Foto bij Talent

Een zachtaardig persoon zal nooit een goede bokser worden. Maar dat gelde niet voor David.
David was een goede jongen, die alleen maar liefde gaf en bleef lachen zelfs wanneer men zijn goedheid voor lief nam.
Hij was vijfendertig wedstrijden ongeslagen geweest. Maar hij had nooit de respect gekregen die hij verdiende.

Boksen bestaat uit regeltjes en David wist ze allemaal om te winnen, maar buiten de ring was David een verliezer.
Daar waren de regels verwarrend en leken ze altijd in zijn nadeel te werken. David had buiten de ring niemand wat aangedaan, maar daar was precies waar hij de meeste stoten kreeg. Dreigementen en scheldwoorden, lieten hem verward achter. David dacht niet zoals ons, David bekeek de wereld op zijn eigen manier. Uit onbegrip werd David een lachertje.

David was gisterennacht overleden aan zenuwletsel.

Ik tuurde grimmig de trainingszaal in. De boksers waren zwijgzaam aan het trainen. Het was de stilte geweest die hij al die tijd verdient had.
De prikkende geur van bleekmiddel maakte me vandaag misselijk en ik zette de dweil terug in de emmer, voordat ik ging zitten.
'Pas op het is glad,' iemand liep de ruimte binnen. Zijn schoenen piepte over de natte vloer. De boksers keken even op, geschokt om het geluid van een stem te horen. Daarna gingen ze weer stil verder. Ik bekeek ze van een afstandje. Het langst keek ik naar Earnest Hope, de Stier. Hij loopt al tijden met zijn neus in de wind, maar vanmiddag had zijn neus vooral de vloer van de ring gevoeld. Hij had de gym voor maanden gedomineerd, maar zelfs hij was vandaag akelig stil. Alsof hij een aandeel had gehad in het overlijden van David. Ik hoopte in ieder geval dat hij zich zo voelde.

'Miss Hope, lukt het niet?' de stem van meneer Everhart klonk naast me. Ik was blij om een vriendelijk gezicht te zien.
Gerald Everhart werkte al vijftien jaar voor The Pit, nadat hij geschorst was uit de Duitse boks divisie en naar Amerika verhuisde. En onlangs dat ik echt geen bokser was, was hij al drie jaar mijn mentor.
'De bleek stinkt.'
'Bleek ruikt naar bleek, ja.' Everhart grinnikte zachtjes en ging naast me zitten. Hij legde een begripvolle hand op mijn schouder. 'Hij was een goede jongen, Holly. Zo'n eentje vergeet ik niet.'
Ik knikte. David was een beter mens dan iedereen in deze ruimte. Ik bleef zwijgen en pakte zijn hand vast. Ik hoefde hem niet te vertellen hoe ik me erover voelde. Hij wist dat al precies.
Ook Everhart bleef zwijgzaam. Een man die altijd wist wat hij moest zeggen, bewaarde de stilte. Ik kende hem goed genoeg om te weten dat er iets was.

'Gooi het eruit.' Ik gaf hem klopjes op zijn hand voordat ik van het bankje rees. Ook Everhart stond op en haalde zijn hand door zijn grijzende haar. Hij verzamelde de juist woorden.
'Ik kan maar beter direct met je zijn, Holly. Rourke is al aan het zoeken naar nieuw talent en hij heeft mij gevraagd te helpen.'
'Christus!' Ik sloeg met een vlakke hand tegen de muur aan en de trainingzaal werd plots muisstil. 'David was pas een week afwezig.' Ik begon te fluisteren.
'Tijd is geld in de wereld van Rourke. Na het horen van David's ziekenhuisopname, heeft Rourke al flink wat telefoontjes gepleegd.' Ik schudde mijn hoofd en blies woest mijn adem uit.
'Ik hoop dat je weet wat jij je op de hals haalt, Gerald.'
Gerald knikte en draaide zich om naar de deur en terwijl hij wegliep sprak hij: 'Een hoop drukte.'

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen