar nagels in haar huid boorden en ze de drang kreeg om Cheryl op te zoeken en haar te wurgen.
“Nee,” beet ze Deborah toe. “Cheryl is zeker niet het soort meisje waar Ray naar op zoek is en die ze nodig heeft. Je verdoet je tijd daarmee. Een one night stand is alles wat erin zat.”
Deborah’s ogen verduisterden en haar mondhoeken krulden smalend omhoog. Alice besefte te laat dat dit precies is wat ze had willen horen.
“Heeft Ray je dat verteld? Wie heeft ze dan wel nodig volgens jou?” vroeg ze zachtjes. “Je lijkt bijna… jaloers. Of heb ik het mis?”
Alice’ boze blik veranderde in verbazing in een paar seconden.
“Je-je hebt het mis,” zei ze, maar te twijfelende toon in haar stem hield geen van beiden voor de gek. Deborah grinnikte alleen maar en haalde haar schouders op.
Net toen ze haar mond weer open wilde doen om zichzelf te verdedigen, plofte iemand naast haar neer. De arm die om haar schouders heen werd gelegd was onmiskenbaar die van Ray. Ze liet zich gewillig tegen haar aan drukken, maar vanuit haar ooghoeken zag ze Deborah smalend grijnzen. Ze moest moeite doen om haar lachen in te houden bij het zien van Alice’ oncomfortabele blik. David ging naast haar zitten en sloeg op dezelfde manier een arm om haar schouder heen.
Ray vulde haar glas weer, al pakte ze die daarna uit haar hand en bracht die naar haar eigen lippen. Alice’ blik volgde haar en bleef hangen op de plek waar het drinken haar lippen tegenkwam. Ze voelde Deborah’s voet tegen haar been stoten, al snapte ze de hint niet.
Ray gaf het halflege glas weer terug, met een brede grijns sierend op haar gezicht. Hij was net even te onvoorzichtig en uitgesproken waardoor ze in de gaten kreeg dat ook Ray vrij aangeschoten was. Ze boog naar haar toe, tot hun voorhoofden elkaar bijna raakten.
“Gaat het nog?” mompelde ze. Alice knikte zwijgend. Ray drukte haar neus tegen haar wang aan en Alice moest moeite doen om niet terug te trekken.
“Laten we weg gaan,” mompelde ze in haar oor. Alice keek op, ietwat verbaasd.
“Ik dacht dat je het hier zo leuk vond?” vroeg ze. Ray knikte instemmend.
“Ja, maar jij niet,” glimlachte ze. “Je zit je al de hele avond op te vreten. En ik had beloofd dat we maar twee uurtjes zouden gaan.”
Ray stond op en pakte daarbij Alice hand vast zodat ze haar ook omhoog kon trekken. Ze nam afscheid van David en Deborah. Alice schudde hen respectvol de hand, maar durfde ze niet in de ogen te kijken. Deborah’s blik voelde ze in haar rug prikken toen zij en Ray zich omdraaiden en naar de hal liepen om hun schoenen en jas te pakken.

Na nog een keer gedag te hebben gezegd, verlieten ze het appartement. Ray had haar hand nog niet losgelaten en leek ook niet van plan dat te doen terwijl ze door het trappenhuis naar beneden liepen. Vreemd voelde het om haar hand weer vast te houden. De manier waarop hun vingers in elkaar draaiden zoals twee op elkaar afgestemde tandwielen dat konden was werkelijk wonderbaarlijk, zelfs na al die jaren. Haar handen waren nog steeds ruw maar dat stelde haar gerust. Haar handen waren niet veranderd.
Alice bleef haar hand vasthouden omdat ze te moe was om zich te verzetten en omdat ze bang was dat Ray van de trap zou vallen als ze haar los zou laten. De drie glazen wijn hadden weinig effect op haar gehad maar Ray had meer en sterker gedronken dan dat zij had gedaan. Ondanks dat ze ook een slagje groter en zwaarder was dan zij, had de alcohol er alsnog voor gezorgd dat Ray zich uitgesprokener en onvoorzichtiger ging gedragen. De brede grijns op haar gezicht en de wazige blik in haar ogen vertelden genoeg.

Eenmaal beneden besloten ze dat het beter was dat ze de auto morgen op zouden halen en terug naar huis zouden gaan met het openbaar vervoer. Zelfs Alice met haar wijntjes mocht in feite niet meer rijden en als ze betrapt zou worden in andermans auto met te veel alcohol op, zou de boete hoog zijn.
“Wil je nu al naar huis?” vroeg Ray haar mokkend, terwijl ze naar de dichtstbijzijnde bushalte liepen. Alice trok haar wenkbrauwen omhoog.
“Wat zou je nog willen doen, dan?” vroeg ze.
“Weet ik niet. Maar ik wil nog niet naar huis,” zei Ray, schouderophalend. Alice trok haar wenkbrauwen sceptisch omhoog.
“Je bent aangeschoten, Ray, denk je niet dat we beter kunnen gaan?” mompelde ze. De opstandige blik in Ray’s ogen vertelden haar dat het echter geen zin had om er tegenin te gaan. Al snel rolde Alice haar ogen en zuchtte ze.
“Onze oude basisschool is vlakbij, weet je dat nog?” vroeg Ray haar. Alice knikte.
“Dus?”
“Laten we gaan kijken!”
“Bij een oude, verlaten school?” vroeg ze aarzelend. “In horrorfilms worden de personen die in zo’n gebouw naar binnen gaan altijd vermoord, hè…”
Ray grinnikte en pakte haar hand weer stevig beet.
“Kom op, het wordt vast leuk!”

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen