Foto bij 063

I am
in love.
Never did
I imagine
it truly existed -
the beautiful stretching
and anchoring
of one heart
to another.
- Christopher Poindexter

Harry Styles


Toen ik de volgende ochtend vroeg wakker werd, lag ze opgekruld in mijn armen. Met ingehouden adem keek ik op haar neer, terwijl ik over mijn droge lippen likte en enkele keren met mijn wimpers knipperde in de hoop het brandende gevoel in mijn ogen te verhelpen. Tevergeefs. We hadden amper geslapen. Waarom zouden we, als we onze tijd konden vullen met kussen en knuffelen en liefdevolle aanrakingen onder mijn laken? Met een korte zucht dacht ik terug aan de eindeloze tedere momenten die ik vannacht met haar gehad had. Het was nog niet voldoende. Ik wilde meer van haar.
Maar het mocht niet.
Mijn hart miste een slag toen ik mijn greep op haar loste; mijn maag draaide. God, ik wilde haar niet verlaten. Ik slikte moeizaam en schoof achteruit, weg van mijn meisje. Voorzichtig verliet ik mijn warme zachte bed, en ging geruisloos rechtstaan. Ik weerhield mezelf ervan naar haar te kijken terwijl ik mijn jeans van de grond griste. Mijn T-shirt die ze gisteren had gedragen lag ernaast, onoplettend verstoten in onze blinde passie. Ik klemde mijn tanden op elkaar en haalde een hand door mijn haar.
"Fuck." fluisterde ik zacht, terwijl ik rusteloos rond me keek.
Ik had geweten dat de spijt zou komen. Ik verdiende het. Met een krop in mijn keel wandelde ik naar de kast, waar mijn shirt vergeten in een hoopje op de grond lag. Ik kleedde me zo snel en stil mogelijk aan, en richtte mijn ogen pas weer op Lil toen ik klaar was om te vertrekken. Mijn onderlip trilde toen ik haar vredig slapend onder mijn lakens zag liggen. Haar lange wimpers rustten op haar jukbeenderen, een gezonde blos kleurde haar ronde wangen, en haar zachte golven omlijstten haar jonge engelengezichtje. Ze was te perfect om echt te kunnen zijn.
Ik kon amper geloven dat ik enkele uren geleden nog het voorrecht had gehad haar aan te raken en kussen, nu ik haar ongelovig bewonderde. Slikkend wandelde ik naar haar toe. Haar zachte roze lippen stonden wat uiteen. Langzaam ademde ze in en uit.
Ik had het mezelf nog zoveel moeilijker gemaakt door gisteren aan haar toe te geven. Wat nu? Verdergaan zonder haar met extra veel pijnlijk mooie herinneringen? Een bewijs van wat ik ooit had, maar nooit meer kon hebben?
Tot ik weer te zwak werd en opnieuw naar haar terugkeerde, spotte mijn onderbewustzijn schamper. Ik luisterde niet.
En shit, ik wist heel goed dat ik dit niet kon volhouden. Het was voor ons allebei te moeilijk. Ik moest haar loslaten, als ik haar een kans op geluk wilde schenken.
"Het spijt me zo, baby." fluisterde ik, terwijl ik met een gekwelde frons naar mijn jonge bloem keek, en mijn laken zorgvuldig over haar kwetsbare halfnaakte lichaam legde. Met tranen in mijn ogen bestudeerde ik de schoonheid in mijn bed. Ze was oogverblindend.
Misschien kon ik mezelf blijven vertellen dat ze de mijne was, ook al zou ik haar nooit hebben. Zou dat het minder hartverscheurend maken?
Ik slikte en duwde met trillende vingers een blonde lok uit haar gezicht. Ze bewoog niet eens.
Langzaam dansten mijn ogen over haar heen - het onschuldige zeventienjarige meisje dat mijn hart had gestolen. Mijn grote liefde. Kon het dat zijn? Kon Lily die epische liefde zijn waar zoveel mensen hun hele leven naar zochten, maar die haast niemand ooit vond? Ik had nooit in zo'n kleffe bullshit geloofd, maar sinds ik Lily kende... Misschien was ze het wel, mijn ware. Waarschijnlijk. Dit was te intens en echt en speciaal en perfect om normaal te zijn. Ze was zoveel meer dan slechts iemand van wie ik was gaan houden. En het was een eer dat ik mijn epische liefde had mogen vinden. Toch... Blijkbaar had ik geen recht op zoiets moois als het gevoel de helft van je geheel gevonden te hebben. Ik vermoedde dat ik te veel zonden had begaan. Was dit dan mijn straf: haar verliezen? Me mijn alles afnemen? Wat een fucked up lot... Mijn god, ik had haar zo graag gelukkig gemaakt. Maar ik zou er nooit toe in staat zijn; ik zou nooit zijn wat ze nodig had. Althans, dat was wat ik mezelf bleef vertellen...
Ik boog voorover - een traan rolde over mijn wang en spatte open op het kussen naast haar - en beet op mijn tong om een wanhopige snik in te houden. Ik wilde bij haar blijven, haar in mijn armen houden en beloven dat ik mijn hele leven voor haar zou blijven zorgen. Dat ik haar zou beschermen en gelukkig maken en tonen wat echte liefde was.
Ik wilde het haar zeggen. Ik moest op zijn minst één keer de kans gehad hebben haar die betekenisvolle woorden toe te fluisteren, ook al zou ze het nooit beseffen.
"Ik hou van je, Lily. Zo fucking veel." prevelde ik. Mijn stem brak.
Met hevig trillende onderlip kuste ik haar zachtjes. God, haar zachte mond paste zo perfect op die van mij... Ik bleef mijn lippen een tijdje bewegingsloos tegen de hare gedrukt houden, stiekem in de hoop dat ze wakker zou worden en me zou overtuigen hier te blijven. Ik wist heel goed dat het haar zou lukken.
Maar ze verroerde zich amper; vredig in slaap, hopelijk dromend over geluk en warmte en liefde. Misschien wel over mij...
Ik snifte en boog achteruit. Zonder om te kijken wandelde ik van haar weg. Ik nam mijn blauwe sportzak van de grond en vluchtte mijn kamer uit; nog nooit had iets zoveel pijn gedaan.
Enkel Sophia was al wakker. Ze stond in de keuken, bij het koffieapparaat, en liet de tas in haar handen haast vallen toen ze mij zag. Met uitpuilende ogen staarde ze me aan.
"Harry? Wat...? Wat doe jij hier? Waar is Rose? Was je bij haar?" stotterde ze. Ik slikte en veegde mijn wangen snel droog, maar het was te laat.
"Wow, ben je...? Zijn dat...? Ben je aan het huilen?" Haar stem sloeg over. Met een verbeten trek rond mijn mond liep ik naar de voordeur.
"Wacht! Hoe lang ben je al bij haar? Is dat waarom ze gisteren de hele tijd op je kamer was? Omdat jullie samen waren? Wat hebben jullie de hele tijd gedaan? Toch niet...?" Haar ogen werden groter.
"Oh my god!" siste ze. Ze greep mijn onderarm en hield me met een snok tegen, net toen ik naar de klink reikte.
"Laat me los." gromde ik. Ruw trok ik me uit haar greep, terwijl ik me met een vurige blik naar haar omdraaide.
"Wat heb je met haar gedaan?" vroeg Sophia.
"Waarom ben je hier? Ik dacht dat het voorbij was tussen jullie!" drong ze op wantrouwige toon aan. Ik slikte moeizaam en schudde mijn hoofd.
"Het is ook voorbij. Het... Ik... Het maakt niet uit, oké? Gisteren betekende niets." loog ik. Ik klonk schor en vermoeid.
"Het betekende niets? Bullshit, Harry! Je kan niet uit haar buurt blijven!" Ik klemde mijn tanden op elkaar en draaide me om. Ik had geen zin om naar haar te luisteren.
Net toen ik de deur echter opentrok, blafte ze woest: "We weten allemaal hoe graag je haar ziet!" Ik verstijfde.
Onrustig ademhalend bleef ik met de klink in mijn hand staan, stokstijf. Mijn ogen flitsten van de deur naar de kille hal voor me.
"Waarom blijf je haar kwetsen? Je kan dit niet blijven doen! Je moet een keuze maken, Harry! Ofwel hou je op haar hoop te geven en verdwijn je uit haar leven, ofwel wees je de man die je hoort te zijn en vecht je voor haar! Maar op deze manier maak je haar enkel kapot!"
"Wat gebeurt hier?" hoorde ik de slaperige stem van Stella vanuit de zetel grommen. Ik slikte en opende mijn mond al, maar klapte mijn kaken toen weer op elkaar en beende de loft uit. Toen ik de deur achter me dichtsloeg en mezelf in stilte hulde, alleen en verloren, zwoor ik mezelf er nooit meer terug te keren.
Weg van Mike.
Weg van Lily.
Weg van mijn verleden.

Toen ik een klein uurtje later bij Zac aankwam en hij de deur met een slaperige blik voor me opende, was ik nog steeds niet gekalmeerd. Ik leek elke minuut onrustiger te worden, alsof mijn verplichte terugkeer naar mijn dagelijkse, waardeloze leven me herinnerde aan hoe fucked up ik was. En aan hoe ik mezelf elke dag meer aan het verliezen was in die vreselijke neerwaartse spiraal. Lily had het me allemaal kunnen laten vergeten...
"Waar the fuck ben jij geweest? We hebben de hele dag op je zitten wachten, Styles." grijnsde Zac terwijl hij opzij stapte en me doorliet. Hij gaapte en krabde aan zijn borstkas toen hij de deur achter me sloot. Schamper keek ik naar de rest van ons groepje; uitgeteld en snurkend lagen de jongens op zijn sofa's en harde grond. Zac grinnikte.
"Het is nogal laat geworden. Hopelijk is het geen probleem dat we allemaal een lijntje gesnoven hebben? Jij kwam niet, dus ik dacht..."
"Whatever." snauwde ik. Ik liet mijn blauwe sportzak op de grond vallen en staarde schamper naar de twee slapende, naakte meisjes in zijn bed.
"Als je wilt... Ik heb ze al gehad." grijnsde Zac, wuivend naar het duo sletten even verder.
"Nee, bedankt." bromde ik kortaf. Hij rolde met zijn ogen en slofte langs me.
"Chill. Wat is je probleem?" gromde hij. Hij draaide zich langzaam naar me om en liet zijn ogen onderzoekend over me heen glijden. Ik knarste met mijn tanden. Ik wilde douchen en andere kleren aantrekken; Lily's heerlijke, zoete bloemengeur hing nog in mijn kleren, en plakte aan mijn huid. Het was te pijnlijk haar te kunnen ruiken.
"Je bent bij je meisje geweest." raadde hij. Onmiddellijk voelde ik mijn lichaam opspannen. Ik balde mijn handen.
"Ik wist het. Je kan niet bij haar wegblijven." sneerde hij spottend.
"Het zijn je fucking zaken niet." blafte ik. Ongeduldig keek ik langs hem, op zoek naar iets dat mijn pijn en agressie kon verhelpen. Fuck, ik had nood aan coke. Zac grijnsde en knikte naar zijn bed.
"Waarom heb je haar niet meegebracht? Ze had die twee kunnen assisteren." daagde hij me uit, doelend op zijn goedkope nachtelijke gezelschap. Ik richtte mijn ogen met een ruk op de walgelijke man voor me. Onmiddellijk zette ik een stap vooruit en ramde ik mijn vuist in zijn gezicht, voor ik mezelf had kunnen tegenhouden. Hij struikelde achteruit en greep kreunend naar zijn kaak.
"Fuck. Die had ik verdiend, vermoed ik." Ik spreidde mijn vingers, terwijl ik mijn knokkels met mijn andere hand masseerde.
"Ik ben nog altijd niet vergeten wat je zaterdag met haar gedaan hebt, rotzak. Je let beter op." snauwde ik, net toen Dave kreunend wakker werd.
"Shit, mijn hoofd... Harry?" mompelde hij, terwijl hij moeizaam rechtop ging zitten en zijn vingers tegen zijn slapen duwde.
"Waar ben je geweest?" Zijn oog viel op Zac.
"Slechte dag?" vroeg hij me toen grijnzend. Ik beende langs Zac en boog over de salontafel, tussen de lege flessen drank en resten drugs rommelend. Ik was misselijk, waarschijnlijk door mijn gebrek aan energie - ik had eten en slapen verwaarloosd tijdens mijn middag en nacht met Lily. Een opspelende hoofdpijn liet me geërgerd kreunen.
Ik voelde me miserabel. Elke seconde weg van haar voelde alsof ik niet voldoende lucht kreeg. Ik had nood aan afleiding - drugs, drank, het gevoel van brekende botten onder mijn vuisten: wat dan ook. Mijn handen trilden en ondefinieerbare emoties pompten door mijn aderen. Ik stond op ontploffen.
Met trillende vingers reikte ik naar een ongeopend zakje cocaïne en hurkte neer.
"Doe je mee?" vroeg ik aan Dave. Ongelovig staarde hij me aan.
"Fucking hell. Het is acht uur 's ochtends, Harry." stootte hij uit. Ik negeerde hem en scheurde de verpakking gehaast open. Mijn ademhaling was onregelmatig terwijl ik de drugs eruit schudde en het zakje vervolgens onoplettend weggooide. Zonder de moeite te nemen een nieuw blaadje te rollen, griste ik een gebruikt dollarbriefje van de salontafel. Ik verdeelde het witte poeder in enkele slordige lijntjes en boog al voorover.
"Shit, wacht even! Nu al aan drugs doen? Is dat wel een goed idee? Waarom begin je niet met een joint of zo?" opperde Dave met grote ogen, zijn grote hand op mijn schouder. Ik schudde hem van me af en duwde het gerolde briefje tegen mijn neus. Gretig snoof ik het eerste lijntje op en kantelde mijn hoofd achteruit.
"Ah." kreunde ik voldaan, terwijl ik onder mijn neus wreef en diep inhaleerde.
Ik boog voorover en focuste me op het tweede lijntje. Ik snoof het ook op.
Met een zucht liet ik me achterover vallen, tegen Daves sofa.
"Harry, is alles oké met je? Je gedraagt je vreemd de laatste dagen." vroeg hij voorzichtig. Zac snoof en plofte naast hem neer.
"Omdat hij alle fucking controle aan het verliezen is." gromde hij. Ik likte over mijn droge lippen.
"Wat dan? We kunnen hem zichzelf niet zo laten kapotmaken." mompelde Dave. Ik hoorde het geluid van een aansteker achter me. Vermoedelijk Zac.
"Hij is groot genoeg om voor zichzelf te zorgen. Trouwens, ik zou niet weten hoe we hem moeten helpen. Je weet hoe destructief hij is. Niets kan hem nog redden." Ik sloot mijn ogen en dacht terug aan hoe ik de voorbije twintig uur had kunnen ontsnappen aan de werkelijkheid. Het was efficiënter geweest dan welke drug dan ook.
"Jawel." mompelde ik, met een zucht vervolgend: "Lily kan me redden."

Die avond zat ik in een hoek van de smerige kleedkamer in wat nu Zacs gebouw was. Ik haatte het hier. Dave stond in het midden op te warmen, omringd door Aaron en Nick, en de vuile junkie, het nieuwe lid van onze bende wiens naam ik niet leek te kunnen onthouden. Ik lette niet op hen, maar speelde vanuit de donkere schaduwen met de halflege fles alcohol in mijn handen. De gammele stoel onder me kraakte vervaarlijk.
Starend naar de overkant van de ruimte nam ik nog een slok. Geen idee waarom Zac net deze kleedkamer had genomen, of waarom ik überhaupt mee naar binnen gegaan was - mijn intoxicatie kon er mogelijk iets mee te maken hebben, maar hier zijn en herinnerd worden aan hoe ik Lily hier weken geleden in mijn armen had gehad, was fucked up pijnlijk.
Mijn een diepe frons en verbeten trek rond mijn mond staarde ik naar de muur waartegen ik haar hartstochtelijk had gekust. Ik miste haar nu alweer zo fucking hard. Kon ze mijn pijn maar weer komen wegnemen.
Kwaad op mezelf voor mijn zwakte nam ik nog een slok alcohol, en verdrong de kwellende herinnering aan hoe ze precies vierentwintig uur geleden nog in mijn armen had gelegen - haar prachtige lichaam verstrengeld met het mijne, en hoopte dat de sterkedrank op zijn minst een deeltje van mijn pijn kon wegnemen.
Deze hele kloteplek herinnerde me te veel aan Finn. Hoe kon het anders? Dit was immers zijn ring geweest. Hoe vaak had ik hier niet gevochten voor hem? Zelfs eens tegen hem? Lil had gelijk gehad toen ze had gezegd dat hier komen te pijnlijk zou zijn. Ze had me nog gesmeekt weg te blijven... Maar de rest van de jongens was er; ze wilden Dave allemaal zien vechten vanavond.
Het leek niet eens tot hen door te dringen dat dit hele gebouw weken geleden nog van de man was geweest die ik had vermoord. Die Lily bijna had misbruikt. Die mijn hele fucking leven nog meer verneukt had dan het al ellendig was geweest.
Ik spoelde de bittere gedachten door met een grote slok uit de glazen fles in mijn hand.
Zac kwam binnen en blikte zenuwachtig de ruimte rond. De eerste wedstrijd die hij als eigenaar van deze kutplek had gepland... Hij mocht fucking trots zijn op zijn waardeloze ring. Ik walgde ervan. En ik wist heel goed dat Zac wilde dat ik voor hem zou vechten, en dat ik uiteindelijk aan hem zou toegeven - ik had een inkomen nodig, en het maakte toch geen fuck meer uit, maar dat wilde niet zeggen dat het niet het laatste was wat ik wilde doen. Mijn leven verslijten in dit deprimerende hol? Duidelijk mijn lot, maar fucking hell, hoe triestig kon mijn toekomst mogelijk zijn?
"Dave? Het is tijd." gromde Zac, voor hij zijn ogen op mij richtte.
"En Harry? Er is een meisje dat je wanhopig graag wil zien. Ze probeert Felix er bij de hekkens naast de ring al tien minuten van te overtuigen haar door te laten." Mijn hoofd schoot omhoog. Zac schudde zijn hoofd.
"Niet Rose. Een ander meisje." mompelde hij.
"Oh." zuchtte ik teleurgesteld, terwijl ik me verder onderuit liet zakken en nog een slok nam, ongeïnteresseerd naar de grond turend. Het was even stil.
"Dus? Mag ik haar doorlaten?" vroeg hij. Ik haalde mijn schouders op en keek naar hoe de anderen naar buiten wandelden. Ik nam de moeite niet Dave succes te wensen.
"Misschien wel. Dan moet ik ten minste niet naar de wedstrijd kijken." prevelde ik. Ik vroeg me af wie zo graag een audiëntie wilde met de beruchte Harry Styles. Met een humorloze grijns draaide ik de fles met mijn hand rond de hals rond, zodat de alcohol tegen het glas klotste. Het kon me amper iets schelen. Waarom zou ik een zielig, goedkoop meisje afwijzen? Ik was niets van plan, niet nu ik Lily in mijn hart gesloten had, maar het zou alleszins meer entertainend zijn dan Daves wedstrijd. Ze wist het nog niet, maar wie het ook was, ze verwachtte zich beter aan een andere avond dan gepland. Ik was vastbesloten iemand vanavond een even beroerd gevoel te geven als ik had. Tot mijn opluchting moest ik niet ver zoeken. Ze gooiden zich weer gewillig voor mijn voeten, al die gemakkelijke wijven. Jammer dat ik niet bereid was me aan een ander te geven vanavond. Waarom zou ik, als ik de luxe had gehad van de hemel te mogen proeven?
Zac rolde nog eens met zijn ogen, maar vertrok toen. Ik stak mijn fles grimassend in de lucht, alsof ik een toast gaf voor de eenzaamheid rond me, en nam toen nog een slok.
"Hmmm." humde ik, voor ik nog wat meer onderuit zakte en mijn nek op de rugleuning liet steunen. Wat zou Lily nu aan het doen zijn? Zou ze aan me aan het denken zijn?
Ik werd ruw uit mijn dagdromen over mijn prinsesje gerukt door het geluid van voetstappen in de gang. Het schelle getik van hakken op de harde vloer hield abrupt op toen de persoon in kwestie mijn kleedkamer binnenkwam.
Ik draaide mijn hoofd echter pas toen de deur in het slot viel en een schelle stem de ruimte vulde: "Geen interesse in de wedstrijd?"
Walgend keek ik naar de laatste persoon die ik vanavond, of ooit nog, wilde zien. Onmiddellijk rolde ik met mijn ogen. Ze was mijn tijd niet waard. Ik zou zelfs geen genoegen scheppen uit het haar tormenteren; zo'n fucking afkeer had ik van de slet voor me.
"Emily." snauwde ik geërgerd. Ze wandelde naar me toe, sensueel wiegend met haar heupen. Ik snoof slechts eens schamper. Het was absurd dat ze leek te denken dat ik enige interesse in haar zou tonen na alles wat ze Lily had aangedaan. Emily had haar leven op school tot een hel gemaakt, uit pure kinderachtige jaloezie. Omdat ze blijkbaar dacht dat twee keer geneukt worden door me haar speciaal maakte. Dom wicht.
"Als ik had geweten dat jij degene was die me wilde zien, had ik Felix je laten tegenhouden." mompelde ik, voor ik nog een grote slok nam en negeerde hoe ze in een poging verleidelijk te lijken met haar veel te glanzende haar speelde.
"Waarom zo bitter?" Ik liet mijn ogen over haar heen glijden, terwijl ze haar blauwe jas langzaam opende en uittrok. Het viel op de grond. Haar borsten puilden haast uit haar blouseje.
"Hoe wist je dat ik hier was?" vroeg ik ongeïnteresseerd. Ze haalde haar schouders op.
"Je bent Harry Styles. Er is altijd wel iemand die weet waar je bent. Het is niet moeilijk het uit te vinden." antwoordde. Ze wandelde naar me toe en ging brutaal op mijn schoot zitten, schrijlings met haar benen wijd open - haar favoriete houding, had ik in de korte tijd dat ik haar kende al geleerd.
Grijnzend dronk ik nog eens van de fles in mijn handen. Het verbaasde me dat de scherpe geur van de alcohol rond me haar niet deed walgen.
"Wat zou Louis zeggen als hij wist dat zijn meisje andere mannen opzoekt?" vroeg ik. Ze haalde haar schouders op en gleed met haar gemanicuurde handen over de stof van mijn T-shirt, via mijn borstkas naar beneden.
"Wat zou Rose zeggen als ze wist dat je je laat aanraken door andere meisjes?" Geamuseerd keek ik naar hoe ze langzaam tegen me begon te schuren. Het zag er niet eens opwindend uit. Haar ogen keken me te lustig aan; haar handen waren te gretig, de beweging van haar lichaam te zelfzeker.
"We zijn niet samen." zei ik slechts. Ik bleef verveeld zitten waar ik zat, terwijl ik nog een slok nam. Toen ze echter naar mijn riem reikte, sloeg ik haar handen ruw weg. Verschrikt keek ze in mijn ogen.
"What the fuck?" snauwde ze. Ik haalde mijn schouders op.
"Ik wil je niet."
"Excuseer?"
"Ik wil je niet." herhaalde ik. Zonder aankondiging ging ik rechtstaan. De stoel viel kletterend op de grond, net als Emily, die met een gilletje op de harde koude vloer landde. Met een furieuze blik keek ze naar me op, voor ze rechtop krabbelde en haar haar fatsoeneerde. Ze zag er belachelijk uit.
"Doe niet idioot." sneerde ze, maar ik grijnsde enkel en liet mijn ogen spottend over haar heen glijden.
"Wie wil je dan? Rose?" Ik verstijfde en klemde mijn tanden op elkaar toen ze humorloos lachte.
"Ik heb haar deze ochtend gezien, weet je. Ze was aan het huilen. Klopt het dat je de hele dag bij haar bent geweest? Geen idee wat je met haar gedaan hebt, maar ze zag er niet uit zoals een meisje er hoort uit te zien na een nacht met jou." Ik voelde een pijnlijke steek in mijn hart en kromp zichtbaar in elkaar nu ik hoorde hoe slecht ze eraan toe was.
Door mij...
Alweer.
"Ik begrijp niet dat je nog steeds niet genoeg van haar hebt. Wat zie je in godsnaam in haar?" snerpte Emily, terwijl ze haar armen voor haar borstkas kruiste. Ik zag in haar ogen dat ze perfect wist wat ik in Lily zag. De jaloezie golfde rond haar heen. Hoe kon het ook anders? Je kon onmogelijk niet onder de indruk zijn van mijn engel.
"Ze is zo preuts. Ze kan niet eens verdragen dat je me nog hebt gehad." raasde ze verder. Ik fronste en trok mijn neus verafschuwd op bij de herinnering aan hoe ik Emily vrijwillig had geneukt.
"Zelfs nu, nadat je haar gedumpt hebt, zou ze het haten te weten dat je iets met een ander doet." zei ze hautain, met haar irritante heksenstem vervolgend: "En zeker als het met mij zou zijn. Ze zou het je nooit vergeven. God, ze is zo jaloers." Mijn hoofd schoot omhoog.
"Wat zei je?" vroeg ik ademloos. Emily viel abrupt stil en staarde me niet-begrijpend aan.
"Dat ze jaloers is." herhaalde ze langzaam, op een eerder vragende toon. Mijn ogen verwijdden.
Ze zou het je nooit vergeven.
Ze zou me nooit meer in de ogen willen kijken als ik iets met Emily deed. Ze haatte het idee van mij en wat ooit haar vriendin was samen.
Misschien zou ze me voorgoed loslaten... En misschien kon ik haar zo laten doen waarvoor ik te zwak was: afstand nemen. Was dat immers niet wat ik nu al weken probeerde, maar waarin ik keer op keer faalde? Ik mocht niet langer falen. Ik moest verdwijnen uit haar leven.
Hoe ziek en afschuwelijk het ook mocht zijn, Emily bood me de uitgelezen kans om Lily een reden te geven me te vergeten. Ze zou beseffen hoe verloren ik werkelijk was. En ze zou van me verlost zijn...
Dronken als ik was, leek ik enige logica in mijn absurde plan te zien, en voor een tel geloofde ik oprecht dat slapen met Emily mijn enige kans op verlossing voor mijn meisje was. Het was blijkbaar genoeg om dat ene te doen waartoe ik mezelf niet in staat had geacht.
Dit was het. Ik zou Emily nemen, en wanneer Lily het te weten kwam, een onvermijdelijk gevolg, zou ze me opgeven. Het zou haar even pijn doen, maar op lange termijn zou het haar redden. Ik kon haar een kans op geluk bieden door haar te verplichten me los te laten.
Ik wankelde en keek kort rond me. Alles leek te draaien. Ik nam nog een grote slok van de sterkedrank, in een poging me moed in te drinken, voor ik naar Emily knikte.
"Draai je om." gromde ik. Ze trok een wenkbrauw op.
"Wat?" snauwde ze.
"Draai je om." herhaalde ik ongeduldig. Ik dronk het laatste restje alcohol op, en plaatste de fles toen naast me neer op de grond. Ik beende naar het vervelende meisje voor me en greep haar bovenarm toen ze zich niet verroerde.
"Dit is toch wat je wil, hmm? Dat ik je neem? Dus draai je om." blafte ik. Met grote ogen staarde ze me aan, maar toen grijnsde ze. Kort beet ze op haar onderlip, terwijl ze in een zwoel gebaar haar bruine krullen over haar schouder duwde, haar nek ontblotend.
"Ik wist wel dat je het wilde." fluisterde ze. Ze overbrugde de afstand tussen ons, klaar om me te kussen, maar ik wendde mijn gezicht walgend af en trok ruw aan haar bovenarm, zodat ze verplicht was zich van me af te wenden.
"Wat doe je?" Ze klonk geïrriteerd, maar ik luisterde amper. Ik wilde haar stem niet horen, of haar kus aanvaarden, of haar gezicht voor me zien terwijl ik deed wat louter bedoeld was als een wanhopige poging Lily te redden. Ik greep haar handen en plaatste ze tegen de kille vuile wand.
Met mijn hand op haar onderrug dwong ik haar voorover te buigen.
"Niet op deze manier. Ik wil naar je kunnen kijken." zeurde ze. Ik negeerde haar. In de plaats greep ik de rand van haar jeans en broekje, en rukte het over haar billen naar beneden.
"Shit, waarom ben je zo gehaast?"
"Hou je fucking mond." prevelde ik, terwijl ik mijn riem en rits opende, en mijn broek omlaag duwde. Ze zuchtte geërgerd en bracht haar hand tussen haar benen, zodat ze over zich heen kon wrijven. Terwijl ze overdreven sensueel kreunend over haar schouder naar me keek, nam ik mijn lengte in mijn palm en stimuleerde mezelf. Ik sloot mijn ogen en haalde me het jammer genoeg elke dag vager wordende beeld van Lily's naakte lichaam voor de geest. Enkel zo zou ik erin slagen hard te worden, vreesde ik.
Toen ik opgewonden genoeg was, richtte ik mijn ogen op Emily.
"Heb je een condoom?" snauwde ik.
"Heb jij er geen?" zuchtte ze, terwijl ze haar hand van tussen haar dijen haalde en in de broekzak van haar jeans reikte. Ik rukte de kleine vierkante verpakking uit haar greep en scheurde het open. Gehaast rolde ik het over mijn lengte.
"Jezus, kalmeer. We hebben tijd. Je hoeft niet zo... Aah!" Ze onderbrak haar eigen gejank door een geschrokken gilletje toen ik mezelf hard in haar duwde. Ze viel bijna voorover, maar ik greep haar heupen en hield haar lichaam stevig vast.
"God, je bent ruw." klaagde ze, maar ik hoorde aan de lust in haar stem dat ze er enkel van genoot. Ik sloot haar irritante stem buiten en focuste me op een grijze vlek op de muur, terwijl ik met een hol gevoel in mijn binnenste deed wat in mijn dronken toestand een goed idee had geleken. Zo wanhopig was ik geworden.

De spijt kwam de volgende dag, toen ik met een hevige kater wakker werd in Zacs appartement. Ik kreunde en greep naar mijn hoofd. Onmiddellijk kneep ik mijn ogen stijf dicht; de ruimte was te licht.
"Eindelijk." grijnsde Zac, terwijl hij vanuit de keuken naar me toe slenterde. Hij gooide een doosje aspirines op de salontafel. Ik ging rechtop zitten in zijn versleten sofa en wreef over mijn gezicht.
"Fuck." gromde ik. De gebeurtenissen van de vorige avond speelden zich af voor mijn ogen. Ik had me lam gezopen nadat ik Emily had geneukt in de kleedkamer.
"Hoe zijn we thuis geraakt?" kreunde ik schor, terwijl ik de verpakking van de medicijnen opende en een aspirientje uithaalde. Zac snoof.
"Je weet het niet meer?" Ik schudde mijn hoofd.
"Verbaast me niets. Je was compleet weg, man. Geen idee hoeveel je gezopen en gesnoven hebt, maar toen we hier arriveerden heb je een uur nodig gehad om alles uit je lijf te kotsen." Ik grimaste en gleed met mijn tong over mijn tanden. Dat verklaarde de walgelijke smaak in mijn mond.
"Je bleef maar bullshit uitkramen. Over Finn en je meisje." Ik slikte de aspirine zo door en liet me toen achterover vallen in de sofa.
"Dat je haar nodig hebt, en dat je haar niet verdient. Fucking hell, het was zielig." grinnikte Zac. Ik negeerde hem en keek fronsend door het raam naar buiten. Het regende pijpenstelen.
"Je leek nochtans niet aan haar te denken terwijl je gisteren een ander aan het neuken was. Ze kon amper stappen toen je klaar met haar was. We hebben haar zien vertrekken." ging hij ongestoord verder, alsof ik hem niet ronduit aan het negeren was. Ik schudde mijn hoofd en sloeg mijn handen met een binnensmondse vloek voor mijn gezicht. God, wat had ik gedaan?
Waarom had het een goed idee geleken met Emily te slapen?
Lily... Shit, het zou haar breken. Ik wist nu al dat Emily haar maar al te graag zou vertellen wat ze met me had gedaan. Ze zou ervan genieten mijn meisje de grond in te boren. Ik was zo'n domme klootzak.
Wankelend stond ik recht.
"Ik moet gaan." mompelde ik. Fronsend keek Zac naar me op. Zijn zwarte T-shirt spande belachelijk rond zijn gespierde bovenlichaam.
"Gaan? Naar waar?"
"Naar Lily. Ze moet weten wat ik gisteren heb gedaan." Ik ritste mijn blauwe sportzak naast de sofa open en haalde een jeans uit.
"Naar...? Fuck, Harry, kalmeer. Je bent haar niets verschuldigd, oké? Jullie zijn niet eens samen!" snauwde hij. Ik luisterde niet en trok mijn broek over mijn benen.
"Harry!" Hij ging rechtstaan en boorde zijn zwarte ogen in die van mij. Hoofdschuddend keek ik weg.
"Je bent fucking gestoord. Ze domineert je leven! Laat haar gewoon los en probeer..."
"Ik hou van haar." onderbrak ik hem. Het werd doodstil.
"W... Wat?" stotterde Zac uiteindelijk. Ik staarde hem emotieloos aan.
"Ik hou van haar. Meer dan ik onder woorden kan brengen. Ze domineert mijn leven niet. Ze is mijn leven. En ik weet dat ik een fucking klootzak ben en haar niet verdien, maar hoe langer ik uit haar buurt probeer te blijven, hoe meer ik mezelf begin af te vragen of het wel de juiste keuze is. Ik heb het gevoel dat ik haar nodig heb. Ik kan niet zonder haar." biechtte ik op. Het kon me niet eens schelen dat ik zwak leek, of dat ik voor het eerst in mijn leven iets deelde met iemand anders dan Mike of Lily. Mijn gevoelens waren me aan het verstikken.
"Wow, je... Fuck, Harry. Shit, ik weet niet wat ik moet zeggen. Je... Je houdt van haar?" stootte hij uit. Langzaam gleden mijn ogen over hem heen.
"Ik had het moeten weten. De manier waarop je naar haar kijkt..." mompelde hij, voor hij slikte en een hand door zijn haar haalde. Ik boog voorover en haalde een T-shirt uit mijn sportzak. Toen ik aangekleed was en mijn schoenen, die slordig neergesmeten waren naast de sofa, wilde aantrekken, hield hij me echter tegen met een ongemakkelijke kuch.
"Misschien moet je... Moet je eerst een douche nemen voor je naar haar toe gaat? En je tanden poetsen?" opperde hij. Ik bleef hem een tel ontsteld aankijken, maar hij wachtte niet op mijn reactie en draaide zich om. Hij wandelde weg naar de keuken, mij achterlatend met mijn verwarrende gedachten en bergen spijt.

Een uur later, om precies één uur 's middags, zat ik ineengezakt in de hal voor Jims voordeur, ongeduldig wachtend tot hij naar huis zou komen. Ik had al weken niet meer met hem getraind, en kende zijn schema dus niet vanbuiten. Er zat niets anders op dan hopen dat hij snel zou komen. Lil was op donderdagen normaal klaar met haar lessen om kwart voor één, en ik vermoedde dat hij haar nog steeds oppikte en naar huis bracht. Met wat geluk kwam hij erna hierheen. Ik kon hem vragen haar terug te halen, zodat ik met haar kon praten. Geen haar op mijn hoofd dacht eraan naar de loft terug te keren.
Ik sloot mijn ogen en liet mijn hoofd vermoeid tegen de muur achter me vallen. Als het niet zo had geregend, zou ik buiten op hem gewacht hebben. Ik kon niet eens roken in deze klotegang.
Mijn hoofd spleet haast uit elkaar terwijl ik slikkend de misselijkheid probeerde te verdrijven. Fucking hell, ik was gisteren alle controle over mezelf verloren... Mijn handen trilden onbeheersbaar, en mijn emoties leken een nog meer wanordelijke chaos te zijn dan de voorbije weken.
Drugs.
Ik had drugs nodig.
Binnensmonds vloekend liet ik mijn armen op mijn opgetrokken, geopende knieën rusten nadat ik een hand door mijn nog steeds wat vochtige haar had laten glijden. Mijn douche had amper geholpen; ik voelde me nog steeds even smerig.
Ik walgde van mezelf, elke dag meer en meer. Sinds ik Finn had vermoord was ik in mijn eigen ogen nog minder waard dan voorheen.
Na tien minuten gevochten te hebben tegen de draaiingen van mijn maag, werd ik opgeschrokken door naderende voetstappen.
"Harry?" hoorde ik, nog voor ik had opgekeken. Met bloeddoorlopen ogen keek ik recht naar mijn trainer, die naast me halt hield, maar krabbelde ontzet recht toen ik Lily achter hem zag staan. Met verwijdde lippen staarde ze me aan.
Shit. Ze was er.
"Wat doe je hier in godsnaam?" bromde Jim, terwijl ik wankelend steun zocht bij de muur.
"Ik moet Lily spreken." mompelde ik. Kort liet ik mijn blik over haar heen glijden. Haar kletsnatte golven plakten tegen haar roze wangen, haar bruine trenchcoat had de regen niet kunnen tegenhouden en was even doorweekt als het bordeaux jurkje dat ze eronder droeg, en het water had haar normaal grijskleurige kousen in een bijna zwart veranderd. De kanten randjes hielden net onder de rand van haar jurk op; de roomkleurige huid van haar dijen trok mijn ogen aan als een magneet.
Rillend sloeg ze haar armen rond haar lichaam, terwijl ze wat meer wegdook in haar dunne kraag. Jim wierp een korte blik op haar, maar toen ze met een verslagen knikje toegaf aan mijn wens, wendde hij zich met een zucht af.
"Gedraag je." waarschuwde hij me nog, voor hij naar zijn voordeur wandelde en hem opende met de sleutel in zijn hand. Pas toen hij in zijn appartement verdwenen was en enkel wij twee achterbleven, zette ze een stap naar me toe.
Ze fronste.
"Kom je afscheid nemen?" vroeg ze kortaf. Ik zuchtte.
"Lily..." begon ik, maar tranen sprongen in haar prachtige ogen.
"Wat? Wat kom je me zeggen, Harry? Dat het je spijt? Je had beloofd te blijven! Je zei dat je naast me wakker zou worden! Ik heb niet eens 'dag' kunnen zeggen tegen je!" huilde ze verloren. Hoofdschuddend wandelde ik naar haar toe.
"Ik was nog niet klaar om je weer te verliezen." snikte ze, terwijl ik haar in mijn armen nam en stevig tegen me aan trok. Ze verborg zich bibberend in mijn omhelzing. Oneindig veel kriebels vulden mijn binnenste.
"Sssht. Het is oké, baby. Ik ben hier nu, oké? Ik heb je vast." fluisterde ik in haar oor.
"Voor hoelang? Ga je straks weer weg?" huilde ze. God, ze klonk zo angstig. Ik fronste en knuffelde haar nog inniger. Het was ironisch dat ik voor het eerst sinds mijn vrijlating niet de nood voelde haar opnieuw te verlaten. Was het toch juist bij haar te blijven?
Ik was verwarder dan ooit...
Niet dat het iets veranderde, want deze keer zou het Lily zijn die me dwong bij haar weg te gaan wanneer ze zou horen wat ik had gedaan met Emily. Zij zou de keuze voor me maken. Misschien best, dan hoefde ik niet na te denken over dit onverwachtse dilemma. Want natuurlijk wilde ik niets liever dan toegeven aan mijn liefde voor haar en bij haar blijven zoals ze wanhopig wilde. Ik kon samen met haar uitzoeken of er een manier bestond om haar te beschermen tegen de persoon die ik was geworden na Finns dood. De drugs, de alcohol, de gevechten... Ik kon haar veilig houden als ik hard genoeg probeerde. Ik kon zijn wat ze nodig had. Dacht ik. Ze bleef me immers zeggen dat ze gelukkiger was bij me. Dat ze niet zonder me kon... Was ik al die tijd te blind geweest om te zien dat we misschien allebei nood hadden aan elkaar? Dat bij haar weggaan een fout was? Ik had mezelf de voorbije week krampachtig trachten te overtuigen van het feit dat ik bij haar weg moest blijven als ik een goed, comfortabel leven voor haar wilde. Dat ik haar moest beschermen tegen mezelf en het wrak dat ik geworden was. Al die scherven en splinters binnenin me... Zo scherp. Te scherp voor mijn fragiele prinsesje. Of niet?
Ik wist heel goed dat ze mijn verlossing was. Mijn redding. Was ik de hare?
Hoe fout was het tenslotte niet dat het lot ons de kans had gegeven elkaar te vinden, om het daarna weer van ons af te nemen? Het was bijna te onlogisch. Wat als ik eigenlijk geacht werd bij haar te blijven? Haar me te laten lijmen, zodat ik haar gelukkig kon maken en het leven kon schenken dat ze verdiende?
Ik had gedacht dat ze het beter zou hebben zonder me, maar ze bleef maar naar me terugkeren, alsof ze niet zonder me kon, zoals ik niet zonder haar kon overleven. Zo'n zoete gedachte...
Maar het was te laat. Het had geen zin erover na te denken, want ik had het verpest door met Emily te slapen, in een wanhopige poging afstand van Lily te nemen. Afstand die ik misschien helemaal niet wilde, bedacht ik me nu.
Zoveel fouten... Lily was altijd het slachtoffer.
"Blijf bij me, Haz. Alsjeblieft." smeekte ze in mijn oor. Ik slikte en wreef met mijn neus over die van haar, voor ik mijn hoofd draaide met ingehouden adem een natte kus op haar zachte roze wang drukte. Langzaam liet ik mijn handen onder haar jas glijden, zodat ik haar smalle middel in mijn grote palmen kon nemen. Zo fijn in mijn destructieve greep... Het was iets vreemds - het had waarschijnlijk te maken met mijn lust naar dominantie: de manier waarop haar frêle lichaamsbouw me altijd al had weten op te winden. Er was iets zo sensueels aan haar kleine slanke figuur vast te kunnen houden, tijdens zowel onze meest intieme als onze andere, onschuldigere momenten. Ze voelde altijd zo beschermd in mijn armen, alsof ik voor haar kon en mocht zorgen. En goed wetende dat ik zoveel groter en sterker dan haar was, liet ze het toch toe. Ze liet me haar veilig houden; ze vertrouwde me met haar kwetsbare zijn, als de tere bloem die ze was. Het gaf me een gevoel van superioriteit. Van controle.
Ik hield ervan in controle te zijn.
Ik hield nog meer van Lily.
"Ik kan niet bij je blijven, prinses." fluisterde ik in haar oor.
"Niet opnieuw. Ik kan die discussie niet nog eens met je voeren, Harry." zuchtte ze met trillende stem. Ze snifte en verstopte haar gezicht in mijn nek.
"Ik zou niets liever willen, Lil. Fuck, het liefst liet ik je nooit meer los."
"Laat me dan niet los." mompelde ze gesmoord.
"Ik moet wel."
"Waarom?" Ze klonk gefrustreerd. Fronsend hief ze haar hoofd weer op. Ik slikte.
"Omdat je me nooit meer zal willen zien wanneer ik je vertel wat ik heb gedaan." Ik duwde de natte plukken haar uit haar gezicht. Kort kamde ik erdoor met mijn vingers. Verward greep ze de kraag van mijn jas.
"Hoe bedoel je? Wat heb je gedaan?" vroeg ze. Ik aaide over haar wang. Ik kon onmogelijk van haar blijven. Ik voelde de pijn en wanhoop in mijn binnenste nu alweer verdwijnen; het sijpelde door mijn poriën naar buiten, terwijl Lily me opnieuw vulde, met warmte en geluk. Het zou niet blijven duren.
Niet-begrijpend keek ze me aan, maar toen beet ze hard op haar onderlip en veranderde haar verwarde blik in een bezorgde.
"Voel je je wel goed? Je ziet er moe uit." fluisterde ze. Ze legde haar warme hand op mijn klamme voorhoofd. Ik sloot mijn ogen en ontspande toen ze haar vingers over mijn gezicht liet dwalen.
"Je bent aan het trillen."
"Hmmm, de drugs." flapte ik eruit, voor ik mezelf had kunnen tegenhouden. Ik keek haar weer aan. Geschrokken blikte ze in mijn ogen.
"Wat?" Ik hief mijn hand op en toonde haar mijn bevende vingers.
"Mijn lichaam heeft het nodig. De cocaïne. Ik vergeet wanneer ik gebruik. Dus ik gebruik soms te veel." zuchtte ik. Ze snakte naar adem en greep mijn hand in de hare.
"Harry..." begon ze angstig. Ze liet haar grote bezorgde ogen over me heen glijden. Ik glimlachte lui naar haar, voor ik mijn hand in haar nek legde en haar hoofd dichterbij bracht. Teder drukte ik mijn lippen op haar voorhoofd.
"Het is oké, baby. Ik moet me gewoon wat meer inhouden, ja? Alles komt goed met me. Niets om je zorgen over te maken." mompelde ik gesmoord, maar ze duwde me achteruit en boorde haar ogen onrustig in die van mij.
"Stop! Het is niet oké! Je bent jezelf kapot aan het maken!" zei ze met betraande ogen. Zuchtend tilde ik haar hoofd op met mijn vingers onder haar kin.
"Ik heb het eerder gedaan, Lily. Ik weet wanneer ik moet ophouden." loog ik. Ze krulde haar kleine handen rond mijn heupen.
"Ja, maar nu is alles anders. Je bent onstabiel door Finns dood. En je wilt geen hulp." zei ze kleintjes. Ik slikte.
"Ik wist niet... Ik dacht... Ik dacht dat je maar een paar keer had gebruikt." fluisterde ze, terwijl een traan over haar wang naar beneden liep. Ik veegde hem snel weg.
"Ik wil niet dat je het doet. Of dat je vecht. Of omgaat met je oude vrienden in The Bronx. Ik wil dat je... Dat je naar mij terugkeert en me voor je laat zorgen." snikte ze.
"Kom hier." prevelde ik, terwijl ik haar tegen me aan trok. Ze klampte zich aan me vast en huilde uit tegen mijn hals.
"Waarom doe je het?" vroeg ze op radeloze toon. Ik aarzelde even, maar verstopte mijn neus toen in haar natte haar en sloot mijn ogen gekweld.
"Omdat ik niet kan ophouden eraan te denken. Aan Finn, en aan de gevangenis, en aan wat ze met jou gedaan hebben. Het verstikt me, Lil. En er is geen uitweg. Zijn bloed hangt voor altijd aan mijn handen. Ik kan het enkel eventjes vergeten wanneer ik mezelf de controle laat verliezen." Ze knuffelde me steviger.
"Maar er is wel een uitweg. Uiteindelijk zal het je lukken dit te verwerken, Haz. Je bent zo sterk." piepte ze. God, ze klonk zo verloren...
"Nee, baby." mompelde ik gesmoord. Ze hief haar hoofd op. Ik was gedwongen hetzelfde te doen, en keek fronsend op haar neer.
"Jawel. Je bent de sterkste persoon die ik ken. Je zorgt altijd zo goed voor mij." zei ze zachtjes. Ik glimlachte gekweld terwijl ze met die grote, onschuldige ogen naar me staarde. Zo lief, zo perfect...
"Hmmm. Nog lang niet goed genoeg." fluisterde ik. Kort streelde ik over haar wang. Ze knipperde met haar lange wimpers.
"We kunnen samen een andere manier vinden om je pijn te vergeten. Je hebt die drugs niet nodig. Of de alcohol en de gevechten." zei ze zachtjes. Ik beet op mijn onderlip.
"Het heeft geen zin ernaar te zoeken. Niet als we samen zijn." mompelde ik. Ik boog voorover en streelde met het puntje van mijn neus over haar jukbeen.
"Waarom niet? Ik wil je helpen." pruilde ze.
"Dat doe je al, Lil. Meer dan je beseft." fluisterde ik, met een zucht vervolgend: "Jij bent de andere manier, prinses. En shit, je bent zo fucking veel beter dan welke drug dan ook." Ze snakte lichtjes naar adem.
"Ik?" herhaalde ze ongelovig. Ik humde en kantelde mijn hoofd, zodat ik met mijn lippen over die van haar kon strelen.
"Wanneer ik bij jou ben, kan ik weer ademen. Alle pijn gaat weg. Je houdt me samen." zei ik bijna geluidloos. Verwonderd staarde ze in mijn ogen.
"Hoe kan ik...?" Ik streelde over haar wang.
"Omdat je mijn engel bent. Mijn licht. Je bent zo fucking perfect, Lily." zuchtte ik. Ze beet op haar onderlip, maar toen greep ze de stof van mijn T-shirt in haar vuisten en trok me dichter tegen zich aan.
"Jij ook. Je bent alles wat ik nodig heb." fluisterde ze, voor ze me teder kuste. Onmiddellijk gromde ik echter gekweld. Ik draaide mijn hoofd.
"Niet doen. Ik verdien je kus niet." prevelde ik tegen haar wang. Ze legde haar handen vlak op mijn borstkas.
"Wat? Waarom niet?" vroeg ze niet-begrijpend.
"Omdat ik iets doms heb gedaan. En ik haat mezelf ervoor." Langzaam streelde ik met mijn duim over haar onderlip. Ze kuste mijn vingertop.
"Iets doms?" fluisterde ze. Ik knikte langzaam.
"Ik wil dat je het van mij hoort. Niet van haar." zuchtte ik. Ze hield haar hoofd schuin in een verward gebaar. Ze zag er nog jonger uit dan ze was op die manier.
"Van haar?" Ik gleed vluchtig met mijn knokkels over haar kaaklijn, maar liet haar toen langzaam los.
"Emily." prevelde ik.
Ze wist direct wat ik haar probeerde te vertellen. Haar ogen verwijdden, terwijl ze haar handen ontzet van me af haalde. Ze schudde haar hoofd terwijl ze een stap achteruit zette en smekend naar me staarde.
"Je hebt... Met... Met haar? Opnieuw?" piepte ze gekweld. Ik slikte en strekte mijn arm al naar haar uit, maar liet hem verslagen weer vallen toen ze van me weg deinsde.
"Wanneer?"
"Gisterenavond." biechtte ik op. Met een wanhopige snik sloeg ze haar handen voor haar mond.
"Vlak nadat je de hele tijd bij mij...?" Ik slikte en boorde mijn tanden onmiddellijk erna in mijn onderlip. Op slag kwam mijn hoofdpijn en misselijkheid in alle hevigheid weer opzetten.
"Je weet hoeveel het me de vorige keren gekwetst heeft! Toen je met haar hebt geslapen terwijl je wist dat we..." Ze slikte haar woorden in en draaide zich van me weg.
"Lily..." mompelde ik, maar ze snikte nog eens en wreef in haar ogen.
"Waarom?" huilde ze. Ik zuchtte diep en haalde mijn handen door mijn haar.
"Ik dacht dat... Dat je me nooit meer zou willen zien wanneer je het te weten zou komen. En dat ik je zo uit mijn buurt kon houden. Beschermen tegen mezelf." Ze wendde zich met een felle blik in haar prachtige, betraande ogen weer tot mij.
"Uit je buurt houden?" snauwde ze. Ruw veegde ze haar wangen droog.
"Je bent zo ziek, Harry! Heb je er enig idee van hoe compleet verloren je bent?" riep ze met overslaande stem.
"Fuck, natuurlijk weet ik dat! Het was fucked up, oké? Maar ik was dronken en ik dacht dat je erna afstand zou kunnen nemen van me! Ik was radeloos, baby!"
"Noem me niet zo!" Ik slikte en viel abrupt stil. Ze bracht haar trillende vingers naar haar mond.
"Besef je hoe goedkoop dat me laat voelen? Me eerst de hele dag en nacht bij je houden alsof ik zoveel voor je beteken, maar dan horen dat je uren later met een ander hebt geslapen? Met Emily dan nog?" Haar stem brak. Ik fronste gekweld.
"De middag en nacht die ik met je heb gehad betekent alles voor me, Lil. Jij betekent..."
"Stop!" Ze lachte humorloos en haalde haar handen door haar natgeregende haar.
"Denk je dat ik dom ben? Dit is zo typisch jij! Eerst al die lieve dingen zeggen, maar me dan weer breken? Wat probeerde je te doen, Harry? De waarheid minder pijnlijk maken door neppe romantische bekentenissen? Ik had moeten weten dat het weer een valstrik was!" Mijn mond viel open.
"Wat? Lily, nee! Zo is het helemaal niet! Ik meende alles wat ik zei!" protesteerde ik ontzet, maar ze luisterde niet en stormde langs me. Snel greep ik haar bovenarm, en draaide haar weer naar me om.
"Wacht!" smeekte ik. Ze probeerde zich los te trekken, maar ik was te sterk.
"Ik weet dat we niet samen zijn, Harry! Maar je kan me niet blijven gebruiken! Je weet dat ik niet één van je zovele meisjes wil zijn, die niets voor je betekenen! Als dat is wat ik ben..."
"Fuck, natuurlijk niet! Je weet dat je zoveel meer bent dan dat, Lil! Je bent mijn hele fucking wereld! Ik wil haar niet! Ik wil geen enkel ander meisje! Enkel jou!" Ze duwde met haar vrije hand tegen mijn borstkas, maar ik bewoog niet. Haar pogingen deden me niets.
"En ik wil jou! Zo hard! Maar je zal nooit volledig de mijne zijn, of wel? En ik... Ik kan niet... Harry, stop! Laat me los!" Tranen liepen over haar wangen, terwijl ze tegenspartelde in mijn greep en me er tevergeefs van probeerde te weerhouden haar tegen me aan te trekken.
"Ik ben wel de jouwe, fucking hell! En stop met vechten!" gromde ik. Ze snikte en schudde haar hoofd.
"Ik dacht dat ik je kon helpen! Dat ik je beter kon maken! Maar je bent veel te gebroken!" zei ze. Wanhopig schudde ik mijn hoofd.
"Nee, niet waar! Je kan me wel beter maken! Toen ik daarnet wakker werd, besefte ik hoe fout ik al die tijd was! Ik heb je nodig, Lily!" Ik klonk ten einde raad, maar het kon me niet eens iets schelen. Nu ik op het punt stond haar daadwerkelijk te verliezen, buiten mijn wil om, besefte ik pas hoe graag ik werkelijk bij haar wilde zijn. Ik wilde helemaal geen fucking afstand. Ik wilde mijn meisje. Veilig, bij mij.
Maar ze reageerde niet en rukte zich in de plaats ruw los, voor ze zich omdraaide en van me wegvluchtte. Huilend klopte ze aan bij Jim.
"Lily, luister alsjeblieft naar me. Het was een fout, oké? Ik had haar nooit mogen nemen, zeker niet na onze middag en nacht, maar ik was dronken en ik dacht dat ik je zo kon beschermen!" Jim opende de deur en keek verwilderd naar het snikkende meisje voor zich.
Zonder nog een woord te zeggen, vluchtte ze langs hem naar binnen.
"Lily!" riep ik. Ik wilde haar al volgen, maar Jim versperde de weg en keek me met vlammende ogen aan.
"What the fuck heb je nu weer gedaan met haar?" blafte hij. Tranen sprongen in mijn ogen, terwijl ik hem radeloos aankeek.
"Jim, alsjeblieft. Ik moet haar zien." smeekte ik. Hij keek me een tel onrustig aan, maar schudde toen resoluut zijn hoofd.
"Je kan haar later spreken, wanneer ze gekalmeerd is." snauwde hij. Ik fronste en wilde me al langs hem wurmen, maar hij duwde me ruw achteruit.
"Laat me door!" Hij stak zijn vinger naar me uit.
"Hey! Het is niet mijn fout dat je het weer verkloot hebt! Werk je bullshit niet op mij uit, Harry!" waarschuwde hij me. Onrustig haalde ik mijn handen door mijn haar.
"Maar ik moet bij haar zijn! Ik kan niet zonder haar!" Ik klonk bijna hysterisch. Zijn borstkas ging wild op en neer.
"Dat had je je maar eerder moeten bedenken! Doe voor één keer in je leven het juiste en geef haar de ruimte die ze nodig heeft!" Ik trok paniekerig aan mijn krullen.
"Ze heeft geen ruimte nodig! Ze heeft mij nodig! En ik haar!" Hij snoof.
"Op die manier kan je geen gesprek met haar voeren, Harry! Je moet eerst kalmeren!" Hij liet zijn blik over me heen dansen; zijn ogen verzachtten. Met een vermoeide zucht wreef hij over zijn voorhoofd.
"Ik... Fuck, ik probeer haar enkel te beschermen, man. En jou. Dit is niet het goede moment. Je kan haar later zien, oké?" Ik drukte mijn trillende vingers tegen mijn slapen.
"Nee, niet oké!"
"Harry!" blafte Jim. Hij wees naar de gang.
"Ga naar buiten. En kalmeer. Hoor je me?" beval hij. Ik klemde mijn tanden op elkaar, bleef nog enkele seconden naar hem staren, maar vloekte toen luid en draaide me met een ruk om.
"Whatever! Het kan me geen fuck schelen!" loog ik. Met onregelmatige ademhaling beende ik de gang uit, laaiend van woede.
"Ik bel je later nog!" riep Jim me nog na, maar ik stak slechts mijn middelvinger uit over mijn schouder, en stampte weg.

Ik zat op Zacs sofa en staarde voor me uit, terwijl ik de joint tussen mijn vingers met een lusteloze blik naar mijn lippen bracht. Ik nam een lange trek.
"Harry!" schrok Dave me op vanuit de sofa tegenover die van mij. Verstoord keek ik in zijn ogen, maar schudde toen mijn hoofd. Ik lette niet op de tientallen mensen rond me. Nadat ik gisteren vertrokken was bij Jim, was ik teruggekeerd naar Zacs appartement. Ik was niet meer buitengekomen.
Ik wilde Lily.
Enkel haar.
Ik sloeg de hand van het meisje naast me weg, toen ze naar mijn borstkas reikte en me probeerde te kussen. Lily twee, zo had mijn meisje haar genoemd. Wat een fucking grap. Ze leek in niets op haar. Niemand leek op Lil; niemand was zo'n toonbeeld van perfectie.
Zac strompelde naar ons toe en jaagde haar weg met een bot knikje. Met een ontevreden hum deed ze wat hij vroeg.
"Harry, gast, waarom zo down?" grijnsde hij, voor hij naast me neerplofte en zijn flesje bier naar me uitstak. Ik schudde mijn hoofd en nam nog een trek. Langzaam kantelde ik mijn hoofd achteruit en blies de rook door getuite lippen naar het groezelige plafond. Zac zuchtte.
Het was een hele tijd stil, maar toen schraapte hij zijn keel en wuifde naar de massa rond me.
"Ik dacht dat een feestje je zou opbeuren." mompelde hij. Ik schudde mijn hoofd. Hij zweeg weer even, maar draaide zijn bovenlichaam toen naar me toe.
"Hoe is het?" vroeg hij plots. Verward fronste ik, voor ik mijn ogen op hem richtte.
"Hoe is wat?"
"Iemand hebben." Hij aarzelde even.
"Van iemand houden." verduidelijkte hij toen. Niet-begrijpend staarde ik hem aan, maar toen haalde ik mijn schouders op.
"Het voelt... Alsof je compleet bent. Lily maakt me compleet. En gelukkig. Voor het eerst heb ik het gevoel dat ik een doel heb in mijn leven." zuchtte ik. Zac beet op zijn onderlip.
"Ik heb me altijd afgevraagd hoe het zou zijn. Wat jij hebt met haar, bedoel ik." mompelde hij. Hij keek kort weg, maar blikte toen weer in mijn ogen.
"Ik ben jaloers op je, weet je. Ik weet dat ik me als een asshole gedraag, maar ik... Ik zou willen dat ik het ook had. Soms." gaf hij schoorvoetend toe. Ik bleef hem een tel verbluft bestuderen, maar toen snoof ik en nam nog een trek.
"Wel, ik heb het niet meer. Dus je hoeft niet jaloers te zijn." gromde ik. Zac zuchtte.
"Je bent een idioot. Dat meisje zou alles voor je doen. Je zal haar altijd hebben. Ze ziet je doodgraag." Ik hief mijn hoofd met een ruk op.
"Wat?" Hij lachte humorloos.
"Komaan, Harry. Zeg niet dat je niet doorhebt hoeveel ze van je houdt. Waarom zou ze anders na één telefoontje van mij al naar The Bronx komen om je te komen redden uit de klauwen van je drugsverslaafde vrienden?" grijnsde hij, doelend op zaterdagavond. Ik slikte moeizaam, maar schudde toen mijn hoofd.
"Ze houdt niet van mij. Hoe zou ze mogelijk van me kunnen houden? Ik ben een klootzak." Hij haalde zijn schouders op.
"Weet ik veel? Waarom is de aarde rond? Stel geen moeilijke vragen, ik ben fucking dronken." grinnikte hij. Hij nam nog een slok om zijn statement kracht bij te zetten. Ik ademde onrustig uit door mijn mond, de joint vergeten tussen mijn vingers.
"Ik bedoel, ze zou alles voor je doen. Je blijft haar maar van je wegduwen, maar ze komt iedere keer terug, ook al weet ze hoe fucked up je bent. Dat is liefde, man." zei hij. Ik slikte en keek kort naar de dronken menigte rond me. Na enkele seconden kuchte ik.
"Het maakt niet eens meer uit. Ik ben haar kwijt." mompelde ik.
"Maar je wil haar niet kwijt zijn?" Verward richtte ik mijn ogen weer op Zac.
"Wat?"
"Je wil haar niet kwijt zijn? Je houdt toch van haar?" Ik knikte langzaam.
"Wel, vecht dan voor haar. En hou op zo melodramatisch te doen. Sinds je Finn hebt afgeknald, gedraag je je alsof je een fucking martelaar bent. Het is zielig." gromde hij. Ik fronste en kauwde nadenkend op mijn onderlip.
"Geef het op, Harry. Finn is dood, je kan er niets meer aan veranderen. Wat had je moeten doen? Je door hem laten vermoorden? Als je hem niet had neergeschoten, had je meisje je niet eens meer gehad. En nu zou je het toch allemaal weggooien? Fucking achterlijk."
"Je begrijpt het niet." gromde ik.
"Misschien niet, maar ik weet wel dat je niet mag ophouden met leven omdat hij dood is." zei hij, voor hij zijn bier in de lucht stak en grijnsde.
"Want leven kan zo fucking mooi zijn." knikte hij. Hij nam nog een grote slok, veegde zijn mond toen af en richtte zijn donkere ogen op mij.
"Ga naar haar toe, Styles. En zeg haar hoeveel je van haar houdt voor het te laat is. Maak niet de fout van je leven door niet voor haar te vechten." Hij gaf me nog een klopje op de schouder, maar duwde zich toen wankelend recht en struikelde weg, joelend verdwijnend in de uitgelaten massa.
Een minuut lang bleef ik verdwaasd voor me uit staren, maar toen lachte ik ongelovig en schudde mijn hoofd. In een fractie van een seconde had ik mijn joint uitgeduwd op tafel en was ik recht gesprongen.
Nog geen minuut later vloog ik de trappen in zijn wooncomplex af, op weg naar de liefde van mijn leven.

Het was belachelijk druk op de loft. Louis' feestjes op vrijdagavond. Natuurlijk...
Ik stormde naar de juiste verdieping, langs de onwelkome feestvierders die tevergeefs binnen probeerden te raken. Ik kreeg verwilderde blikken terwijl ik me een weg naar boven baande en mensen op mijn pad ruw opzij duwde. Niall liet me binnen.
"Harry? Wat...? Wat doe je hier?" Ik wurmde me langs hem de loft binnen. Het was er broeierig heeft; de muziek pompte door de donkere ruimte, terwijl mensen dronken op de beat dansten. Ik keek onrustig rond me heen, en verstijfde toen ik haar zag. Ze stond even verder bij de vensterbank. Ze was aan het dagdromen, niet luisterend naar het verhaal dat Stella naast haar aan het vertellen was. God, ze zag er prachtig uit.
Haar witte, engelachtige jurkje golfde rond haar lichaam. De diepe uitsnijding bood een plagerig zicht op de beginnende welving van haar kleine borsten, maar de halflange pofmouwen gaven alles toch een zekere onschuldige impressie. Ter hoogte van haar ribben waaierde de dromerige chiffon stof uit, aan de helft van haar bovenbenen dansend ophoudend. Ze droeg witte schoenen; de hakken lieten haar benen langer lijken.
Afwezig speelde ze met haar half opgestoken blonde haar, terwijl haar triestige blauwe ogen over de ruimte gleden.
Ik zette al een stap in haar richting, maar hield op toen ik aan mijn linkerkant Louis opmerkte. Hij staarde met een ijzige blik in mijn richting. Hij wist het... Ik vroeg me af wie het hem verteld had. Lily zeker niet, dat zou ze nooit doen. Waarschijnlijk wist haast iedereen het al; hoeveel mensen hadden Emily gisteren immers niet naar en van de gang naast de ring zien strompelen? Genoeg mensen uit onze indirecte omgeving waren aanwezig geweest op de wedstrijd.
Ik zuchtte en bleef hem een tijdje aanstaren, maar wendde mijn blik toen weer af. Hij draaide zich om en verdween in de massa. Snel keek ik weer naar de vensterbank, maar ontdekte tot mijn ontzetting dat Lily er niet meer stond. Onrustig keek ik in het rond, op zoek naar mijn meisje. Ik wilde al een stap zetten, maar werd tegengehouden door een hand rond mijn pols.
"Harry!" Ik draaide me om en keek fronsend in de ogen van Aiden.
"Je bent er!" Ongeduldig trok ik me weer los.
"Ik moet Lily vinden!" riep ik over de luide muziek heen. Hij fronste.
"Ik heb gehoord wat je gedaan hebt!" antwoordde hij. Verslagen haalde ik mijn schouders op.
"Louis heeft Emily gedumpt! Hier, deze ochtend! Het ging er hevig aan toe!" legde hij verder uit. Ik knikte ongeïnteresseerd en keek zoekend rond me. Toen ik haar nergens zag, zuchtte ik diep.
"Ik moet gaan!" riep ik nog, voor ik me omdraaide en hem verdwaasd liet staan. Ik was onrustig terwijl ik mensen in mijn omgeving aan de kant duwde. Ik was nog steeds lichtjes dronken en high door de drank en drugs op Zacs appartement, en de flitsende lichten in de donkere ruimte hielpen mijn zoektocht evenmin veel vooruit. Na tien minuten merkte ik Liam op, ergens achteraan bij de aan de kant geschoven sofa's. Hij was druk bezig Sophia op te vrijen tegen de muur, maar ik onderbrak hen toch genadeloos. Ruw draaide ik hem om met mijn hand op zijn schouder. Verschrikt keek hij me aan, maar toen flitste een vlaag van herkenning over zijn gezicht. Zijn ogen verdonkerden. Nog iemand die me haatte... Ook Sophia staarde me woest aan.
"Waar is Lily?" riep ik. Hij zuchtte en kruiste zijn armen.
"Ik weet niet of het een slim idee is..."
"Waar is Lily?" herhaalde ik woest, nu luider. Hij hief zijn handen verdedigend op.
"Ik zag haar even geleden met Louis in zijn kamer verdwijnen!" antwoordde hij. Ik dacht even dat ik hem verkeerd begrepen had over de luide bassen van de muziek heen, maar toen hij zijn wenkbrauw arrogant optrok en naar de geïmproviseerde ruimte aan mijn linkerkant tuurde, stokte de adem in mijn keel. Mijn bloed stolde in mijn aderen.
"Wat?" prevelde ik ontzet, terwijl ik nu ook paniekerig naar de gesloten gordijnen even verder keek.
Ze zou niet... Nee. Niet mijn Lily.
Voor ik had kunnen nadenken over mijn acties, had ik me omgedraaid en was ik naar Louis' kamer gestormd. Als hij het waagde haar aan te raken met zijn smerige handen, zou ik hem kapot maken. Hij moest van haar blijven! Elke andere fucking man moest met zijn fucking poten van haar blijven!
Ik beende voorbij de feestvierders en duwde het gordijn ruw weg.
Mijn hart brak toen ik het tafereel voor me in me opnam.
Ze zat op zijn bed, met haar slanke benen open en haar ene hand achter zich als steun. Haar andere hand rustte tegen Louis' borstkas, terwijl hij tussen haar dijen over haar heen boog.
Ze zei iets met grote ogen - ik hoorde niet wat, voor Louis haar hartstochtelijk kuste.
De zwarte, donkere, onbeheersbare woede in me nam al mijn zintuigen over. Met een razende grom liep ik naar hen toe.
"Fucking klootzak!" schreeuwde ik, terwijl ik hem hardhandig van haar aftrok. Lily's luide gil was het laatste wat ik hoorde voor ik mijn vuist hard op zijn gezicht liet terechtkomen.

--
Oh nee, problemennnnn! (Maar ik zweer dat ik jullie niet veel langer ga martelen met Haly drama!)
Ik kan trouwens ook niet geloven dat ik sinds het begin van dit jaar al meer dan 700 kudo's heb gekregen van jullie. Jullie zijn de beste! Duizend keer bedankt, I LOVE YOU!!!
xxx

Reacties (9)

  • Magicsongzz

    Ik hoop zo hard dat eindelijk alles eens rustig en goed verloopt tussen hen!!

    1 jaar geleden
  • Smexy

    OH DAMN !!!!
    Er gebeurd zoveel in een hoofdstuk en holy damn.
    En wat te fuck is Lily nou weer aan het doen?
    Ik hoop echt dat het hierna de goede kant op gaat, kan niet wachten om weer meer liefdesmomenten tussen Harry en Lily te lezen. Ben echt heel benieuwd.

    1 jaar geleden
  • CrazyUnicornLuf

    Oooohhh dramaatje!!
    Love it<3

    1 jaar geleden
  • Chidi

    Waarom is Harry ZO FRUSTREREND

    1 jaar geleden
  • harrystyles_

    aaaaah dit verhaal is geweldig 🥰🥰🥰🥰🥰

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen