Foto bij Proloog

Ik vind het niet leuk om mensen te zien slapen. Ze lijken alsof ze dood zijn. Het is zo'n intieme activiteit. We zijn allemaal kwetsbaar als we slapen.
Ik kijk naar het lichaam op het witte ziekenhuisbed. Hij ligt zo stil, de kamer lijkt wel tijdloos.
Toch hoor ik de klok tikken. Het voert een ritmisch muziekspel op met het zoemende beademingsapparaat en het zachte gepiep van schoenen in de hal. Ziekenhuismuziek noem ik het. Het zijn allemaal bekende tonen.
De enige geluiden die me altijd uit de tijdloze ruimte lijken te halen, zijn de zachte snikken van moeders en vrouwen. Die klinken grauwer en meer gebroken dan elk geluid dat ik gewend ben.
Maar vandaag huilt er niemand. Ik sta alleen naast het bed. In de lakens die strak om het bed gespannen zijn, zitten rode vlekken. Niet ernstig veel, maar het rood steekt dramatisch af tegen de witte stof.

Plots begint het beademingsapparaat harder te zoemen. Achter het zuurstofmasker wordt geschrokken naar adem gehapt. Voor een moment opent hij zijn ogen, ik zie berouw. Hij tilt zijn hoofd naar voren en fluistert iets wat op mijn naam lijkt. Daarna valt zijn hoofd weer terug in het kussen. En alsof er niks gebeurd is zoemt het apparaat weer als voorheen en lijkt het lichaam weer doodstil te liggen en hoor ik alleen nog maar de klanken van het ziekenhuis.

Reacties (1)

  • Chasing1D

    Dit maakt me wel benieuwd! Abonnement^^

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen