Foto bij 064

Sometimes the sea
wants the city.
- Christopher Poindexter

Lily-Rose Harper


Ik liep verloren door de loft terwijl ik mijn tranen krampachtig probeerde te verdringen. Ik kon niet ophouden aan Harry te denken. En het was zo gênant, want ik wist dat iedereen me een dom wicht vond omdat ik hem niet kon vergeten en steeds opnieuw naar hem bleef terugkeren. Iedereen wist inmiddels dat hij met Emily had geslapen - geen idee hoe het nieuws zich had verspreid, en ze vonden het duidelijk allemaal nodig medelijden met me te hebben. Ik wilde het niet. Ik wilde met rust gelaten worden.
Ik slikte en wurmde me langs een groepje starende meisjes, net toen ik een hand rond mijn bovenarm voelde. Verschrikt keek ik achter me, maar zuchtte opgelucht toen ik zag dat het slechts Louis was. Hij zag er onrustig uit. Vragend keek ik in zijn ogen; hij glimlachte geforceerd en knikte naar zijn kamer.
"Kan ik je even spreken?" Ik fronste. Hij gedroeg zich vreemd...
Tegelijk bedacht ik me echter dat ik het hem niet echt kwalijk kon nemen. Het was immers zijn vriendin - nu ex-vriendin - die met Harry het bed was ingedoken. Hoe nep en fout hun relatie ook altijd had geleken, het was toch niet leuk bedrogen te worden. Met een aarzelende knik liet ik hem me meetrekken naar de met gordijnen afgezette ruimte even verder. De muziek was bijna even luid binnen.
Mijn hakken tikten op de vloer terwijl ik hem volgde naar zijn hoek van de kamer, rechts achteraan. Niemand anders was er. Het enige licht kwam van de maan door het raam in het midden van de wand.
"Wat scheelt er?" vroeg ik. Hij knikte naar zijn tweepersoonsbed en nam naast me plaats. Met een bezorgde blik in mijn ogen bestudeerde ik de aangeschoten jongen naast me. Afwachtend ging ik in kleermakerszit zitten. Na enkele seconden richtte hij zijn blik op mij.
"Emily is niet wie ik dacht dat ze was." begon hij. Ik fronste en speelde kauwend op mijn onderlip met de rand van mijn witte jurkje. Tegen mijn zin bleef ik luisteren. God, ik had hier al voor gevreesd; ik wilde het helemaal niet hebben over Harry en Emily met hem. Het was allemaal al pijnlijk en ongemakkelijk genoeg. En ik zou het niet kunnen verdragen te luisteren naar hoe hij mijn gebroken jongen alles zou verwijten. Natuurlijk was ik ook kwaad en gekwetst, maar hij kende niet eens de helft van het verhaal. Er was zoveel meer aan de hand met Harry dan gelijk wie van ons ooit zou kunnen vatten. Het praatte misschien niet goed wat hij had gedaan, maar hij had te veel meegemaakt. Hij was wanhopig. Hoe kon hij het juiste nog doen als hij niet eens wist wat het juiste was?
"Ik..." begon ik, maar hij schudde zijn hoofd.
"En Harry, hij..."
"Niet doen." smeekte ik. Louis kneep zijn blauwe ogen samen.
"Wat?" Ik haalde diep adem.
"Niet doen, Louis." herhaalde ik, vervolgend: "Ik wil hem niet verdedigen, maar het gaat niet goed met hem en..."
"Je wil hem niet verdedigen, maar je doet het wel!" snauwde hij. Ik slikte.
"Nee, ik... Ik weet dat hij fouten heeft gemaakt. Hij had nooit met Emily mogen slapen, en ik heb hem nog niet vergeven voor wat hij..."
"Nog niet?" riep hij schril. Ik zuchtte en wreef vermoeid over mijn gezicht.
"Ik bedoel enkel dat het niet eerlijk is om zaken te veronderstellen. Harry heeft het zo lastig, Louis! Niemand kan hem helpen!" zei ik. Hij lachte humorloos.
"Fucking hell, hij heeft je volledig gemanipuleerd! Zie je dat niet?" Verontwaardigd keek ik hem aan.
"Wat? Nee! Je hebt het mis! Ik wil bij hem zijn!" protesteerde ik. Niet-begrijpend staarde hij me aan; de furie was prominent in zijn ogen.
"Je bent nog naïever dan ik dacht, Rose! Hoe kan je iemand willen die je voortdurend pijn doet?" riep hij kwaad. Radeloos haalde hij een hand door zijn bruine haar. Ik haalde mijn schouders slikkend op.
"Als je de mijne was, zou ik je nooit pijn doen. En ik zou geen andere meisjes nodig hebben. Jij zou voldoende zijn." Geschrokken keek ik in zijn ogen.
"Wat? De... De jouwe? Louis, ik... Ik denk dat je... Ik ben niet..." Hij zuchtte en boog over me heen.
"Sssht, ik weet het. Oké? Je wil hem. Maar je beseft niet hoeveel beter ik zou zijn voor je." Met verwijdde lippen staarde ik hem aan. God, hij had te veel gedronken. Hij besefte niet wat hij zei.
"Je moet ontnuchteren. Je zegt dingen die je niet meent en ik..."
"Ik ben zo verliefd op je, Rose." onderbrak hij me. Ik snakte lichtjes naar adem. Verliefd?
"Louis..." Hij suste me opnieuw en legde zijn hand op mijn knie. Snel ontplooide ik mijn benen en kroop achteruit op zijn bed toen hij dichterbij kwam, weg van hem. Hij leek het amper te merken en grijnsde lui.
"En ik kan je veel beter laten voelen dan hij kan." zei hij. Ontzet steunde ik op mijn ene hand en duwde met de andere tegen zijn borstkas, in een poging hem op afstand te houden. Ik wilde al vanonder hem uit glijden en wegglippen, maar hij greep mijn middel en overbrugde de afstand tussen ons. Onmiddellijk herleefde ik mijn nachtmerrie met die andere mannen die hun handen niet hadden kunnen thuishouden. Tranen sprongen in mijn ogen, terwijl ik tevergeefs probeerde te vluchten.
"Louis, niet..." begon ik al, maar hij drukte zijn lippen hard op die van mij en begon me hartstochtelijk te kussen. Ik snakte onthutst naar adem tegen zijn lippen en wilde hem al reflexmatig een klap verkopen, maar nog voor ik iets had kunnen doen, werd hij ruw van me af getrokken.
"Fucking klootzak!" schreeuwde Harry, die uit het niets naast ons verscheen. Geschrokken keek ik naar hoe hij Louis van zijn bed sleurde. Wat deed hij hier in godsnaam? En hoe had hij ons gevonden?
"Harry, nee!" gilde ik, vlak voor hij hem een harde vuistslag gaf. Ik struikelde van het bed en greep zijn bovenarm al, maar hij rukte zich ruw los en viel een wankelende Louis opnieuw aan.
"Stop!" snikte ik paniekerig, terwijl hij op de kleinere man voor hem inbeukte en zijn woede de vrije loop liet.
"Hoe durf je met je fucking poten aan haar te zitten?" raasde hij. Louis probeerde terug te vechten, maar hij was nog niet half zo sterk als Harry.
"Ze is van mij!" Hij was buiten zinnen van woede; hij besefte niet eens wat hij aan het doen was. Een hele groep mensen verzamelde zich in de kamer, joelend en gillend. Terwijl huilde ik wanhopig, me al tussen de twee jongens willen wurmend. Maar nog voor ik iets had kunnen doen, werd Harry achteruit getrokken door Aiden en Liam, die hem aan beide armen stevig vasthielden.
"Laat me los!" snauwde hij woest, hevig tegenspartelend. Louis zakte hoestend en kreunend door zijn knieën, en greep naar zijn maag.
"Ik maak je kapot!" tierde Harry luid, terwijl ik mijn trillende handen naar mijn gezicht bracht en mijn tranen wegveegde.
"Nu weet je hoe het voelt als je meisje afgenomen wordt." grijnsde Louis schor, ook al kermde hij erna nogmaals gepijnigd en spuwde een mondvol bloed op de grond. Bevend haalde ik mijn handen door mijn bijna losgesprongen haar. Harry ademde onrustig in en uit en rukte zich woest los, voor hij de kamer uitbeende. Hij keek me niet eens aan.
"Harry!" riep ik snikkend achter hem. Paniekerig zette ik de achtervolging in, me door de massa rond me spartelend. Toen ik me echter eindelijk uit de menigte had weten te bevrijden, zag ik hem nergens meer. Ik beet hard op mijn onderlip en keek onrustig in het rond.
"Rose!" Ik voelde een hand op mijn schouder en keek met betraande ogen naar Sophia toen ik me omdraaide.
"Ik wilde Louis helemaal niet kussen! Hij kuste mij! Harry kwam gewoon op het verkeerde moment binnen!" legde ik onmiddellijk angstig uit. Ze zuchtte en knikte langzaam.
"Wel, wat nu?" vroeg ze luid. Ik haalde mijn schouders op en vouwde mijn handen zenuwachtig in elkaar.
"Ik moet hem zoeken! Ik ken hem; hij doet domme dingen als hij kwaad is en zijn emoties niet onder controle heeft." zei ik. Sophia fronste.
"Rose, nee. Het is bijna middernacht. Je kan nu niet buiten gaan ronddwalen." Ik slikte en zuchtte, mezelf nu al hatend voor wat ik zou doen. Maar ik had geen keuze. Ze zou me nooit zomaar laten gaan.
"Goed dan. Misschien kunnen de jongens hem gaan zoeken. Wil je Liam halen voor me? Ik wacht hier wel." loog ik. Ze keek me nog een tel bedachtzaam aan, maar knikte toen en draaide zich om. Het moment dat ze opgeslokt werd door de feestvierders rond ons, wendde ik me af en vluchtte weg. Ik nam de moeite niet een jas te nemen toen ik de loft verliet en de trappen afrende, langs groepjes verwilderde jongeren.
Ik moest hem vinden. En ik had geen tijd om met Sophia te discussiëren over hoe en met wie we dit aan boord zouden leggen. Er was geen tijd te verliezen. Ik viste mijn gsm uit het kleine zwarte tasje dat over mijn schouder hing, en belde Harry wanhopig.
Hij nam niet op.
Met tranen in mijn ogen rende ik het wooncomplex uit, en bleef op de stoep hijgend stilstaan. Tientallen dronken en uitgelaten mensen stonden rond me; anderen probeerden krampachtig een manier te vinden om binnen te raken in de loft. Ik liep snel langs hen en wandelde snel weg, Harry's nummer opnieuw bellend.
Weer voicemail.
Ik probeerde paniekerig uit te zoeken waar hij mogelijk kon zijn. Niet bij Jim. Ze waren te kwaad op elkaar. Misschien de fitness? Maar hij was er al weken niet meer geweest en het was al lang gesloten; waarom zou hij daarheen gaan? Misschien was hij gevlucht naar de verdorven wereld van The Bronx... Ik kon nog net rationeel genoeg denken om te beseffen dat ik me beter niet alleen in dat deel van de stad waagde.
Het beste was hier te blijven en in de omliggende straten te zoeken. Er bestond altijd een kans dat hij in deze wijk was gebleven...
Een halfuur lang kamde ik de volledige buurt uit, op van de zenuwen en trillend uit pure angst. Elke keer dat ik een louche figuur passeerde op straat, boog ik het hoofd en haastte me angstig weg. Ik was bang van elke schaduw en elk geluid, maar ik was nog banger dat er iets met Harry kon gebeuren. Dus ik bleef gaan.
De gemiste oproepen van mijn huisgenoten volgden elkaar in sneltempo op. Ik reageerde er niet op, te paranoïde dat ik op die manier een telefoontje van Harry kon missen.
Rillend van de koude en ten einde raad probeerde ik hem nog eens op te bellen. Net toen ik alle hoop had verloren en me realiseerde dat ik beter hulp zocht, aangezien ik hem op mijn eentje nooit zou kunnen vinden, nam hij op.
"Hey, baby." begroette hij me moeizaam. Zijn stem trilde. Hij was stomdronken. Ik sloot mijn ogen en prevelde een gesmoorde 'god, eindelijk'.
"Harry, waar ben je?" huilde ik paniekerig. Hij zuchtte diep en humde iets onverstaanbaars.
"Ben je nog bij hem? Hmm? Heb je je door hem laten nemen?" vroeg hij brutaal. Hij struikelde over zijn eigen woorden. Gechoqueerd snakte ik naar adem.
"Wat? Nee, natuurlijk niet! Haz, je begrijpt het niet! Ik kan alles uitleggen! Maar ik moeten weten waar je bent!" reageerde ik moedeloos. Snikkend keek ik rond me.
"Ik... Ik ben alleen en bang, en ik wil naar je toe. Ik heb je nodig." smeekte ik hem. Mijn schouders schokten, en ik sloeg snel een straat in toen ik even verder een groepje mannen zag staan roken. Harry zweeg even.
"Alleen? Waarom ben je alleen?" mompelde hij uiteindelijk. Hij had duidelijk moeite woorden te vormen.
"Ik ben je aan het zoeken." legde ik zacht uit. Hij gromde gefrustreerd.
"Waar?" snauwde hij.
"Op straat. In de buurt van de loft." zuchtte ik, voor ik mijn wangen weer droog veegde en mijn arm rillend rond mijn verkleumde lichaam sloeg.
"Ga naar binnen, Lil. Het is niet veilig buiten." snauwde hij. Ik schudde mijn hoofd, ook al kon hij me niet zien.
"Nee. Niet zolang ik je niet heb gevonden." zei ik koppig. Hij vloekte onrustig, en daarna een tweede keer, net toen ik gestommel aan de andere kant van de lijn hoorde.
"Zeg alsjeblieft waar je bent." smeekte ik, voor een nieuwe snik over mijn lippen rolde. Hij blies wat lucht naar buiten.
"Als ik... Ik... Shit, ik kan niet praten. Fuck." gromde hij. Ik fronste.
"Als ik dat doe... Je vertellen waar ik ben, bedoel ik... Hou je dan op met huilen? En ga je weer naar binnen?" vroeg hij uiteindelijk met een gefrustreerde zucht.
"Ja. Beloofd." zei ik direct. Mijn stem trilde echter vervaarlijk. Hij humde.
"Ik ben in de club. De '24'." zei hij toen. Mijn hart hield op met kloppen.
"In de...? Harry, waarom zou je daar in godsnaam naartoe gaan?" riep ik paniekerig. Hij mompelde iets; ik kon niet verstaan wat.
"Overal waar ik kijk, zie ik hem liggen." humde hij toen. Ik sloot mijn ogen.
"Ik kom eraan, oké? Doe alsjeblieft niets doms."
"Ik wil dat het weggaat, baby." fluisterde hij.
"Harry, luister naar me. Neem een glas water en probeer te ontnuchteren. Hoor je me? Wacht op mij. Nog tien minuutjes, niet langer. Dan ben ik bij je." zei ik. Ik draaide me bruusk om en begon aan sneltempo weg te lopen, in de richting van de club. Het was niet ver meer; ik zou er sneller te voet zijn dan met een taxi.
"Het doet zoveel pijn." vertelde hij me stilletjes.
"Ik weet het, baby. Maar ik ga de pijn voor je wegnemen, ja? Ik zweer het." huilde ik zachtjes. Hij humde.
"Je bent zo goed voor me, Lil. Het beste wat me kon overkomen." mompelde hij. Ik beet hard op mijn trillende onderlip en wandelde nog wat sneller.
"Focus je op mijn stem. Oké, Haz? Denk niet aan waar je bent." Hij reageerde niet. Uiteindelijk slaakte hij een diepe zucht.
"Ik moet gaan. Ga naar binnen, prinses." mompelde hij toen. Ik snakte ontzet naar adem.
"Wat? Harry, nee! Wacht!" Hij haakte in. Mijn ogen werden groter, terwijl ik angstig naar mijn gsm staarde. Ik begon te rennen.
Enkele minuten later arriveerde ik volledig buiten adem bij de club. De grote '24' boven de deur brandde niet zoals anders. Een geel politielint was nog steeds over de ramen en de deur geplakt. Het leek wel alsof niemand er was geweest sinds het onderzoek naar Finns dood. Niemand, behalve Harry...
De straat was volledig verlaten, alsof de wereld er niet langer om gaf nu uitgaan er geen optie meer was. Biddend dat mijn jongen er nog zou zijn, stormde ik naar binnen. De deur was tot mijn opluchting open.
"Harry? Haz!" riep ik ademloos, toen mijn oog op het silhouet van de ineengedoken, gebroken man viel, eenzaam op een kruk even verder. Ik struikelde over de drempel en zette al enkele gehaaste stappen naar hem toe, terwijl de deur weer achter me dichtviel, maar hield abrupt op met wandelen toen een vaag bekende geur mijn neus prikkelde.
"Wat is...?" begon ik, maar ik sloeg mijn handen happend naar adem voor mijn mond toen ik het griezelige knisperen van vlammen hoorde.
"Harry, wat heb je gedaan?" gilde ik bang, toen ik mijn hoofd met een ruk draaide en het oogverblindende wit en geel van heet brandend vuur zag. De gordijnen voor het meest rechtse raam stonden in lichterlaaie. Hij liet zich wankelend van de barkruk aan één van de tafeltjes glijden toen hij me opmerkte.
"Ik kon er niet langer naar kijken. Ik denk dat er bloed aan hing." zei hij sloom; hij sprak haperend. Een effect van de alcohol, vermoedde ik. Ik schudde mijn hoofd en keek met onregelmatige ademhaling naar de aansteker in zijn ene hand. Met de andere hield hij een halflege fles whiskey vast.
"Oh my god. Oh my god, oh my god." piepte ik paniekerig, voor ik me omdraaide en naar de bar snelde. Harry leek het niet eens te merken.
"Ik weet niet waarom ik gekomen ben, maar ik kon niet helder nadenken nadat ik je bij hem had gezien." legde hij uit. Ik keek niet in zijn richting, maar focuste me op het brandblusapparaat achter de toog.
"God, hoe werkt dit? Harry, kom helpen!" Woorden vielen uit mijn mond; ik besefte amper wat ik zei. Wanhopig probeerde ik het van de muur te trekken.
"Het deed zoveel pijn, Lil. Je in de armen van een ander zien." zei hij. Zijn stem ging bijna verloren in het geluid van de gevaarlijke vlammen achter hem.
"Haz!" riep ik angstig. Tranen liepen over mijn wangen, terwijl ik voor het eerst over mijn schouder naar hem keek.
"We moeten het blussen!" smeekte ik. Hij schudde zijn hoofd en fronste gepijnigd.
Waarom deed hij niets? Als we niet snel handelden, zou het vuur zich verspreiden.
"Nee. Het moet allemaal weg! Al de pijn en het bloed!" Hij ademde onrustig in en uit en wees met zijn aansteker nog steeds in de hand naar de grond.
"Ik zie hem nog altijd liggen, de fucking klootzak!" riep hij. Hij was zichzelf niet. Ik beet hard op mijn lip en probeerde het apparaat nogmaals van de muur te trekken. Deze keer slaagde ik in mijn opzet. Onmiddellijk draaide ik me om, net op tijd om te zien hoe hij naar de bar wuifde.
"En daar heeft hij me ernaar laten kijken! Naar hoe hij je pijn gedaan heeft!" ging hij verder. Zijn stem sloeg over, en met een humorloze lach richtte hij zijn ogen op de vlammen.
"Het voelt zo goed om het te zien branden, baby. Zo fucking goed." Ik schudde mijn hoofd en nam het brandblusapparaat in mijn armen, terwijl ik me naar hem haastte.
"Omdat je niet beseft wat er aan het gebeuren is! Je denkt niet helder na! Je kan niet zomaar brand stichten!" panikeerde ik. Ik hurkte neer en zocht met grote onrustige ogen de handleiding op de rode fles in mijn handen.
"En je kan niet zomaar iemand vermoorden, maar ik ben er ook mee weggekomen, hmm? Iedereen blijft me maar zeggen dat alles voorbij is, en dat hij dood is, en dat ik niets fout heb gedaan en alles moet vergeten, maar ik heb de fucking trekker overgehaald, Lil!" Zijn ademhaling verliet zijn mond in piepjes.
"Zie je al dat bloed op de grond! Van Finn! Daar heb ik een man vermoord, prinses! Ik ben een fucking moordenaar! Wat kan ik anders doen?" riep hij. Hij klonk haast bezeten. Hij leek amper te merken dat ik naast hem stond. Ik greep zijn arm, maar hij rukte zich woest los en schudde zijn hoofd. Ik probeerde mijn bevende handen huilend onder controle te krijgen en probeerde aan sneltempo uit te zoeken hoe dit helse ding werkte.
"Ik kan het niet meer! En ik wilde eindelijk bij je zijn, maar toen lag je bij hem en ik...! Fuck, het deed zo fucking veel pijn!" raasde hij verder. En nog voor ik had kunnen reageren, had hij zijn arm achteruit gezwaaid en de fles drank in zijn hand hard weggesmeten. Mijn ogen werden reusachtig.
"Harry, nee!" gilde ik luid, maar het was al te laat. Het glas spatte uit elkaar tegen de wand. Nog geen halve seconde later was de alcohol via de muur naast het raam - naast het vuur - naar beneden beginnen te druppen. Ik sloeg mijn armen voor mijn gezicht om mezelf te beschermen tegen de komende impact, terwijl de vlammen zich abrupt brullend vermenigvuldigden, en de volledige wand in brand zetten.
Angstig snikte ik, en keek met grote ogen naar de likkende hitte voor ons. Mijn spieren trilden; ik liet me gedesoriënteerd op mijn knieën vallen.
"Wat heb je gedaan?" piepte ik bang. Harry leek eindelijk te ontwaken uit zijn razernij, en staarde onthutst naar wat hij had veroorzaakt. Onrustig ademde hij in en uit.
"Fuck. Fuck!" vloekte hij in paniek. Hij hief zijn handen op en liet zijn blik ongelovig over zijn grote palmen glijden, alsof hij niet kon geloven dat hij zonet de hele club in lichterlaaie had gezet. Ik schudde mijn hoofd en probeerde helder te denken.
Het lukte niet.
Mijn bange snikken leken Harry aan te sporen. Abrupt ontnuchterd draaide hij zich naar me toe, terwijl hij mijn bovenarm greep. Hij trok me recht en boorde zijn onrustige groene ogen in die van mij.
"Shit, shit, shit. Ik wilde niet... Verdomme!. Fuck, ik... Ik moet je hier weghalen." Ik kon de alcohol op zijn tong nog ruiken... Hij wilde me al meetrekken naar de deur, maar de gordijnen begaven het volledig. Met een donderend geraas viel de brandende stof naar beneden, de deur naar de ingang versperrend. De alcohol op de grond vatte vlam, en baande zich aan sneltempo een weg naar de eerste tafel.
"Harry!" huilde ik angstig, terwijl zwarte hete rook de lucht vulde. Onmiddellijk duwde hij me achter zijn grote lichaam. Ik struikelde achteruit en trok hem met me mee. Ik keek naar boven. Geen uitweg.
Hij draaide zich naar me om en greep mijn gezicht tussen zijn handen.
"Ik haal je hieruit, baby. Beloofd." prevelde hij, al leek hij het zelf amper te geloven. Tranen sprongen in zijn ogen. Ik knikte huilend en greep de stof van zijn T-shirt in mijn vuisten. Rook cirkelde rond ons. Hij trok me tegen zich aan en duwde mijn gezicht tegen zijn nek. Het hielp amper; de zwarte walmen vulden mijn neus hoe dan ook.
Ik voelde hem onrustig bewegen.
"De personeelsruimte!" prevelde ik tegen zijn hals. Hij maakte een ontzet geluidje en greep mijn hand vast. Kuchend rende ik achter hem aan, en greep de klink in mijn hand toen we het einde van de ruimte bereikt hadden. De deur bewoog geen millimeter.
"Op slot!" riep ik bang, terwijl ik snikkend aan de klink trok. Ik voelde Harry achter me; zijn borstkas drukte tegen mijn rug en zijn warme adem sloeg tegen mijn nek. Bang keek ik over mijn schouder. Vijf tafels stonden al in lichterlaaie. Ik kon mijn jongen amper onderscheiden door de hoeveelheid rook in de lucht, ook al stond hij vlak naast me.
"Fuck!" gromde hij. Hij duwde mijn hand weg en rukte nu zelf aan de deur. Maar zelfs hij, sterk als hij was, kreeg hem niet open.
"Is er een sleutel?" vroeg hij gejaagd. Ik haalde mijn schouders paniekerig op. Hij greep mijn middel en duwde me opzij.
"Aan de kant!" Ik zette nog een stap achteruit en drukte me angstig tegen de muur, terwijl hij zijn voet ophief en hard tegen de deur stampte, vlak naast de klink. Geen effect. Ik ritste mijn tasje al open en haalde mijn gsm met bevende handen uit, zodat ik naar de brandweer, de politie, de wat dan ook kon bellen, maar net op dat moment bereikten de vlammen de bar. Mijn telefoon glipte uit mijn vingers en gleed opnieuw in mijn tas.
Met een luide vloek probeerde Harry de deur opnieuw in te trappen. Ik draaide me naar hem om en slaakte een gilletje toen flessen alcohol naast ons door de hitte sprongen. Ik kromp in elkaar.
"Haast je!" smeekte ik huilend. Nog enkele seconden en ook deze kant zou vlam vatten. Een derde, harde stamp en de deur vloog open. Harry greep mijn arm ruw beet en duwde me voor zich uit naar de personeelsruimte.
De rook was overal: in mijn haar, op mijn huid, in mijn mond. Ik hoestte en greep met brandende ogen naar mijn keel, terwijl hij me meetrok naar de zware metalen deur. Onze enige weg naar buiten. In Kyles kantoor was er niet eens een raam. Als we wilden ontsnappen, zou het op deze manier moeten gebeuren.
Hij probeerde hem te openen, maar schreeuwde een 'fuck' toen hij ontdekte dat ook deze op slot was. Ik snikte en keek naar hoe de volledige bar achter ons in vlammen aan het opgaan was. We hadden misschien een minuutje, niet langer.
"De sleutel hangt in Kyles kantoor! Naast de deur, aan een rekje! Groot en... En zilver!" ratelde ik, terwijl ik Harry's bovenarmen nam en hem paniekerig aankeek. Hij knikte en wilde me al meesleuren, maar ik trok me los en schudde mijn hoofd met grote ogen.
"Nee! Alleen ben je sneller!" Mijn schoenen vertraagden me, en ik wilde hem niet tot last zijn. We konden geen seconden verliezen. Hij opende zijn mond al om te protesteren, terwijl hij ontzet naar me staarde, maar ik keek nog eens naar de vlammen achter ons en duwde hem vooruit.
"Ga!" Hij ademde onrustig in en uit. Hij haatte het idee me hier alleen te laten; we hadden echter geen andere keuze. Met een grom draaide hij zich om en stormde weg. Ik probeerde wanhopig verse lucht naar binnen te zuigen, maar enkel rook vulde mijn longen. Kuchend boog ik voorover, grijpend naar mijn buik. Tranen stroomden over mijn wangen, door het effect van de smorende dampen en mijn paniek. Ik legde mijn hand duizelig op het metalen oppervlak van de deur naast me. Draaierig liet ik me door mijn knieën zakken.
Snakkend naar lucht voelde ik tot mijn angst dat ik op het punt stond het bewustzijn te verliezen. Wat als Harry de weg niet terugvond door al de rook?
Het was heet, zo ongelooflijk heet; felle brullende vlammen bereikten de sofa, op slechts enkele meters van me.
"Harry." snikte ik, net toen hij voor me opdook.
"Lily!" riep hij angstig. Hij schudde zijn hoofd en boog voorover. Met zijn arm rond mijn middel trok hij me omhoog.
"Kom hier." mompelde hij in mijn oor, terwijl hij de sleutel gejaagd omdraaide in het slot en de deur met zijn schouder openduwde. Frisse lucht omarmde ons als een welkom geschenk, maar spoorde de vlammen evenzeer verder aan.
"Fuck." gromde hij, voor hij me meesleurde over de drempel. Buiten schopte hij de deur snel weer dicht, voor hij zijn evenwicht verloor en evenzeer hoestend wankelde. Ik viel uit zijn armen en landde met een klap op de grond; ik leek het amper te voelen. Kuchend en huilend probeerde ik me omhoog te duwen. Harry krabbelde recht.
"We moeten hier weg." Hij greep mijn hand en trok me rechtop. Ik greep wankelend naar mijn hoofd.
"Moet ik je dragen?" vroeg hij bezorgd, al klonk hij evenzeer ongeduldig. Hij leek minder last te ondervinden van de rook in zijn lichaam. Ik schudde mijn hoofd en zette al een stap.
"We zullen moeten rennen, baby. Ik weet niet hoe ver het vuur zich nog zal verspreiden, en niemand mag ons hier zien. Ik ben nu al zo goed als fucked." gromde hij, terwijl hij mijn hand nam en begon te hollen. Ik volgde hem. Mijn hakken tikten luid op de vuile grond onder ons. Het was enkel de angst en adrenaline die me vooruit leken te stuwen; fysiek was ik volledig uitgeput. We haastte ons het steegje uit en begonnen de nog steeds uitgestorven straat al over te steken, maar net toen barstte één van de ruiten achter ons met een bulderend geraas.
Een oorverdovende gil verliet mijn mond, terwijl Harry luid vloekte. Voor ik kon registeren wat er gebeurde, had hij me met zijn handen rond mijn middel op de grond gedwongen. Direct boog hij over mijn gehurkte figuur, zijn grote lichaam als een schild rond het mijne gevouwen, terwijl glasscherven ons rond de oren vlogen. Hij begroef zijn gezicht snel in mijn haar. Onregelmatig ademhalend bleef ik even zitten, tot Harry zijn hoofd ophief en zijn hand rond mijn bovenarm vouwde.
Hij gaf me de tijd niet na te denken over hoe reflexmatig hij zichzelf had opgeofferd om mij te beschermen, want hij trok me alweer recht en draaide me ruw om in zijn greep.
"Alles oké? Geen verwondingen?" vroeg hij dringend, terwijl hij me vluchtig bestudeerde. Ik staarde even met grote ogen naar de vlammen achter hem, die uit het gapende gat in de muur sloegen, maar schudde toen mijn hoofd en keek hem met trillende onderlip aan.
"Nee, jij?"
"Ik ben in orde." mompelde hij tot mijn opluchting. Ik keek snel van links naar rechts. Naderende autolampen lichtten de straat op.
"We moeten de brandweer bellen." zei ik met grote ogen, maar Harry schudde zijn hoofd.
"Nee! Dan leidt het zeker naar ons terug! We moeten hier weg!" zei hij dringend en paniekerig. Ik slikte, maar knikte toen aarzelend.
"Fuck. Kom mee." Hij greep mijn pols en begon weer te rennen. Deze keer haalden we het einde van de straat. Pas toen we enkele honderden meters verder waren, kwam de vermoeidheid. Ik snakte naar adem; mijn hand gleed uit die van Harry. Hijgend draaide hij zich om, net toen ik wankelend steun zocht bij het gebouw naast me.
"Lily?" Snel overbrugde hij de afstand tussen ons. Hij greep mijn gezicht tussen zijn grote handen en boorde zijn bezorgde ogen in die van mij. Hij trilde zelf ongecontroleerd, evenzeer aangedaan door wat we net hadden meegemaakt.
"Ik... Ik kan niet ademen." fluisterde ik, voor een nieuwe hoestbui me dwong voorover te buigen.
"Shit." mompelde hij. Hij wachtte tot ik klaar was en op trillende benen weer rechtop ging staan. Met een ongeruste blik liet hij zijn ogen over me heen glijden. Ik opende mijn mond al om iets te zeggen, maar naderende voetstappen schrokken me op. Ik keek naar links, maar Harry gaf me de kans niet oogcontact te maken met wie het ook was die ons bijna zou passeren. Onmiddellijk greep hij mijn middel, zodat hij mijn rug tegen de muur kon drukken. Hij duwde mijn protesterende handen weg, omarmde me teder en bracht zijn lippen tot bij mijn oor.
"Sssht. Duw me niet weg. Doe alsof je me knuffelt." fluisterde hij snel. Ik knikte en verborg mijn gezicht vlug in zijn nek, terwijl de voorbijgangers een korte blik op ons wierpen. Ik begreep zijn intenties. Hopelijk werden ze niet achterdochtig; voor elke onoplettende wandelaar zagen we er slechts uit als een jong koppel, verstrengeld in een romantische opwelling. Niemand zou zo vermoeden dat we net een club in brand hadden gestoken.
Toen ze uit gehoorsafstand waren, boog Harry zich achteruit. Bezorgd bestudeerde hij me opnieuw. Hij beefde.
"Je ogen tranen." mompelde hij. Ik slikte en reikte naar zijn gezicht. Voorzichtig probeerde ik de zwarte vegen op zijn wang weg te vegen met mijn duim. Het lukte niet. Ik wilde me niet voorstellen hoe ik eruitzag: mijn jurk was gescheurd, en de roetvlekken contrasteerden confronterend met de voorheen witte stof; mijn haar was vernesteld, de geur van rook prominent; en op mijn armen zag ik dezelfde vuile vlekken als op Harry's huid.
"Je hebt te veel rook ingeademd." prevelde hij ongerust. Een reeks vloeken rolde over zijn lippen, terwijl hij zijn vingertoppen over me heen liet dansen, in een paniekerige poging me beter te maken. Uiteindelijk krulde hij zijn arm rond mijn middel.
"Je moet gaan zitten. Ik bel Jim op, oké? Je kan je omkleden op zijn appartement en dan kan hij je naar het ziekenhuis brengen. Een taxi is te risicovol. Ik wil geen argwaan wekken." mompelde hij met overslaande stem. Ik schudde mijn hoofd.
"Ik wil niet naar het ziekenhuis. Ik ben in orde."
"Lily..." begon hij al waarschuwend, maar ik blikte smekend naar hem op.
"Je weet dat ze vragen zullen stellen. Het is gevaarlijk om nu naar een dokter te gaan." Hij trok zijn neus op.
"Het is nog gevaarlijker niets te doen. Ik weet niet of er iets mis is met je, prinses. Ik wil dat ze je onderzoeken, zodat ik zeker weet dat alles in orde met je komt. Ze kunnen je beter maken." Hij slikte en boog voorover.
"Fuck, het spijt me zo. Je had nooit mogen komen, Lil. Dit is allemaal mijn fout." prevelde hij. Teder kuste hij mijn mondhoek. Ik fronste en greep zijn middel.
"Niet waar. Het was een ongeluk. En we zijn veilig. Allebei." fluisterde ik. Mijn knieën knikten opnieuw. Harry zuchtte en boog achteruit.
"Kom mee." mompelde hij. Hij greep mijn hand en trok me mee. Voorzichtig sloeg hij zijn arm rond mijn schouders, zodat hij me het eerste zijstraatje dat we passeerden kon inleiden. Na een vijftigtal meter bracht hij me naar een verlaten stenen galerij voor een verwaarloosde winkel, die duidelijk al lang niet meer in gebruik was.
"Ga zitten, schatje." spoorde hij me aan. Hij duwde me voorzichtig naar de hoek van het overdekte stuk stoep, en hurkte voor me. Wankelend nam ik plaats op het stenen boordje voor wat vroeger een etalage moest geweest zijn. Hij liet zijn ogen met een bezorgde frons over me heen glijden, en beet op zijn lip toen ik opnieuw hoestte. Een vieze smaak vulde mijn mond. Rook. Ik grimaste.
Hoofdschuddend trok hij zijn jas uit en drapeerde het over mijn verkleumde lichaam.
"Rust even uit. Ik bel Jim op, oké?" Ik knikte en snifte toen hij weer recht ging staan en zich omdraaide. Ik ving slechts flarden van het gesprek op. Ik was nog steeds te geschrokken om me op iets anders te kunnen focussen dan de herinnering aan de bulderende vlammen. We hadden dood kunnen zijn...
God, wat zou er nu gebeuren? Harry had de club in vlammen doen opgaan. Als iemand het ontdekte - als er bewijsmateriaal gevonden werd; camerabeelden, sporen... Hij had een misdaad begaan. Deze keer zouden ze hem niet zo makkelijk laten gaan. Ik sloeg mijn hand voor mijn mond en probeerde mijn ademhaling wanhopig onder controle te krijgen.
Ik had niet eens door dat ik aan het huilen was toen Harry even later naast me kwam zitten en mijn pols in zijn hand nam. Ik besefte het pas toen hij naar mijn gezicht reikte een een traan opving. Hij trok me aan mijn arm naar hem toe.
"Kom hier. Kom bij me zitten." spoorde hij me aan. Onmiddellijk deed ik wat hij vroeg, de veiligheid van zijn warme beschermende armen gretig aanvaardend. Het leek alsof hij het evenzeer nodig had. Hij trok me me stevig tegen zich aan.
"Wat als ze het niet kunnen blussen? Alles stond in brand. En er waren zoveel vlammen, ik weet niet..." begon ik wanhopig, maar hij schudde zijn hoofd en slikte moeizaam.
"Sssht, het is oké. Hmm? Je bent oké, baby. Ik ben bij je. Het is voorbij." troostte hij me, al hoorde ik aan zijn moeizame ademhaling en bevende stem dat hij zelf in paniek was. Ik knikte snikkend en nestelde mijn gezicht in de holte van zijn nek. Dankbaar verschool ik me in zijn omhelzing. Ik nam de stof van zijn vuile T-shirt in mijn vuist.
"Ben je bang?" vroeg hij na een tijdje. Ik knikte. Zuchtend trok hij me nog wat dichter tegen zijn grote sterke lichaam.
"Het was nooit de bedoeling alles in brand te steken, baby. Ik had gedronken en ik wist niet wat ik moest doen toen ik daar terugkwam. Ik... Ik wilde nooit..." Zijn stem trilde.
"Ik weet het." fluisterde ik. Hij kuste mijn slaap.
"Fuck, als er iets met je gebeurd was, had ik het mezelf nooit vergeven. Ik haat mezelf nu al." mompelde hij tegen mijn huid.
"Niet doen, Haz. Er is niets met me gebeurd. En ik wil niet dat je jezelf haat." fluisterde ik.
"Maar kijk naar je! Straks is er iets aan de hand met je, allemaal omdat ik mezelf niet onder controle heb." prevelde hij in mijn oor. Ik draaide mijn gezicht en wreef met mijn neus over die van hem.
"Ik ben in orde." verzekerde ik hem. Hij liet zijn voorhoofd verslagen zuchtend tegen het mijne rusten.
"Wat denk je dat er nu zal gebeuren?" vroeg ik bang. Harry fronste en streelde door mijn vernestelde golven.
"Ik weet het niet, Lil." fluisterde hij moedeloos.
"Als ze ontdekken dat jij er was, neem ik alle schuld op mij. Ze mogen je niet nog eens wegbrengen naar de gevangenis. Ik wil niet dat je er ooit nog naartoe moet gaan." piepte ik. Hij slikte en vouwde zijn vrije hand rond mijn wang. In de verte hoorden we loeiende sirenes.
"Je houdt je erbuiten, begrepen? Ik wil niet dat je in deze bullshit betrokken wordt. Als ze het ontdekken dan..." Hij slikte en duwde zijn neus tegen die van mij.
"Dan aanvaard ik de gevolgen. Niet jij. Je hebt geen fuck misdaan, baby." vervolgde hij geëmotioneerd.
"Maar jij ook niet!"
"Ik heb brand gesticht, Lil." gromde hij. Hij liet zijn hoofd in de holte van mijn nek vallen en rilde kort.
"Fucking hell, ik heb een hele club in brand gestoken." mompelde hij toen verslagen, alsof het nu pas tot hem doordrong. Vloekend greep hij de stof van mijn jurk in zijn vuist. Ik schudde mijn hoofd en knuffelde hem van slag terug.
"Ik wil niet dat ze je opnieuw bij me weghalen." zei ik radeloos. Een traan liep over mijn wang naar beneden.
"Ik los het op, prinses. Beloofd. Je hoeft je geen zorgen te maken." mompelde hij terwijl hij zijn hoofd weer ophief, maar god, ik zag in zijn prachtige ogen dat hij zelf ten einde raad was. Ik schudde mijn hoofd snikkend.
"Dat blijf je zeggen! Maar ik blijf je maar verliezen!" huilde ik. Hij streelde sussend over mijn kaak.
"Je moet kalmeren, schatje. Je bent nog te aangedaan door alles wat gebeurd is, ja? Je hebt rust nodig." fluisterde hij. Hij keek over zijn schouder.
"Jim zal hier bijna zijn. Dan komt alles goed." Knikkend kroop ik nog wat dichter tegen hem aan, met mijn armen rond zijn middel.
Plots voelde ik echter een nieuwe hoestbui opkomen. Snel trok ik me los en boog opzij over hem heen. Mijn longen dwongen de rook pijnlijk uit mijn lichaam, terwijl ik mijn hand tegen mijn borstkas drukte.
Gepijnigd kneep ik mijn ogen dicht.
"Lily." mompelde hij gekweld. Zuchtend duwde hij mijn haar uit de kant. Hij bleef zachte, sussende geluidjes maken, tot ik uitgeput ophield. Ik humde ongemakkelijk en ging met gesloten ogen weer tegen hem aan liggen.
"Harry?" hoorden we opeens in de verte. Mijn hoofd schoot omhoog.
Jim.
Zijn groteske schaduw danste op de muren, deed me kort ineenkrimpen, tot hij in ons gezichtsveld verscheen. Vanaf hij ons zag, haastte hij zich hoofdschuddend in onze richting.
"What the fuck heb je gedaan? Een heel gebouw in de fik steken? En Rose erin betrekken?" siste hij, voor hij zijn ogen op mij richtte, naast me hurkte en mijn gezicht optilde met zijn vingers onder mijn kind. Ontzet bestudeerde hij de miserabele toestand waarin ik verkeerde. Ik ademde onrustig in en uit. Harry klemde zijn tanden op elkaar en ging rechtop staan.
"Niet hier. Breng ons eerst naar je appartement." mompelde hij. Hij boog voorover en streelde over mijn wang.
"Kom mee, baby." zei hij. Hij hielp me recht en nam me onmiddellijk in zijn armen, één onder mijn schouderbladen en één in mijn knieholtes.
"Ik kan zelf wandelen." zuchtte ik, maar hij hees me toch op en negeerde mijn zwakke protest. Jim ging ons met een gespannen trek rond zijn mond voor naar zijn auto, die vlak naast het steegje geparkeerd was. Hij opende het achterportier en liet Harry door. Fronsend plaatste mijn jongen me op de bank. Ik rilde en sloeg Harry's jas nog wat steviger rond me heen.
"Heb je water meegebracht?" vroeg hij Jim, ook al nam hij de moeite niet zijn trainer aan te kijken. Jim knikte en haastte zich snel naar de voorkant van de wagen. Hij opende het rechterportier en kwam even later terug met een plastic flesje. Snel schroefde Harry het open, en bracht het naar mijn lippen. Ik plaatste mijn hand over die van hem en dronk gulzig enkele slokken. Toen ik ophield, stak hij knikkend een plukje haar achter mijn oor. Jim bestudeerde ons aandachtig, maar geen van ons twee schonk hem enige aandacht.
Harry bracht het flesje alweer dichterbij, maar ik draaide mijn hoofd.
"Lily..."
"Jij moet ook drinken." zei ik. Hij fronste. Jim zuchtte en greep Harry's schouder.
"Is één van jullie gewond geraakt?" vroeg hij zacht. Harry schudde zijn hoofd en duwde het flesje in mijn hand. Ik beet op mijn lip en nam nog een slok, maar stak het toen toch weer naar hem uit. Rollend met zijn ogen dronk hij ook even.
"Lily moet wel een dokter zien. Ze houdt niet op met hoesten." vervolgde Harry toen. Ik kruiste mijn armen voor mijn borstkas.
"Ik ben oké. Ik hoef helemaal geen dokter te zien." Hij zuchtte en opende zijn mond al, maar ik trok mijn wenkbrauw op.
"Hoe ga je hem uitleggen dat ik rookvergiftiging heb opgelopen, Haz?"
"Kan me niet schelen. Je moet onderzocht worden." Jim schraapte zijn keel.
"Ik ken wel iemand. In het sportmilieu heb je altijd kennissen uit de medische wereld. Misschien kan ik hem opbellen. Hij kan morgenochtend langskomen."
"Morgenochtend is te laat." snauwde Harry. Voor het eerst keek hij zijn trainer aan.
"Harry!" zei ik verontwaardigd.
Jim fronste.
"Dan bel ik hem straks wel op. Hij zal niemand iets zeggen." verzekerde hij ons. Harry keek me met opgetrokken wenkbrauw aan. Het was een tijdje stil, maar toen knikte ik met een verslagen zucht.
"Oké, goed." mompelde Harry. Ik knikte en schoof op toen hij ook instapte. Jim sloeg het portier dichtte en opende zijn eigen deur.
"Hier." prevelde mijn jongen, terwijl hij het flesje water opnieuw in mijn hand duwde. Ik slikte en nam nog een klein slokje. Hij fronste en kamde langzaam door mijn haar.
"Dankjewel dat je ons wilde komen ophalen, Jim. En sorry voor alle last." zei ik zachtjes. Harry rolde met zijn ogen, maar ik negeerde hem en glimlachte verlegen naar zijn trainer, die zijn auto opstartte.
"Geen probleem, liefje." knikte hij vriendelijk. Ik hoorde Harry ontevreden snuiven toen hij het koosnaampje hoorde, maar ik kon het niet opbrengen erop te reageren. Vermoeid nestelde ik me tegen Harry; ik weerhield mezelf ervan me af te vragen waar we nu precies stonden samen. Ik had zijn affectie nodig, want ik was nog veel te aangeslagen na wat we hadden meegemaakt. Als ik mijn ogen sloot, zag ik de dreigende vlammen rond me. De angst had mijn lichaam nog niet verlaten.
Onmiddellijk sloeg hij zijn sterke arm echter rond mijn schouders, en drukte een kus op mijn slaap.
"Het komt allemaal in orde, baby." fluisterde hij in mijn oor. Ik fronste en beet op mijn lip.
"Beloofd?" vroeg ik zachtjes, terwijl ik onzeker naar hem opkeek. Hij slikte, maar knikte toen en wreef met zijn neus over die van mij.
"Beloofd." Zijn stem trilde nog steeds.
"Harry?" schrok Jim ons op. Harry keek op.
"We moeten straks praten. Over wat er vanavond gebeurd is. Als er bewijzen zijn dat jij hier iets mee te maken hebt... En Lily..."
"Lily heeft niets misdaan. Ik zorg dat ze hierbuiten gehouden wordt. Het kan me niet schelen wat ik ervoor moet doen." onderbrak Harry hem. Jim slaakte een zucht.
"Wat? Harry, nee. Je kan niet alle schuld..." begon ik verontwaardigd.
"Jawel. Want het is allemaal mijn schuld. Ik wil je hier niet in betrekken, Lil. Het is al fucked up genoeg." Ik fronste.
"Waarom laat je me niet helpen? Je kan me niet constant beschermen tegen alles!" protesteerde ik.
"Ik heb het je al gezegd: ik los alles op. Verder wil ik er geen woord meer over horen." snauwde hij. Met een ontevreden zucht wendde ik mijn ogen af.
"We hebben het er straks wel over, Jim." vervolgde Harry koeltjes. Ik trok mijn neus ontevreden op en draaide mijn gezicht koppig weg toen hij een kus op mijn wang wilde geven. Hij zuchtte diep en drukte zijn lippen in de plaats op mijn haar.
"Mijn koppige prinsesje." fluisterde hij.
Mijn hart sprong ongewild op.

Een kwartier later zat ik in Jims sofa. Harry ijsbeerde onrustig heen en weer voor me.
"Kom je niet naast me zitten? Je maakt me zenuwachtig." vroeg ik. Hij negeerde me, en verslagen keek ik naar mijn vuile handen in mijn schoot, terwijl ik nog wat meer vooruit schoof, tot ik volledig op het randje van de kussens balanceerde. Jim was kleren voor mij en Harry gaan zoeken, zodat we ons konden verfrissen.
"Jij kan eerst gaan douchen. Ik moet toch met Jim praten." mompelde hij, voor hij zijn onderlip tussen wijsvinger en duim nam, en nadenkend door het raam naar de nachtelijke lucht buiten tuurde. Ik slikte.
"Ik wil niet..." begon ik fluisterend, maar toen viel ik aarzelend stil. Harry richtte zijn ogen op mij.
"Wat?" Ik slikte en keek langzaam op. Hij wandelde naar me toe en hurkte voor me, met zijn handen op mijn knieën.
"Wat, baby?" drong hij aan.
"Ik... Ik wil niet alleen douchen." gaf ik schoorvoetend toe. Ik schaamde me voor mijn angst. Maar de herinnering aan de brand joeg me op. Harry fronste en liet zijn grote hand over mijn bovenbeen tot onder mijn jurk glijden.
"Wil je met..." Hij slikte.
"Met mij douchen? Samen? Zou je je daar beter bij voelen?" vroeg hij voorzichtig. Ik knikte langzaam.
"Enkel als jij wilt." fluisterde ik nog. Hij glimlachte geforceerd - ik zag zijn mooie kuiltjes niet eens - en ging rechtop staan, voor hij voorover boog en zijn hand op mijn wang legde. Teder drukte hij zijn lippen op mijn mondhoek.
"Natuurlijk, Lily."
Nog geen drie minuten later kwam Jim terug naar de woonkamer, verkondigend dat ik mocht douchen als ik wilde. Harry nam mijn hand vast toen ik knikkend rechtop ging staan.
"Ik ga mee." mompelde hij, voor hij zijn ogen op Jim richtte en schaamteloos vervolgde: "We kunnen erna praten." Ik voelde het bloed al naar mijn wangen stijgen, maar Harry leek onaangedaan te zijn. Ik durfde Jim amper in de ogen te kijken, en probeerde al een manier te vinden om hem duidelijk te maken dat ik helemaal geen foute bedoelingen had en enkel niet alleen wilde zijn, maar Harry had me al meegetrokken, de ruimte uit.
"Wat als Jim denkt dat we...?" begon ik, toen ik de badkamerdeur achter ons had gesloten en me naar Harry omdraaide, maar hij schudde zijn hoofd direct en gespte zijn riem open.
"Jim kent je, schatje. Hij weet heel goed dat je te preuts bent om iets te doen met me in zijn douche." onderbrak hij me. Ik fronste en keek hem beledigd aan, ook al besefte ik dat hij gelijk had. Harry kleedde zich verder uit, en wandelde toen naar me toe. Hij negeerde mijn blosjes. Ik had hem al zolang niet meer naakt gezien... Intiem met hem geweest...
Zuchtend greep hij mijn schouders en draaide me om in zijn greep, zodat hij mijn jurk kon openen voor me.
"Je zag er zo mooi uit vanavond." mompelde hij. Ik voelde zijn zachte kus in mijn nek toen het geruïneerde kledingstuk op de grond viel. Verlegen sloeg ik mijn armen voor mijn in lingerie gehulde lichaam, maar hij duwde ze voorzichtig weer weg.
"Ik... Eh... Bedankt." aanvaardde ik zijn compliment blozend.
Ik liet hem me verder uitkleden, en keek schuchter weg toen hij mijn naakte lichaam met zijn onderlip tussen zijn tanden bestudeerde.
Erna zei hij niet veel meer tegen me, ook niet toen we even later in de douche stonden en hij al het vuil uit mijn haar en van mijn lichaam spoelde. Ik zweeg evenzeer. Mijn hoestbuien vergden te veel energie van me.
Toen we klaar waren, wandelde hij met me terug naar de woonkamer. Ik was blij dat hij mijn hand vasthield; het gaf me een vals gevoel van veiligheid. Jim had thee voor ons gemaakt, tot mijn opluchting, en overhandigde het ons met een knik toen we allebei plaatsnamen op de sofa.
"Dankjewel." fluisterde ik. Hij knikte.
"Ik heb mijn kennis opgebeld. Hij kan hier elk moment zijn, dan kan hij je onderzoeken." zei hij. Ik glimlachte moeizaam, maar Jim zag het niet. Hij had zijn ogen op Harry gericht.
"Hoe is dit in godsnaam kunnen gebeuren, Harry?" zuchtte hij. Ik nam een slok van mijn hete thee. Harry fronste en legde zijn hand op mijn bovenbeen, over de veel te wijde sportshort die ik van Jim had gekregen. Op aarzelende toon begon hij alles uit te leggen, al vermeldde hij mijn kus met Louis niet, naar alle waarschijnlijkheid bewust. Toen hij klaar was, staarde Jim hem misprijzend aan.
"Ik heb je nog zo gezegd dat je je moest herpakken, verdomme. Je ziet wat er komt van al die fucking drugs en alcohol. Je bent jezelf helemaal kwijt." snauwde hij. Ik slikte en verstrengelde mijn vingers snel met die van Harry.
Ik kon er niet aan doen dat ik me schuldig voelde. Sinds ik Harry kende, had ik hem al zoveel problemen bezorgd... Zonder mij zou Finn nog leven, zou de club er nu nog staan... Onmiddellijk dwong ik mezelf echter me niet te focussen op dergelijke toxische gedachten. Het maakte alles nog zoveel lastiger. We konden de klok niet terugdraaien, hoe graag ik het soms ook wilde. Het enige wat we konden doen, was ons richten op het heden, en op hoe we ons in godsnaam uit deze vreselijke situatie zouden redden. Dus ik verdrong mijn plots opgekomen tranen en keek angstig naar Harry.
"Fuck off! Denk je dat het mijn bedoeling was om een hele fucking club in brand te steken?" blafte hij kwaad.
"Nee, maar als je niet had gedronken, zou het nooit gebeurd zijn! Besef je wel in welk gevaar jullie vanavond hebben verkeerd? Wat zou je gedaan hebben als er iets met Rose was gebeurd?" Geschrokken keek ik op, terwijl de twee mannen hun ogen op mij richtten. Ik schudde mijn hoofd al protesterend, maar ze schonken me amper aandacht.
"Denk je dat ik dat niet besef? Shit, ik heb dit nooit gewild, Jim! Zeker niet voor haar!"
"Ik vrees dat ik je begin te geloven! Misschien ben je wel niet goed voor haar!"
"Jim, stop!" riep ik ontzet. Met grote, betraande ogen staarde ik naar de gespierde man die voor ons stond en over Harry heen torende.
"Het was een ongeluk! En er is niets met me gebeurd! Je kan niet zomaar zeggen dat hij niet goed voor me is! Hij is het beste dat me ooit is overkomen en..." Ik was verplicht te zwijgen toen een nieuwe hoestbui spreken onmogelijk maakte. Ik liet Harry's hand los en boog van hem weg, terwijl ik hevig kuchte. Harry's handen zweefden onhandig over mijn lichaam, in een tevergeefse poging me beter te maken. Maar hij kon niets doen voor me.
Toen het voorbij was, ging ik op zijn aansporen vermoeid liggen met mijn hoofd op zijn schoot. Zuchtend kamde hij door mijn haar.
Ik zag nog net Jims moorddadige blik, gericht op Harry, voor we opgeschrokken werden door een klop op de deur. Toen Jim recht was gaan staan en wegliep om de dokter binnen te laten, keek ik de prachtige jongen boven me vragend aan.
"Haz?" fluisterde ik. Hij humde; zijn kaaklijn was gespannen, en nog scherper dan anders.
"Luister niet naar hem, oké?" vervolgde ik zachtjes. Hij glimlachte naar me, maar het licht bereikte zijn ogen niet.

Twintig minuten later dekte Harry me zuchtend toe, mijn pruillip negerend.
"Ik weet nu al dat ik toch niet zal kunnen slapen." protesteerde ik. Hij boog over me heen en plaatste zijn handen als steun aan weerszijden van mijn hoofd.
"Je hebt de dokter gehoord, Lil. Je moet rusten. En drinken." Hij knikte veelzeggend naar het glas water op het nachtkastje naast me. Jim liet ons in zijn bed slapen. Hij had maar één sofa, en had ons verzekerd dat hij er geen probleem mee had de nacht door te brengen in de woonkamer. Niet dat hij een keuze had gehad. Harry had vertikt mij er te laten overnachten, want hij 'weigerde met zijn trainer in één bed te liggen', en hij 'stak nog liever zijn eigen ogen uit dan mij naast een andere man te laten slapen'. Ik had Jim er nog van proberen te overtuigen dat ik de nacht wel kon doorbrengen op de grond, en Harry in de sofa, maar met één waarschuwende blik had Haz me het zwijgen opgelegd.
"Ik kan niet rusten. Ik ben nog niet eens gekalmeerd." zei ik. Ik wist dat ik als een kleuter klonk, maar het kon me niet schelen. Harry schudde zijn hoofd en verbeet zijn grijns.
"Slaap." zei hij met een strenge ondertoon. Ik greep de voorkant van het T-shirt dat hij droeg en trok hem naar me toe. Gewillig boog hij verder over me heen.
"Haz..." pruilde ik, mag ik alsjeblieft een kus?" Zijn ogen verwijdden, maar toen glimlachte hij zwakjes en knikte kort, voorover buigend. Verlangend kuste ik zijn perfecte, hartvormige lippen. Hij kreunde zacht tegen mijn mond en liet zijn hand al onder Jims laken glijden. Teder vouwde hij zijn grote palm rond mijn fijne middel, terwijl hij zijn tong tussen mijn lippen dwong. Ik richtte me op met mijn handen achter me en kuste hem gepassioneerder, mijn heupen ongewild wat opheffend. God, wat was er mis met me; denken aan intimiteit met hem? Waarom had ik hem en zijn liefkozing zo nodig? Hij kantelde zijn hoofd, greep me nog steviger vast en wilde al op het bed kruipen, maar werd opgeschrokken door Jim, die zijn naam riep vanuit de woonkamer. Ademloos en met een erotisch smakje verbrak hij de kus; ontzet keek hij me een tel aan. Toen likte hij teleurgesteld over zijn lippen.
"Ik kom straks terug, maar ik moet eerst met Jim spreken. Als er iets is, kom je me maar halen. Goed, baby?" zei hij, goed beseffend dat ik liever niet alleen was. Tegen mijn zin knikte ik. Met een zucht drukte hij een laatste tedere kus op mijn lippen.
"Probeer te slapen." zei hij nog eens. Verslagen liet ik me achterover neervallen in de kussens, terwijl hij zich omdraaide. Ik keek hem na - de jongen van wie ik zo oneindig veel hield. Wat hij ook deed, in mijn ogen was hij perfect.
Toen hij verdwenen was, nam ik mijn gsm van mijn nachtkastje en stuurde een bericht naar Sophia met de boodschap dat ik Harry bij zijn trainer gevonden had en dat het te laat was om nu nog naar huis terug te keren. Ik hoopte dat het haar niet achterdochtig zou maken. Als om haar te paaien, excuseerde ik me voor mijn plotse vertrek.
Erna kon ik de slaap niet vatten. Ik probeerde me te focussen op de gedempte conversatie van Jim en Harry, maar veel meer dan het diepe gehum van Harry's hese stem kon ik niet ontwaren.
Na een drietal kwartier kwam hij de kamer weer binnen, en sloot de deur met een zucht. Hij keek me hoofdschuddend aan toen ik rechtop ging zitten, duidelijk niet tevreden dat ik nog steeds wakker was. Hij wendde zijn ogen met een gespannen frons af en trok zijn T-shirt over zijn hoofd. In de plaats van met mij onder de lakens te kruipen, wandelde hij naar het raam tegenover de deur.
"Haz?" vroeg ik, maar hij reageerde niet. In de plaats daarvan plaatste hij zijn grote handen op de vensterbank en boog zijn hoofd met een zucht. De indrukwekkende spieren in zijn brede rug spanden op onder zijn gouden huid, en rolden verleidelijk mee met de soepele beweging van zijn perfecte lichaam. God, hij was prachtig.
Langzaam liet ik me vanonder de lakens glijden, en wandelde naar hem toe. Kort keek hij me aan; hij slikte toen hij zag dat ik Jims veel te grote sportshort had uitgetrokken, en in slechts een even reusachtig T-shirt naast hem stond.
"Wat zei Jim?" vroeg ik op fluistertoon, bang dat ik de fragiele rust in de ruimte zou breken als ik te luid sprak.
"Niet veel. We kunnen er niets meer aan veranderen, Lil. Ik heb brand gesticht. Als ze het ontdekken, dan hang ik." mompelde hij. Tranen prikten achter mijn ogen. Met een frons draaide hij zich naar me om.
"Maar als er geen bewijzen zijn, wil Jim me een alibi geven. Hij zal zeggen dat ik de hele avond bij hem was." Ik knikte langzaam.
"En... En ik?" vroeg ik zachtjes. Hij zuchtte en stak zijn hand uit, zodat hij over mijn wang kon strelen.
"Je hebt niets misdaan, voor de duizendste keer. Je hoeft je geen zorgen te maken, oké? Ik zorg ervoor dat niets je overkomt." zei hij zachtjes. Ik schudde mijn hoofd.
"Harry..." begon ik met trillende stem. Hij zag een belangrijk detail over het hoofd.
"Wat is er?" mompelde hij bezorgd.
"Je vergeet dat als de politie mij wil spreken... Ik ben nog minderjarig. Mijn ouders zouden op de hoogte gebracht moeten worden." fluisterde ik. Hij slikte en keek me een tel ontzet aan, zijn ogen groot en zijn lippen verwijd.
"Fuck." siste hij toen, terwijl zijn hand langzaam van mijn gezicht gleed. Hij vloekte nog eens en haalde zijn grote handen door zijn dikke bruine krullen.
"Als ze me bij je weghalen..." begon ik met gebroken stem. Hoofdschuddend keek hij me aan.
"Denk er niet aan, Lil. Zover zijn we nog niet, ja? Misschien maak je je zorgen om niets." zei hij. Hij dwong zijn mondhoeken omhoog. Ik snifte en wreef geëmotioneerd in mijn ogen.
"Sorry." snikte ik zacht.
"Waarom?" Hij fronste verward.
"Als ik niet met Louis meegegaan was, en als jij ons niet gezien had, dan was er niets gebeurd." zei ik kleintjes.
"Lily..." zuchtte hij vermoeid. Hoofdschuddend wendde hij zijn ogen af.
"Ik wil het er niet over hebben, oké? Deze hele avond is al fucked up genoeg. En als ik nog maar denk aan hoe je bij hem lag... Fuck, ik wil niet weer iets doms doen." gromde hij. Ik zoog mijn lippen naar binnen.
"Maar je begrijpt het niet!" klaagde ik.
"Wat is er te begrijpen? Je hebt hem gekust, Lily!" Hij staarde opnieuw recht in mijn ogen, die van hem fel en vurig.
"Zo was het niet!"
"Zo was het niet? Je zat met je fucking benen open op zijn bed! Hij had zijn fucking tong in je keel! Je weet dat al die fucking klootzakken je willen, en toch heb je hem zijn gang laten gaan!" snauwde hij. Hij ademde onrustig in en uit.
"Fuck, en ik... Ik dacht dat ik wist wie je was! Maar toen ik je in zijn armen zag liggen... Shit, ik had nooit gedacht dat net jij..." Hij schudde zijn hoofd.
"Harry..." begon ik radeloos, maar hij hief zijn hand op.
"Deed je het omdat ik Emily heb genomen? Hmm? Om me terug te pakken?" Gefrustreerd stampte ik met mijn voet op de grond.
"Ik heb hem niet gekust!" riep ik kwaad. Hij grimaste.
"Oh, dus ik heb me alles ingebeeld?" blafte hij.
"Nee! Maar ik wilde hem helemaal niet! Hij kuste mij! Ik zei nog dat hij me moest loslaten en dat ik het niet wilde, maar hij luisterde niet! Hij had te veel gedronken!" reageerde ik fel. Harry's borstkas ging onregelmatig op en neer, en god, ik wilde hem aanraken. Ik hield me in. Het was enkele seconden muisstil.
"Hij kuste jou?" herhaalde hij uiteindelijk argwanend. Ik kruiste mijn armen voor mijn borstkas.
"Ik haat dat je dacht dat ik zomaar iets met hem zou doen." zei ik met opgetrokken neus. Hij kneep zijn ogen samen.
"What the fuck moest ik dan denken? Je zat alleen met hem op zijn kamer!" verdedigde hij zichzelf. Ik snoof.
"Om te praten! Hij zei dat hij me wilde spreken!" Met een humorloos lachje woelde hij door zijn krullen. Hij keek kort naar het plafond.
"Om te praten..." prevelde hij, eerder tegen zichzelf. Hoofdschuddend richtte hij zijn ogen weer op mij.
"Fucking hell, soms vergeet ik hoe fucking naïef je bent." Verontwaardigd opende ik mijn mond al, maar hij was sneller.
"Mannen - dronken mannen - nemen een meisje als jij niet mee naar hun kamer om enkel te praten, baby! Shit, kijk naar je!" Hij reikte naar me en vouwde zijn hand rond mijn kaakbeen. Gekweld fronsend tilde hij mijn gezicht op.
"Je bent zo'n fucking schoonheid." gromde hij.
"Je had nooit met hem mee mogen gaan." vervolgde hij zacht. Ik duwde zijn vingers weg.
"Dat weet ik! Maar het leek logisch! Hij had Emily net gedumpt, ik had ruzie met jou..." Slikkend haalde ik mijn schouders op.
"Je moet me geloven, Harry! Ik wilde hem helemaal niet kussen!"
"Waarom duwde je hem dan niet weg?" bromde hij.
"Dat zou ik gedaan hebben als jij hem niet van me af was komen sleuren! En hij was sterker dan mij! Ik schoot in paniek omdat hij niet wilde ophouden, en voor ik het wist had hij me gekust! Ik... Ik zei hem nog dat ik het niet wilde! Ik spreek de waarheid, ik zweer het!" Tranen liepen over mijn wangen. Harry fronste; zijn ogen verdonkerden.
"Je moet me geloven." zei ik nog eens, smekend. Harry vloekte luid.
"Shit, ik had het moeten weten! Fucking asshole!" Geschrokken staarde ik hem aan.
"Haz..." begon ik onthutst, maar hij leek niet te luisteren.
"Hij had met zijn fucking poten van je moeten blijven, de klootzak. Hij weet dat je de mijne bent. En hij heeft het recht niet je aan te raken, zeker niet wanneer je hem vraagt het niet te doen."
"Maak alsjeblieft geen ruzie met hem, Harry. Alsjeblieft. Hij was dronken, en hij zei en deed dingen die hij niet meende." piepte ik.
"Dronken of niet, wanneer je hem zegt dat je het niet wilt, moet hij dat respecteren. En als hij dat niet kan, dan houdt hij beter op met zuipen." Hij klonk woest.
"Er is niets ergs gebeurd!" probeerde ik hem te kalmeren.
"Niets ergs? Hij heeft je aangeraakt zonder je fucking toestemming! Enkel om wraak te nemen op mij! En omdat hij een zieke obsessie met je heeft!" Ik fronste.
"Hij was onstabiel! Je had net geslapen met zijn vriendin!" riep ik terug. Met een gefrustreerde kreun gooide hij zijn handen in de lucht.
"Dus na gaat dit daarover? Wat wil je, Lily? Nog wat meer ruzie?" Verontwaardigd gaf ik hem een duw.
"Stop! Werk je frustraties niet op mij uit! Jij bent degene die het verpest heeft, Harry! Vergeet niet dat jij veel ergere dingen gedaan hebt! Ik heb enkel gekust met hem, jij hebt met zoveel meisjes geslapen sinds ik je leren kennen heb!"
"Ja, en ik kan er geen fuck meer aan veranderen! Ik ga je fucking vergiffenis niet vragen omdat ik hen allemaal genomen heb, Lil! Ik verwacht niet dat je me nog wilt, zeker niet na Emily! Dus wat is het fucking punt erover te discussiëren?" Zijn diepe stem weerkaatste intimiderend luid tegen de muren.
"Doe niet zo dom! Je weet dat ik je altijd zal willen! En je weet ook dat ik je uiteindelijk weer zal vergeven! God, ik doe het altijd! Je kan doen wat je wilt, toch? Want je weet dat ik toch weer naar je zal terugkeren! Hoe idioot vind je me, Harry? Ik weet dat ik wanhopig...!" Hij onderbrak me door zijn lippen ruw op die van mij te duwen. Ik snakte naar adem tegen zijn mond en struikelde gedesoriënteerd achteruit, maar hij greep mijn heupen en ving me op, voor hij me dicht tegen zich aan trok en vurig kuste.
Terwijl hij me achteruit naar Jims bed duwde, prevelde hij gejaagd in mijn mond: "Je bent niet wanhopig. Of idioot. Je bent fucking perfect, en ik wil niet opnieuw ruziemaken met je. Niet als we onze tijd anders kunnen besteden. Ik weet niet wat er morgen met ons zal gebeuren, baby, dus hou je fucking mond voor één keer in je leven en laat me je vanavond nog vasthouden. Ja?"
Ademloos greep ik zijn krullen en liet hem me optillen met zijn handen rond mijn middel. Met een grom hees hij me op in zijn armen, en legde me na enkele seconden moeiteloos neer op Jims bed. Met grote ogen keek ik naar hem op, maar toen schoof hij zijn armen onder mijn lichaam en kuste me opnieuw. Ik sloeg mijn ene been rond zijn heupen en begroef mijn handen in zijn haar, terwijl hij zich dichter dan ooit tegen me aan drukte, haast alsof hij in me wilde verdwijnen. Hij kantelde zijn hoofd, zodat hij me nog intenser kon kussen. Ik humde toen zijn lange bruine krullen als een gordijn over mijn gezicht vielen. Zijn brede arm krulde nog meer rond mijn schouders; zijn hand cirkelde rond mijn bovenarm, belachelijk fijn in zijn sterke greep. Ik voelde me zo klein en kwetsbaar in zijn omhelzing, en god, het voelde beter dan wat dan ook. Voor het eerst die dag lukte het me te ontspannen.
Genietend ademde hij door zijn neus uit tijdens onze kus, terwijl ik mijn heupen een kwartslag draaide, zodat ik mijn been verder rond zijn middel kon krullen, en mezelf zo mogelijk nog dichter tegen hem aan kon drukken.
Reflexmatig sloeg hij zijn andere sterke arm steviger rond mijn taille, terwijl zijn bovenlichaam nog steeds volledig over het mijne gebogen was. Ik haakte mijn elleboog achter zijn nek en klampte me aan hem vast, terwijl zijn gigantische palm op en neer mijn rug streelde; zijn hand was praktisch even breed. Jims T-shirt was volledig omhoog geschoven, mijn verhitte huid was versmolten met die van hem.
"Fuck, Lily." mompelde hij gesmoord. Ik boorde mijn nagels in de huid van zijn rug. Met een gekwelde kreun boog hij zich enkele centimeters achteruit en bestudeerde mijn gezicht vervolgens zwaar ademend. Hij greep mijn bovenarm nog wat steviger beet, met zijn arm rond mijn schouders, en trok me met zijn andere hand nog dichter tegen hem aan. Ik kreeg amper lucht door zijn omhelzing, maar het kon me niet schelen.
"Damn it, je bent zo fucking prachtig." gromde hij, voor hij zijn mond weer op die van mij drukte. Hij kuste me niet, maar ademde slechts getormenteerd fronsend in en uit in mijn mond; de subtiele smaak van whiskey brandde nog na op zijn tong. Ik streelde langzaam door zijn zachte haar.
"Lily?" prevelde hij na een tijdje.
"Hmm?" Hij aarzelde even, maar schudde toen zijn hoofd.
"Nee, niets. Laat maar." zuchtte hij. Bezorgd fronste ik, en streek een bruine krul uit zijn gezicht.
"Is alles in orde?" vroeg ik zacht. Snel knikte hij. Ik wilde opnieuw iets zeggen, maar werd onderbroken door een pijnlijke kuch. Met een grimas duwde ik Harry achteruit en draaide me een kwartslag in zijn armen, zodat ik van hem afgewend in mijn hand kon hoesten. Hij zuchtte en ging op zijn knieën zitten, voor hij zijn hand op mijn rug legde en liefkozend wreef. Ik greep het laken in mijn vuist en kuchte in mijn andere hand.
Ik nam het water met een dankbare zucht aan toen ik klaar was en Harry me mijn glas overhandigde.
Hij drukte nog een kus op mijn hoofd, voor hij achteruit schoof en het laken opensloeg.
"We zouden beter proberen te slapen. Het is al laat." zuchtte hij. Ik knikte, plaatste het glas weer op Jims nachtkastje en ging onder het deken tegen Harry liggen. Ik had het koud. Onmiddellijk sloeg hij zijn armen rond mijn rillende lichaam.
"Morgen zal je je al beter voelen." fluisterde hij. Ik knikte langzaam. Het was even stil, maar toen keek ik langzaam naar hem op.
"Ik vraag me af of ze de club hebben kunnen blussen." zei ik zacht. Hij slikte.
"Probeer er niet aan te denken, baby." mompelde hij. Hij streelde over mijn wang en gaf me nog een korte kus. Knikkend drukte ik me nog wat steviger tegen zijn sterke, warme lichaam.
Maar toen ik mijn ogen sloot, kon ik toch enkel de dreigende vlammen voor me zien.

Reacties (3)

  • ZaynStylesS

    Aaaaaah, ik houd van dit verhaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaal

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    O nee ik hoop echt dat het goed komt..

    1 jaar geleden
  • CrazyUnicornLuf

    wauw echt een tophoofdstukje!
    ik wil verder maar dat kan niet(huil)
    kudootje van mij!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen