Foto bij 065

Simply
touching you
is poetry enough.
- Christopher Poindexter

Harry Styles


Toen ik de volgende ochtend wakker werd, lag Lily nog vredig te slapen in mijn armen. Ik zuchtte diep en wreef met één hand in mijn brandende ogen. Ik was doodop. Ze was deze nacht nog enkele keren wakker geworden door hevige hoestbuien, en ik maakte me te veel zorgen om haar om voldoende te kunnen ontspannen. Gelukkig leek ze sinds zeven uur deze ochtend eindelijk aan de betere hand te zijn. Inmiddels was het tien uur, en hoe hard ik het ook haatte haar wakker te moeten maken, we konden het ons niet permitteren veel langer te slapen.
"Lily." mompelde ik, terwijl ik door haar zachte haar kamde en vervolgens zachtjes in haar nek kneep, vlak tussen haar schouders.
Ze bewoog kort, voor ze ontevreden humde en haar ogen knipperend opende. Verdwaasd keek ze naar me op.
"Hey." zuchtte ik. Ze wreef met een vertederend pruillipje in haar ogen, terwijl ik met mijn knokkels over haar blote bovenbeen onder het laken streelde.
"Hoe voel je je?" vroeg ik. Ik draaide mijn hoofd en begroef mijn neus kort in haar zachte krullen.
"Mijn keel doet pijn." Ze klonk schor. Blindelings reikte ik naar haar glas water, dat halfvol op het nachtkastje stond. Ze ging wat rechter zitten en aanvaardde het met een schattige glimlach toen ik het haar aanreikte. Gretig dronk ze het leeg, en veegde over haar roze lippen toen ze klaar was. Fronsend richtte ik me op en zette het weer weg. Met getuite lippen zat ze naast me onder het laken, spelend met de rand van het te grote shirt rond haar smalle lichaam. Ik wreef zuchtend met mijn handen over mijn gezicht.
Ik was zo kwaad op mezelf dat ik haar hierin had betrokken. Ik had haar leven de laatste maanden tot een hel gemaakt.
Het idee alleen al dat ze gisteren gewond geraakt zou zijn... Onwillekeurig rilde ik eens. Haar verliezen, of zelfs slechts pijn zien lijden, was mijn grootste nachtmerrie. Ik wilde dat ze veilig was. Het liefst bij mij, in mijn armen.
"Gaat alles goed met jou?" vroeg ze liefjes, voorzichtig opkijkend.
"Ik ben oké." loog ik bars. Ik was als de dood dat ze zouden ontdekken wat ik had gedaan en me terug zouden brengen naar de gevangenis. Ik slikte en schudde mijn hoofd toen verslagen. Onrustig keek ik mijn prinsesje aan.
"Het is enkel..." Ik viel aarzelend stil.
"Wat?" vroeg ze bezorgd, terwijl ze wat dichterbij schoof op haar knieën en mijn gezicht met grote ogen bestudeerde.
"Ik wil niet opnieuw opgesloten worden." mompelde ik. Haar lippen verwijdden. Ik haalde mijn schouders op, strekte mijn hand uit en streelde vluchtig over haar zachte wang.
"Ik wil er nooit meer komen. Het was zo kil en eenzaam en deprimerend. Iedereen was zo fucked up. Ik ook. En ik haatte te moeten beseffen dat ik fucked up ben." Verslagen leunde ik achteruit in de kussens tegen het hoofdeinde.
"Harry, niet doen. Je bent zo goed. Er is helemaal niets mis met je." fluisterde ze. Ze slikte en knipperde snel met haar wimpers.
"Hoe kan je dat zeggen na alles wat ik gedaan heb?" prevelde ik.
"Omdat ik je ken. En omdat ik weet dat het je raakt. Dat zegt zoveel meer over je dan je acties." verdedigde ze me nog maar eens, als de perfecte engel die ze was.
"Ik dacht dat ik er thuishoorde. Dat was nog het ergste." bekende ik hees. Ze schudde haar hoofd en schoof nog dichterbij, zodat ze opgekruld tegen me aan kon komen liggen. Onmiddellijk sloeg ik mijn armen gretig rond haar heen.
"Je hoort er helemaal niet thuis." zei ze zachtjes.
"Waar dan wel? Fuck, ik voel me constant zo verloren." Ze boog voorover en kuste mijn borstkas, ter hoogte van mijn hart.
"Je hoort bij mij." fluisterde ze tegen mijn huid.
Ik slikte en greep haar golven slordig in één hand. Vragend keek ze naar me op.
"God, Lily." zuchtte ik, voor ik mijn hoofd draaide en het meisje in mijn armen verlangend kuste. Ze liet me gewillig doen, en humde genietend toen ik mijn vrije hand met die van haar verstrengelde. Ik hief onze vervlochten vingers op en vouwde die van mij nog wat meer tussen haar veel kleinere. Ze richtte zich onhandig op en kroop schrijlings op mijn schoot, terwijl ik mijn hoofd kantelde en mijn tong haast obsessief in haar mond duwde. Ze gaf er duidelijk niet om.
Toen ze zich lostrok en me een tel achteruit duwde met haar hand op mijn borstkas, zei ze zachtjes: "Ik laat ze je niet meenemen." Ik grijnsde kort en kuste het puntje van haar neus.
"Ik meen het!" zei ze, met die kinderlijke naïviteit in haar grote ogen.
"Hmm, ik weet het, baby." knikte ik, voor ik haar nog een plagerig kusje gaf en mijn arm stevig rond haar middel krulde, haar dichterbij trekkend. Mijn vrije hand krulde ik rond haar smalle bovenbeen. Ze verstrengelde haar vingers in mijn haar en tuitte haar zachte volle lippen. Ze pruilde tegen mijn mond.
"Je bent me aan het uitlachen." beschuldigde ze me. Ik grinnikte kort en streelde met mijn palmen op en neer haar middel, onder Jims grote T-shirt.
"Ik zou niet durven." zei ik gespeeld onschuldig. Ze fronste en boog achteruit.
Ik likte over mijn lippen en keek smoorverliefd op naar mijn jonge bloem. Met grote, onschuldige ogen staarde ze terug, haar kleine handen over mijn reusachtige, ter hoogte van haar ribben rond haar bijna lachwekkend smalle figuur gevouwen. Een tijdje bleef ze me verwonderd bestuderen, maar toen boog ze weer voorover en kuste me verlangend. Onmiddellijk vouwde ik mijn lippen rond de hare, smachtend naar haar aanraking. Haar zachte tong duwde tegen die van mij, terwijl ze haar handen in mijn warrige haar verstrengelde.
Gejaagd ging ik meer rechtop zitten, zodat ik haar nog dichter tegen me aan kon trekken met mijn reusachtige handen zondig rond haar naakte fijne bovenlichaam.
Middenin onze vurige kus werden we echter opgeschrikt door mijn schelle ringtone. Hijgend trok ik me los, en richtte mijn blik verstoord achter me op mijn gsm, rinkelend op Jims nachtkastje, terwijl Lily haar voorhoofd met een teleurgestelde hum tegen mijn slaap drukte. Ik verstijfde, me abrupt herinnerend waar we waren en wat we de voorbije twaalf uur hadden meegemaakt.
Verdomme, waarom was het zo makkelijk om al mijn problemen te vergeten wanneer ik in Lily's armen lag? Ik draaide mijn hoofd, haar bijna een kopstoot gevend, en slikte moeizaam. In een fractie van een seconde realiseerde ze het zich ook.
Haar ogen verwijdden, terwijl ze haar lippen geëmotioneerd naar binnen zoog. Zuchtend reikte ik opzij gebogen naar mijn telefoon.
"Niall..." prevelde ik, toen ik zijn naam op het opgelichte scherm las. Ik nam op.
"Hallo?" Ik was nog steeds lichtjes buiten adem.
"Harry? Met mij." Ik hoorde aan de aarzeling in zijn stem dat hij geen goed nieuws had.
"Wat is er?" vroeg ik, onwetendheid fakend. Kort wierp ik een blik op Lil, die angstig naar mijn gezicht staarde.
"De... De politie is hier. Ze zoeken je." Ik sloot mijn ogen en fronste, terwijl ik mijn hoofd verslagen boog.
"Waarom?" vroeg ik. Ik hoopte dat mijn stem niet te hard trilde.
"Geen idee. Ben je nog steeds bij je trainer? Sophia kreeg gisteren een bericht van..."
"Ja! Ja, daar ben ik!" onderbrak ik hem snel. Ik wilde niet dat hij Lily vermeldde waar de politie bij was. Zo mochten niet weten dat ze hier ook maar iets mee te maken had. Ik zou haar zo lang mogelijk buiten deze hele bullshit houden.
"Wel, wat is zijn adres?" Ik slikte en antwoordde tegen mijn zin. Lily fronste bezorgd; ik vermoedde dat ze begreep waarom ik mijn precieze locatie net had doorgegeven. Ik hoorde Niall het adres herhalen. Niet veel later richtte hij zijn aandacht weer op mij.
"Is alles in orde, Harry? Je hebt toch geen domme dingen gedaan? Na wat er gisteren met Louis is gebeurd..." begon hij zacht en op bezorgde toon. De agenten waren waarschijnlijk vertrokken.
"Ik... Nee. Ik weet niet waarom ze me nodig hebben." loog ik. Met een gekwelde grimas reikte ik naar Lily. Snel gleed ik met mijn duim over haar trillende onderlip. Niall slaakte een diepe zucht.
"Wel, hou ons op de hoogte. En is Rose daar nog?" Ik slikte.
"Hmmm. Ze was de hele avond bij mij." zei ik snel. Ik vouwde mijn hand rond haar nek met mijn duim op haar zachte wang en trok haar teder dichterbij. Direct nestelde ze zich tegen me, met haar kleine handen op mijn borstkas.
"Hoe dan ook, ze zijn onderweg naar je." zei Niall nog.
"Oké." zuchtte ik. Ik haakte in en keek met een misselijk gevoel neer op Lily. Tranen sprongen in haar ogen.
"Komen ze voor je?" piepte ze bang. Afwezig streelde ze met haar zachte lippen over mijn naakte schouder. Ik kuste haar voorhoofd, maar zei niets.
"Harry!" snikte ze, terwijl ze me achteruit duwde. Smekend keek ze in mijn ogen.
"Komen ze voor je?" herhaalde ze huilend. Ik knikte langzaam. Haar schouders schokten onregelmatig. Ze maakte zich los uit mijn omhelzing en gleed uit het bed.
"Lily... Kalmeer, schatje." zuchtte ik. Ik ging naast haar staan en greep haar bovenarm. Paniekerig richtte ze haar betraande ogen op mij.
"Ik wil niet kalmeren! Ik wil dat je hier blijft! Ze mogen je niet meenemen, Harry!" Ik sloeg mijn armen hoofdschuddend rond haar schouders en knuffelde haar stevig.
"Het was allemaal een ongeluk. Ik kan hen zeggen dat het niet de bedoeling was. En dat ze je niet mogen straffen." snikte ze wanhopig tegen mijn nek. Ze wist net zo goed als ik dat ze irrationeel klonk, maar ik zei niets en liet haar wanhopig uithuilen in mijn armen.
Een klop op de deur liet me verstoord opkijken.
"Harry? Rose? Kan ik binnenkomen?" vroeg Jim.
"Ja, kom maar." zuchtte ik. Hij duwde de klink naar beneden en stapte over de drempel, onmiddellijk fronsend toen hij ons zag.
"Wat is...?"
"De politie is onderweg." legde ik uit. Jim zuchtte diep.
"Dus waarschijnlijk weten ze wat je gedaan hebt?" mompelde hij. Slikkend knikte ik.
"Hoelang voor ze er zijn?"
"Hoogstens een kwartier, vermoed ik." Ik haalde mijn bevende vingers door Lily's zachte golven. Ik wilde wanhopig hard kalm blijven voor haar, maar mijn hart hamerde bijna uit mijn borstkas uit pure angst. Ik wilde niet bij haar weggaan...
Jim knikte en richtte zijn ogen op mijn meisje.
"Willen ze haar ook zien?" Ik schudde mijn hoofd.
"Voor zover ik weet niet. Ik vermoed dat haar ouders al op de hoogte gebracht zouden zijn als de politie haar wilde spreken, aangezien ze nog minderjarig is. Ze hebben niet gebeld naar haar, dus ik denk dat we haar erbuiten kunnen houden." Jim knikte opgelucht.
"Goed. Daar hoopte ik al op." mompelde hij, voor hij een stap achteruit zette.
"Ze kan er straks niet bij zijn, Harry. Ze mogen niet weten dat ze hier is." waarschuwde hij me. Ik knikte snel en keek hem met een zucht na, terwijl hij de kamer weer verliet. Een tijdje bleef ik in stilte met Lil staan in het midden van de kamer, zachte kusjes op haar hoofd drukkend, maar boog me uiteindelijk toch achteruit. Fronsend greep ik haar middel en duwde haar achteruit, tot aan het randje van Jims bed. Ik spoorde haar aan te gaan zitten en hurkte traag voor haar.
"Ik weet dat het fucked up is, maar het is belangrijk dat je begrijpt wat ik ga zeggen, oké?" mompelde ik. Sniffend veegde ze samen met mij haar wangen met trillende vingers droog.
Met bevende stem prevelde ik: "Als ze straks met me komen praten, blijf je hier wachten." mompelde ik. Ze snikte ongecontroleerd en keek naar me alsof ze met me onder de lakens wilde verdwijnen en alles wenste te vergeten. Maar hoe hard ik het ook haatte, ik kon haar die luxe niet schenken. Ze moest sterk proberen te zijn.
"Hey. Luister naar me, Lily." zei ik gejaagd. Huilend knikte ze.
"Wat er ook gebeurt, je verlaat de kamer niet. Begrepen?"
"Maar als ze je meenemen..."
"Dan blijf je hier." Ze schudde haar hoofd.
"Nee!"
"Jawel. Lil, als ze ontdekken dat je hier bent en je ook willen ondervragen, dan kunnen we het zeker vergeten. Je weet toch nog wat je me gisteren hebt gezegd, hmm? Over je ouders?" Voorzichtig veegde ik haar nieuwe tranen weg.
"Ja, maar..."
"Geen 'maar'. Je kan je straks niet laten zien." Ze slikte, maar knikte toen heel langzaam. Ik zuchtte en greep haar handen. Teder kuste ik haar knokkels. Ik keek naar haar op, voor ik rechtop ging staan en over haar heen boog.
Met trillende onderlip kuste ik haar.
"Het spijt me zo, baby. Voor alles. Ik zou willen dat ik je al die maanden beter had beschermd tegen al die fucked up shit. Je bent zo fucking belangrijk voor me. Onthoud dat als ik je straks niet meer zie, oké?" prevelde ik geëmotioneerd. Ze greep mijn gezicht tussen haar kleine handen en snifte. Opstandig draaide ze haar hoofd.
"Niet doen, Harry." protesteerde ze gefrustreerd. Ik fronste en streelde met het puntje van mijn neus over haar wang.
"Wat niet?" fluisterde ik. Ze kuste mijn kaaklijn en liet haar vingers door mijn warrige krullen glijden.
"Je klinkt alsof je afscheid aan het nemen bent. En ik wil niet dat dit een afscheid is." zei ze gebroken. Met een diepe zucht hurkte ik weer neer. Ik kneep zacht in haar blote dijen en staarde diep in haar betoverende ogen.
"Lily... Er bestaat een kans dat ze me..."
"Stop!" Ze schudde haar hoofd smekend. Ik zuchtte verslagen en knikte langzaam. Het was een tijdje stil. Allebei in gedachten verzonken speelden we met elkaars vingers.
"Haz?" vroeg ze uiteindelijk na een tijdje. Ik humde en keek naar haar op.
"Je weet dat ik je niets kwalijk neem, toch? En dat ik je nooit, nooit, nooit wil verlaten? Het kan me niet schelen wat je gelooft, je bent alles wat ik nodig heb." fluisterde ze met een open, kwetsbare blik. Mijn buik maakte een salto; ongelovig staarde ik de perfectie voor me aan.
Na enkele seconden hief ik haar hand op en kuste de binnenkant van haar pols liefdevol, voor ik intens in haar ogen keek. Het kon me niet langer schelen dat de timing slecht was, ik moest het haar kunnen zeggen of ik zwoor dat ik zou barsten.
"Lily, ik h..." begon ik al met bonzend hart de bekennen, maar net toen werd er luid op de voordeur gebonsd. Lily schrok op en keek me angstig aan. Ik slikte.
"Blijf hier, oké?" stootte ik moeizaam uit. Ze zei niets, en liet haar grote ogen onrustig over onze vervlochten handen flitsen.
"Lil... Baby, kijk naar me." mompelde ik geëmotioneerd. Ik hoorde geroezemoes. Hard kneep ik in haar kleine hand toen ze me gehoorzaamde.
"Zweer me dat je hier blijft." Ze fronste en beet hard op haar trillende onderlip. Uiteindelijk knikte ze langzaam.
"Ik zweer het." fluisterde ze geëmotioneerd. Ik zuchtte diep en ging rechtstaan. Met een hol gevoel in mijn buik boog ik voorover en vouwde mijn hand rond haar kaakbeen.
"Goed." prevelde ik, voor ik haar vluchtig kuste.
"Harry!" hoorde ik Jim roepen.
"Ik kom!" antwoordde ik. Binnensmonds vloekend ging ik rechtstaan. Mijn hart klopte in mijn keel terwijl ik mijn T-shirt van de grond viste. Snel trok ik het aan.
"Haz, kom alsjeblieft terug." smeekte Lily me. Ik keek in haar betraande ogen en slikte. Ik zei niets, goed beseffend dat ik geen beloftes kon maken over de uitkomst van vandaag. Na nog een zwakke glimlach draaide ik me om en wandelde de kamer uit.
Ik hoopte dat ik er kalmer uitzag dan ik me voelde toen ik de woonkamer binnenliep en naar de twee agenten in het midden van de ruimte keek. Kort klemde ik mijn tanden op elkaar.
"Harry Styles. Correct?" knikte één van hen. Hij was groter dan zijn collega, en keek me aan met zijn indringende, donkere blik. Ik humde bevestigend en ging naast Jim staan.
Ik had ooit gehoord dat gekruiste armen je houding defensief lieten lijken, maar ik was bang dat ik in elke andere mogelijke positie mijn zenuwen zou verraden. Dus ik bleef staan, biddend dat ik er relaxed en zelfverzekerd uitzag.
"We komen enkele vragen stellen over wat er gisterenavond gebeurd is in de club." zei de andere man. Mooi geprobeerd.
"Gisterenavond? Wat is er gebeurd? In welke club?" fakete ik. Jim schraapte zijn keel en keek me zijdelings aan.
"De '24'. Waar Finn Peterson... Je weet wel. Het volledige gebouw is uitgebrand." speelde hij mee. Ik slikte nu ik het hem voor de eerste keer zo formeel luidop hoorde zeggen. Ik besefte dat ik geen spijt had van wat er was gebeurd. Enkel van het feit dat ik er Lily in betrokken had. En dat ik gearresteerd kon worden. Ook al haatte ik dat ik brandstichting kon toevoegen aan mijn lijst van misdaden, ik vond het allesbehalve erg dat de club er niet meer was. Het was alsof een stukje binnenin me gereinigd was. Alsof ik de verwerking had gekregen die ik zo wanhopig nodig had gehad na Finns dood. De plek waar ik hem vermoord was, was er niet meer. Alle sporen van die horror uitgewist.
Het voelde verdomd goed.
Ik hoopte dat mijn korte stilte overkwam als oprechte verbazing. Kort schraapte ik mijn keel, voor ik de twee mannen voor me aankeek.
"En wat heb ik daarmee te maken?" vroeg ik. De langste agent zuchtte.
"Waar was je gisterenavond? Rond één uur 's nachts?"
"Je denkt dat ik de club in de fik heb gestoken? Hoe weten jullie zelfs dat de brand kwaad opzet was?" snauwde ik. Ik had dit gesprek voldoende gerepeteerd in mijn hoofd vannacht. Ik was voorbereid op al hun vragen. Hoopte ik...
"Gewoon routine." gromde de man voor me. Leugen. Ik wist heel goed waarom ze me verdachten. Wie anders met een crimineel verleden kon meer gelinkt worden aan de '24'? Ik had er Finn verdomme afgeknald.
De agent fronste, voor hij koeltjes herhaalde: "Dus, waar was je gisterenavond?"
"Hier. Bij Jim." antwoordde ik. Ik verplichtte mezelf in zijn ogen te blijven kijken. Hij perste zijn lippen kort opeen, maar keek toen bedachtzaam naar Jim.
"Juist. En u bent Jim...?"
"Taylor. Jim Taylor. Zijn trainer." antwoordde Jim. De kleinere agent noteerde de gegevens in zijn notitieboekje.
"En u kunt bevestigen dat Harry Styles rond middernacht bij u was?" Jim knikte.
"Hij was op een feestje in de loft waar hij woont. Ik ben hem daar gaan ophalen rond elf uur. De rest van de avond en nacht is hij hier gebleven." zei hij, zoals we het afgesproken hadden. Ik knikte bevestigend.
Heel kort laaide mijn hoop op. Als ze bewijzen hadden gehad, zouden ze me dan niet al lang gearresteerd hebben?
De twee knikten en richtten hun aandacht weer op mij.
"Goed, dan weten we voorlopig voldoende." zei de lange man. Mijn ogen verwijdden; ik hoopte dat het niet al te veel opviel.
"Oké." knikte ik kort. Jim kuchte.
"Eh... Zijn er... Zijn er geen bewijzen? Camerabeelden, of zo? Hoe moeilijk kan het zijn een brandstichter op te sporen?" vroeg hij. Ik verstijfde en keek met een onregelmatige hartslag naar de agenten. Ik had al gevreesd voor deze vraag. Tot mijn opluchting schudde de kleinste man zijn hoofd langzaam.
"Sinds de beelden na de schietpartij zijn opgevraagd, zijn de camera's in de club uitgeschakeld. Zowel binnen als buiten. Die in de buurt, die wel opnames gemaakt hebben, registreerden niets verdachts." antwoordde hij. Ik verplichtte mezelf kalm te blijven, ook al had ik het gevoel dat ik elk moment kon huilen uit pure opluchting.
"En in de club zelf?" dramde Jim door.
"Het onderzoek loopt nog." zei de langste agent kortaf, terwijl hij zijn collega een kille, indringende blik zond. Ik slikte en kneep mijn bezwete handen tot vuisten.
"Blijf beschikbaar voor het verdere onderzoek, ja?" waarschuwde hij me nog, voor hij met een knikje aangaf dat het tijd was om te vertrekken. Bij de deur hield hij echter abrupt halt. In eerste instantie staarde ik slechts verward naar zijn achterhoofd, maar toen ik mijn blik verschoof naar datgene dat zijn aandacht had getrokken, stolde het bloed in mijn aderen.
Shit.
"Van wie zijn die?" vroeg hij met zijn ijzige stem. Paniekerig wierp ik een blik op Jim, die nu evenzeer naar Lily's witte schoenen op de grond keek.
"Van... Eh... Mijn nichtje. Ze is in de badkamer." loog hij. Ik vervloekte hem toen zijn stem oversloeg. Heel langzaam draaide de agent zich om, zodat hij ons allebei bedachtzaam kon bestuderen.
"Je nichtje?" Jim knikte langzaam. Ik bad terwijl wanhopig dat de agenten de verdachte zwarte vlekken op haar pumps niet hadden opgemerkt.
"Was ze hier de hele nacht?" vroeg hij. Ik boorde mijn nagels in mijn handpalmen en schudde snel mijn hoofd.
"Nee. Ze is deze ochtend pas aangekomen." antwoordde ik snel voor hem. Ik wilde Lily hier niet in betrekken; hen met haar een extra mogelijkheid geven om mijn alibi te checken, was geen optie. Jim knikte snel. Het was even stil, maar toen zette de agent een stap in de richting van de badkamer.
"Kan ze dat voor ons bevestigen?" Automatisch schoot ik opzij, tot ik voor hem stond en hem de weg naar haar blokkeerde. Het angstzweet brak me uit. Toch bleef ik hem koppig in de ogen staren.
"Zoals ik al zei, is ze momenteel in de badkamer. Dus haar spreken zal wat moeilijk zijn." zei Jim. Hij slikte en maakte zich wat breder, als om intimiderender over te komen.
"Daarbij, ze is nog minderjarig. Dus zonder ouder of voogd kan ze niet zomaar ondervraagd worden." vervolgde hij fronsend. Ik klemde mijn tanden op elkaar en bleef met bonzend hart naar de twee kijken. Ik voelde mijn knieën knikken toen de langste man verslagen zuchtte en naar zijn collega keek.
"Goed dan." mompelde hij nog. Hij richtte zijn samengeknepen ogen nog een laatste keer op mij, maar nam toen met een korte knik afscheid en beende samen met de andere agent door de deur die Jim gretig voor hen openhield. Toen ze verdwenen waren, slaakte ik een diepe zucht en haalde een hevig bevende hand door mijn haar.
"What the fuck." vloekte ik ongelovig.
Jim wandelde naar me toe en keek me hoofdschuddend aan.
"Je hebt geluk gehad." mompelde hij koeltjes. Ik knikte langzaam en krabde met een vermoeide hum aan mijn nek. Waarschuwend stak mijn trainer zijn vinger naar me uit.
"Dit was de laatste keer dat ik je shit voor je oplos. Hoor je me, Harry? Ik ben het beu te moeten babysitten op je. De drugs, al je problemen met de flikken, je ruzies met Rose... Ik heb er genoeg van. De volgende keer los je het zelf op. Het kan me niet schelen wat ik Mike heb beloofd." snauwde hij. Ik slikte, maar hief mijn handen toen verslagen op.
"Ik weet het, Jim. Het zal niet meer gebeuren, oké? Beloofd." gromde ik.
"Dat zeg je elke fucking keer."
"En nu meen ik het." blafte ik geërgerd. Hij blies wat lucht uit en vouwde zijn handen toen ineengevouwen rond de achterkant van zijn nek.
"Ik hoop het. Je moet je herpakken. Niet enkel voor jou en mij. Ook voor haar, Harry. Ze is nog zo jong. Je kan het je niet meer permitteren er niet voor haar te zijn. Je moet voor haar zorgen en haar tonen dat ze veilig is bij je." Ik slikte, maar liet mijn hoofd toen hangen.
"Ik weet het."
"Ik hoop het. Want dit kan niet opnieuw gebeuren. Niet met haar, en zeker niet na alles wat ze de voorbije maanden heeft meegemaakt. Niemand zou al die bullshit moeten doorstaan. Een onschuldig zeventienjarig meisje al helemaal niet. Toon haar dat je kan zijn wie ze nodig heeft. Want afstand nemen is blijkbaar geen optie voor jullie twee." Ik zuchtte, maar knikte toen langzaam. Jim trok zijn wenkbrauwen op.
"Wat, geen discussie?" snoof hij. Ik haalde mijn schouders op en kamde vermoeid door mijn haar.
"Dus je bent van plan naar haar terug te keren dan?"
"Ik... Fuck, ik weet het niet, Jim. Ik ben in de war, oké? Gisteren ging ik naar de loft om haar te zeggen dat ik terug bij haar wil zijn, maar na wat ik haar gisterenavond heb aangedaan... Ik heb alles zo verkloot." Ik slikte.
"Ik denk nog steeds dat ik fout voor haar ben. Maar het voelt zo fucking juist wanneer we samen zijn." mompelde ik. Hij fronste en kruiste zijn armen voor zijn brede borstkas.
"Je bent niet fout voor haar." Hij zuchtte diep en haalde zijn schouders op.
"Wat ik gisteren zei... Shit, ik was kwaad, Harry. Ik meende het niet."
"Het is gewoon zo fucked up. Waarom zou iemand als ik horen bij een meisje als Lil? We zijn zo anders. We mogen niet eens samenzijn, om zoveel verschillende redenen." Ik beet hard op mijn onderlip en stak mijn handen in de zakken van Jims zwarte sportshort, laag rond mijn heupen.
"Soms zou ik willen dat Mike er nog was. Hij zou weten wat ik moet doen." mompelde ik. Jim glimlachte zwak en legde zijn hand op mijn schouder.
"Het is niet omdat hij er niet meer is, dat je niet met hem kan praten, Harry. Mike zal altijd bij je blijven, op de één of andere manier." zei hij. Ik fronste.
"Praten?" Hij knikte.
"Je moet gewoon weten hoe. En waar." Ik fronste en keek langzaam weg van mijn trainer. Ik begreep heel goed wat hij me probeerde te zeggen. En ik wist ook hoe ik die connectie met Mike kon vinden. Het probleem was dat ik niet wist of ik het zou aankunnen. Na jaren opnieuw op zijn gitaar spelen had me al zoveel moeite gekost...
Jim schrok me op uit mijn gedachten: "Hij zou willen dat je gelukkig bent. Dat weet je. Rose is je beste kans op dat geluk." Ik glimlachte zwakjes.
"Over haar gesproken: ga naar haar toe. Ze is waarschijnlijk overbezorgd." mompelde hij, knikkend naar de gang. Ik zuchtte, keek hem nog een tel met een dankbare grijns aan, draaide me toen om en maakte me vlug uit de voeten.
Toen ik mijn kamer binnen snelde, zat Lily nog steeds op de rand van Jims bed. Zenuwachtig schoof ze heen en weer op de matras, terwijl ze met grote angstige ogen op haar vingernagels beet.
"Lil." zuchtte ik; met een zwakke glimlach haastte ik me naar haar toe. Ze schoot recht toen ze me opmerkte.
"Harry! Je bent er!" zei ze ongelovig. Met een zenuwachtige huppel overbrugde ze de afstand tussen ons.
"Zijn ze weg? Hebben ze je niet meegenomen?" ratelde ze. Ik schudde mijn hoofd en tilde haar buigend door mijn knieën en euforisch op met mijn handen onder haar oksels.
"Er zijn nog geen bewijzen." grijnsde ik, terwijl ik haar stevig in mijn armen nam. Ze lachte hoog en ongelovig; ik hoorde de tranen uit pure opluchting in haar stem. Fucking hell, ik was haar niet kwijt. Er was niets op de hele fucking wereld dat me gelukkiger maakte dan het besef dat ik haar niet moest verlaten. Nu toch nog niet... Grommend begroef ik mijn neus in haar golven; ik snoof haar zoete geur genietend op. Ik haatte dat ik Jims shampoo nog lichtjes kon ruiken; ik wilde geen sporen van andere mannen op haar, ook al was het Jim en had het niets te betekenen.
"Oh god, je bent terug. Ik was zo bang." piepte ze radeloos tegen mijn hals, voor ze enkele vluchtige kusjes op mijn huid drukte. Erna hief ze haar hoofd weer op, en liet haar paniekerige ogen kort over me heen glijden. Haar slanke armen had ze rond mijn nek geslagen, haar benen rond mijn heupen.
"Je meent het? Geen bewijzen? Dus ze kunnen je niets maken?" vroeg ze angstig.
"Zolang ze niets vinden niet." mompelde ik. Langzaam wandelde ik met haar naar Jims bed en ging zitten, met haar schrijlings op mijn schoot. Zwak glimlachend stak ik haar blonde haar achter haar oren.
"Dus je blijft bij mij?" prevelde ze hoopvol. Liefkozend wreef ik met mijn neus over die van haar.
"Voorlopig wel." mompelde ik, zuchtend vervolgend: "Fuck, ik was zo bang toen ze me vragen begonnen te stellen." Ze drukte korte kusjes op mijn wang en begroef haar gezicht toen in mijn nek. Ik bracht mijn hand omhoog, zodat ik hem in haar zachte, warrige golven kon verstrengelen.
"Ik ben zo blij dat ze je niet gearresteerd hebben." fluisterde ze, vervolgend: "Ik kan je niet nog eens verliezen." Ik knuffelde haar nog wat steviger.
"Ik weet het, baby." mompelde ik in haar oor. Het was even stil, maar toen draaide ze haar hoofd en kuste ze me met een verslagen zucht, langzaam en teder. Ik glimlachte en sloeg mijn brede armen stevig rond haar heen. Haar zachte vingertoppen kriebelde mijn nek. Al snel verloren we onszelf in onze liefkozing. Ongeduldig wriemelend in mijn schoot, met natte gezwollen mond bleef ze me minutenlang kussen. De T-shirt van Jim hing los over haar ene smalle schouder; ik had mijn handen eronder laten glippen en voelde en kneep ongeduldig aan en in haar middel, genietend van het uit goud gesponnen meisje in mijn armen. Haar kussen en aanraken was als proeven van een delicatesse, een shot, een drug. Verslavend en onuitputtelijk ter beschikking, bleef ik maar gebruiken... Haar kleine handen waren in mijn volledig in de war gebrachte haar begraven. Met gekanteld hoofd liet ze zich kussen door me; verlangend, slordig en lui. Mijn tong cirkelde langzaam rond die van haar en likte toen plagerig. Ze kreunde zacht. Met een kneepje trok ik haar dichterbij; ik voelde de hitte in haar broekje tegen mijn eigen opwinding.
"Mmhm." rolde op de meest verleidelijke manier uit haar mond, verzwolgen door de mijne. Ik wreef met mijn grote palmen over haar zachte smalle rug en boorde mijn nagels in de perfect egale huid, in een wanhopige poging haar nog meer tegen me aan te trekken. Ze was nooit dicht genoeg...
"Rose, Harry! Ontbijt!" riep Jim uiteindelijk na wat zeker een kwartier was.
Ik maakte een ontevreden geluidje tegen haar mond en trok me met tegenzin los.
"Domme fucker." gromde ik. Ze drukte nog een vluchtige kus op mijn lippen.
"Hij probeert enkel te helpen, Haz." wees ze me terecht, haar vingers kort door mijn vernestelde haar halend in een waardeloze poging de wilde plukken te temmen.
"Maar ik wil nog een beetje kussen." pruilde ik als een kleuter. Ze ging rechtstaan en dwong me ook van het bed met een ruk aan mijn armen, nadat ze de te grote sportshort naast het bed had aangetrokken.
"Kom mee." spoorde ze me liefjes aan. Ze trok me achter zich aan, in de richting van de deur. Verslagen liet ik me de ruimte uit leiden. Ik liet haar los toen we even later de keuken betraden.
"Ze nemen hem niet mee!" zei Lily onmiddellijk opgewonden, toen ze Jim zag. Hij lachte geamuseerd.
"Ik weet het, liefje. Ik was erbij." grijnsde hij. Ze haalde haar schouders op en liet zich aan tafel neervallen op de stoel naast die van hem, terwijl ik naar het aanrecht wandelde. Ik schonk mezelf fronsend een tas koffie in, in een wanhopige poging een manier te vinden om mijn gebrek aan slaap te compenseren.
"Zal ik je straks naar de loft brengen?" vroeg mijn trainer haar vriendelijk, toen hij zijn hap cornflakes had doorgeslikt. Ik dronk mijn koffie, bitter en heet, in één teug uit, en zette de stenen mok met een klap neer toen ik klaar was.
"Ik kan ook een taxi nemen als..."
"Nee, ik breng je wel." onderbrak hij haar onmiddellijk. Fucking hell, kon hij mogelijk enthousiaster geklonken hebben? Hij adoreerde haar...
Wie niet?
Ik draaide me met een zucht om en liep naar de twee. Sceptisch staarde ik naar het kleine sneetje toast op Lily's bord.
"Is dat alles?" snauwde ik. Ik kamde door haar warrige golven en boog voorover, zodat ik een kus op haar hoofd kon geven. Ze keek me over haar schouder aan.
"Je moet meer eten." zei ik, met een waarschuwende knik naar al het eten in het midden van de tafel.
"Harry..." begon ze al klagerig, net zoals weken geleden, toen ik haar ook had aangespoord uitgebreider te ontbijten, en op dat typische ik-krijg-mijn-zin-niet-toontje. Ik onderdrukte mijn grijns. Ik wilde haar niet laten zien dat haar kinderlijke verontwaardiging me vertederde, en was vastbesloten niet toe te geven aan haar hooghartige houding.
"Lily..." zeurde ik, haar gezeur imiterend. Hoofdschuddend legde ik wat extra sneetjes voor haar neus.
"Ik wil niet weer dezelfde discussie voeren als de vorige keer dat we samen aan de ontbijttafel zaten." prevelde ik, voor ik kortaf beval: "Eet." Hongerig vulde ik mijn eigen bord. Jim volgde ons gesprek geamuseerd.
Lily rolde overdreven met haar ogen, nam toen met een verwaande zucht een hap, en schonk me een fake glimlach. Terwijl ze kauwde, krulden haar mondhoeken echter toch oprecht naar boven, en ze faalde een zachte giechel te smoren toen ik mijn hand op haar bovenbeen legde.
Afwezig streelde ik op en neer haar dij.
"Kan ik je ergens afzetten wanneer ik haar straks wegbreng, Harry?" vroeg Jim. Ik schudde mijn hoofd.
"Nee, dat is oké." Ik wierp een blik op de klok boven het aanrecht.
"Ik vertrek liever zo snel mogelijk. Ik neem de metro wel." mompelde ik. Verward keek Lily me aan; ik zag de teleurstelling in haar mooie ogen.
"Je gaat niet mee naar de loft?" vroeg ze zachtjes.
"Mijn spullen staan bij Zac, baby. Waarom zou ik naar de loft gaan?" Pas toen ik haar gebroken blik zag, besefte ik hoe fout mijn woorden geïnterpreteerd konden worden. Ik fronste.
"Shit. Nee, ik bedoel niet... Ik probeer enkel te zeggen dat het nu geen zin heeft, Lil. Ik wil een douche kunnen nemen, en me omkleden. Alles wat ik nodig heb, ligt in The Bronx." Ze slikte en glimlachte geforceerd. Ik vervloekte mezelf. Diep zuchtend kneep ik nog eens in haar bovenbeen, voor ik me verslagen van haar weg draaide en in stilte verder at.
Ik wist heel goed hoe hard ze haatte dat ik weer optrok met mijn oude groep en momenteel in één van de slechtste buurten in New York woonde.
Zo snel mogelijk at ik mijn ontbijt, zodat ik kon vertrekken en ontsnappen aan deze ongemakkelijke situatie. Toen ik klaar was en mijn bord op het aanrecht was gaan plaatsen, keek ik fronsend naar Jim.
"Kan ik een jeans lenen? En een jas?" Hij zuchtte, maar knikte toen wel.
"Zolang je het terugbrengt." In stilzwijgen vertrok ik uit de keuken, zonder te reageren op zijn opmerking. In Jims kamer kleedde ik me zo snel mogelijk om; ik wilde hier weg. Ik had ruimte en tijd nodig om na te denken.
Ik was bijna klaar toen Lily binnenkwam. Zwak glimlachend keek ik naar haar op, net op het moment dat ik mijn riem dicht gespte. Ze wiebelde zenuwachtig heen en weer, en kruiste haar slanke benen. Ik fronste toen ik haar zorgelijke blik zag.
"Lily..." zuchtte ik vermoeid.
"Wat?" reageerde ze gespeeld onwetend. Ze trok haar neus op en wandelde langzaam naar me toe.
"Kijk niet zo naar me." gromde ik.
"Kijk niet hoe?" Ik rolde met mijn ogen.
"Zo bang. Ik ben hier nog, oké?" mompelde ik.
"Nu wel. Maar hoelang nog?" vroeg ze. Ze slikte en liet haar zachte vingertoppen over mijn biceps glijden. Ik duwde haar wilde golven uit haar gezicht.
"Ik kom straks naar de loft. Wanneer ik klaar ben bij Zac." beloofde ik haar op sussende toon. Ze boorde haar mooie, verraste ogen in die van mij.
"Naar de loft? Waarom?"
"Het is tijd om te praten, baby." zei ik schouderophalend. Ze humde instemmend. Een warmte vulde mijn binnenste toen ik de opluchting van haar gezicht kon aflezen; ze wilde het hoognodige gesprek over alle shit die ons bezighield even hard voeren als ik.
"Ja..." beaamde ze.
Ze dacht even na, maar zei toen langzaam: "Enkel praten?" Mijn mondhoeken krulden geamuseerd naar boven. Ik streelde over haar wang.
"Hoezo? Stel je een andere activiteit voor?" plaagde ik haar. Direct bloosde ze.
"Wat? Nee! Ik... Ik vroeg me gewoon af of het... Je weet wel... Anders zal zijn dan nu. Meer als... Als vrienden." stotterde ze defensief. Ik trok mijn wenkbrauw op.
"Als vrienden?"
"Ik bedoel..." Ze glimlachte even, voor ze op onschuldige toon verderging: "Vrienden kussen elkaar niet, bijvoorbeeld." Ik grinnikte geamuseerd en knikte, ten teken dat ik luisterde. Ze kauwde op haar onderlip.
"Stel dat ik je straks, als je komt, opnieuw zou willen kussen. Puur hypothetisch... Kan dat dan?" Ondeugend keek ze me vanonder haar lange wimpers aan.
"Ben je met me aan het onderhandelen, schatje?" grijnsde ik. Ze glimlachte liefjes. Met een zucht werd ik weer serieus.
"Je kan me altijd kussen, Lil." zei ik. Ze slikte.
"Ja?" fluisterde ze. Ik knikte en bracht mijn gezicht dichterbij.
"Ja." prevelde ik hees, voor ik mijn lippen zacht op die van haar drukte. Ze maakte een genietend geluidje en greep een handvol van mijn dikke bruine krullen, terwijl ik mijn linkerarm rond haar slanke middel sloeg en mijn vrije hand rond haar heup krulde. Zij greep met die van haar mijn biceps vast.
Ik trok me kort los. Op het moment dat ik mijn hoofd kantelde om haar intenser te kunnen kussen, vroeg ze zachtjes: "Dus je ben niet van plan me af te wijzen?" Ik versmolt onze monden weer en greep de achterkant van haar nek, haar golven verstrengelend tussen mijn vingers.
"Waarom zou ik je afwijzen, baby?" mompelde ik gesmoord tegen haar geopende mond. Speels zoog ik aan haar volle, roze onderlip, tot hij een verleidelijke tint rood kleurde. Ik trok er kort aan met mijn tanden. Toen ik me weer lostrok, gleed ze met het puntje van haar tong over de teder gekuste plek, alsof ze mijn smaak probeerde na te proeven.
"Ik weet het niet. Misschien ga je me weer slecht nieuws brengen. Of... Of wil je me niet." Ik fronste.
"Ik wil je altijd." fluisterde ik. Als om mijn woorden kracht bij te zetten, kuste ik haar opnieuw. Ze ging op haar tippen staan en sloeg haar slanke armen rond mijn nek.
God, ik voelde me schuldig. Ik vergat soms hoe naïef en beïnvloedbaar ze nog was. En het was niet eerlijk van me haar in deze situatie te dwingen: half de mijne, maar niet voldoende om zich veilig en gelukkig te voelen in wat het ook was dat we hadden. Ik zou haar zekerheid moeten schenken. Niet al deze bullshit... Wel mijn meisje, niet mijn meisje... Ik kon haar dit niet langer aandoen. Sophia had gelijk: ofwel verdween ik volledig uit haar leven, ofwel was ik er voor haar zoals ik er zou moeten zijn. Dit was niet juist. Ze bleef het maar pikken, en ze bleef me maar vergeven en kansen geven, alsof ik geen fucked up klootzak was. Ik kon niet langer misbruik maken van haar gouden hart en haar gevoelens voor me. Een meisje als Lily verdiende een stabiele relatie, niet een onzekere connectie met een meer dan zes jaar oudere man die haar bleef kwetsen en verwarren. Ze dacht met alle waarschijnlijkheid dat ik niet genoeg om haar gaf om haar volledig de mijne te maken. Zo fout.
Ik wilde zijn wat ze nodig had.
Mijn lippen smakten zachtjes tegen die van haar toen ik mijn mond opende en mijn tong langs haar bovenlip liet glijden. Ik greep de rand van haar T-shirt en trok het naar boven. Zacht en sensueel wreef ik met mijn palm over haar perfect ronde, subtiele achterste, voor ik een plagerig kneepje gaf.
"Harry!" giechelde Lily, terwijl ze achteruit boog. Ze greep mijn hand staarde blozend in mijn ogen. Ik trok mijn wenkbrauw op.
"Trek die short wat meer op. Je bent praktisch naakt." mompelde ik. Ze fronste.
"Hij valt af." protesteerde ze. Ik haalde mijn schouders op.
"En dan? Je hebt geen andere kleren om straks mee naar huis te gaan, dus je zal hem moeten blijven dragen." Ze zuchtte en trok de short met een puberale blik in haar grote, dromerige ogen op.
Met mijn ogen op haar gericht wandelde ik langs haar naar het nachtkastje, haar tot mijn teleurstelling loslatend.
"Loop je mee tot aan de voordeur?" vroeg ik Lil. Ik nam mijn gsm en stak hem in mijn achterzak.
"Vertrek je nu al?" reageerde ze met een beteuterde blik. Zuchtend stak ik mijn hand naar haar uit. Ze nam hem aarzelend aan. Met de andere hield ze haar veel te brede short omhoog.
Ik verstrengelde onze vingers, voor ik haar achter me aan meetrok naar de keuken. Jim zat nog steeds aan tafel, en was met een brede glimlach aan het typen op zijn telefoon. Ik keek met een opgetrokken wenkbrauw naar Lily. Ze giechelde.
Verstoord keek mijn trainer over zijn schouder in onze richting. Hij legde zijn gsm snel blozend neer toen hij onze vragende blikken zag.
"Eh... Ga je... Ga je naar Zac?" stotterde hij. Ik humde en liet mijn ogen over hem heen glijden.
"Bedankt voor je hulp." zei ik verveeld en kortaf. Lily zuchtte, maar zei verder niets over mijn gebrek aan manieren.
"Geen probleem." knikte Jim. Zenuwachtig drumde hij met zijn vingers op het tafelblad.
"Wat is er mis met je?" mompelde ik, terwijl ik hem bedachtzaam bestudeerde. Waarom was hij zo nerveus? Ik had mijn trainer nog nooit zo gezien. Lily lachte opnieuw.
"Jim is verliefd." zei ze vrolijk. Sceptisch keek ik het geamuseerde meisje naast me aan.
"Rose, ik zweer..." begon Jim al dreigend, maar ze ging met fonkelingen in haar mooie ogen verder: "Op Gina." Jim vloekte.
"Gina?" herhaalde ik grimassend. Ik herinnerde me mijn intimiderend perfecte advocate nog. Ze was het soort vrouw dat thuishoorde in Lily's milieu, met haar dure designerkleren en smetteloze uiterlijk. Waarschijnlijk probeerden Lils ouders hun dochter wanhopig hard in hetzelfde keurslijf te duwen. Over mijn fucking lijk. Ik prefereerde mijn meisje zoals ze nu was.
"Hey, pas op met wat je zegt." waarschuwde Jim me. Ik trok mijn neus op.
"Waarom Gina? Ze is fucked up rijk. En een snob."
"Rose is rijk." wierp Jim tegen.
"Maar geen snob." reageerde ik. Lily kneep in mijn vingers.
"Harry, stop. Gina heeft je geholpen! Het is niet oké zo over haar te spreken. Zeker niet waar Jim bij is." vermaande ze me. Nog maar eens. Waarom koos ze altijd zijn fucking kant? Jim knikte.
"Bedankt, Rose." zei hij, met een veelbetekenende blik op mij. Ik haalde slechts mijn schouders op.
"Whatever. Ik had gewoon niet gedacht dat iemand als Gina je type was." zei ik, voor ik op schampere toon vervolgde: "Ik bedoel, als ze even eng is in bed als in een rechtszaal..."
"Harry!" zei Lily ontzet. Ik grijnsde en keek naar een furieuze Jim.
"Het is gewoon vreemd, man. Eerst betaal je haar om mij te verdedigen, en nu neuk je haar? Precies alsof..."
"Rose, zou je Harry naar buiten willen escorteren voor me, alsjeblieft?" snoof Jim. Een ader klopte vervaarlijk in zijn nek.
"Met veel plezier." zuchtte ze. Ik hief mijn handen verdedigend op, terwijl Lily me de keuken uit duwde.
"Je bent zo gemeen!" siste ze, toen we even later voor de voordeur halt hielden. Ik haalde mijn schouders op en keek haar grijnzend aan.
"Ik was hem aan het plagen, chill."
"Hij heeft zoveel voor je gedaan, Haz!" protesteerde ze. Ze sloeg gefrustreerd tegen mijn borstkas. Ik luisterde niet, en trok gehurkt mijn vuile, versleten sneakers aan. Ik had ze gisteren achtergelaten bij de deur, naast Lily's geruïneerde schoenen.
"Harry!" snauwde ze. Zuchtend ging ik weer rechtstaan.
"Fuck, oké. Sorry." gromde ik. Ze schudde haar hoofd, koppig als altijd.
"Je hoeft je niet te excuseren bij mij." zei ze, met haar kin in de lucht. Ik klemde mijn tanden kort op elkaar, maar rolde toen verslagen met mijn ogen.
"Sorry, Jim!" riep ik in de richting van de keuken. Ik wachtte niet op zijn antwoord, maar keek mijn meisje enkel veelzeggend aan. Ze verbeet haar glimlach.
"Blij?" snauwde ik. Ze humde tevreden. Kort liet ik mijn ogen over haar heen glijden.
Ze hield Jims short nog steeds vast, om te voorkomen dat het van haar slanke heupen zou vallen. Ze zag er vertederend uit in zijn veel te grote kledingstukken.
"Ik zie je liever in mijn kleren." klaagde ik.
"Ik zie jou liever zonder kleren." antwoordde ze onmiddellijk gevat. Ik lachte luid.
"Hmmm, zijn we niet slim vandaag?" grijnsde ik. Ze giechelde.
"Kom hier, baby." zei ik glimlachend. Ik wilde haar al in mijn armen nemen, maar ze hield me met haar ene hand op afstand.
"Kan ik niet. Als ik mijn short loslaat, zakt hij af. Ik bedoel, mij kan het niet schelen, maar aangezien jij er wel problemen mee hebt, moet ik hem wel blijven vasthouden." glimlachte ze zo onschuldig mogelijk. Ze was uitzonderlijk uitdagend vandaag, fucking hell... Hoe hield ik het in godsnaam met haar uit?
Met een grom greep ik de twee touwtjes aan de voorkant van de korte broek, en spande het aan rond haar smalle heupen.
"Zo beter voor mevrouw?" blafte ik geërgerd. Ze tuitte haar lippen.
"Nu spant het te veel." zeurde ze.
"Fuck off." mompelde ik, voor ik haar middel nam en tegen me aan trok. Met een zweem van een glimlach rond haar roze lippen liet ze zich kussen door me, terwijl ze haar kleine handen als steun op mijn borstkas plaatste. Haast ruw bewoog ik mijn mond tegen die van haar, als om haar te tonen dat ik in controle was, wat ze ook mocht denken.
Toen ik de kus verbrak, duwde ik mijn neus tegen de hare, en sloeg mijn armen volledig rond haar heen.
"Probeer uit te rusten wanneer je straks thuiskomt, oké? Je moet nog steeds bekomen van gisteren." mompelde ik. Ik drukte nog een korte kus op haar verslavende lippen. Ze maakte een protesterend geluidje toen ik me lostrok, en versmolt onze monden zelf onmiddellijk opnieuw. Verlangend kuste ze me.
Ik grijnsde zelfgenoegzaam. Er was niets op de wereld bevredigender dan het besef dat Lily niet aan me kon weerstaan. Ze wilde mij, niet één van al die andere domme fuckers die achter haar aan liepen. Hoe was ik er in godsnaam in geslaagd haar voor mij te laten kiezen? Ik was niemand. Een fucking nietsnut...
Toen ik me lostrok, keek ze me met fonkelingen in haar prachtige ogen aan.
"Tot straks, baby angel." fluisterde ik, voor ik haar een laatste, smachtende kus gaf. Ze verstrengelde haar vingers in mijn krullen, en genoot met een tevreden hum van mijn liefkozing. Ze giechelde schattig toen ik mijn hoofd draaide en mijn lippen herhaaldelijk op haar zachte wang drukte.
"En blijf uit de problemen vandaag." mompelde ik tussen kusjes door.
"Ik? Jij werkt je vaker in de nesten dan ik." wierp ze tegen. Schouderophalend streelde ik met mijn duim over haar onderlip.
"Ik ga de hele dag studeren." beloofde ze me toen met een geruststellend glimlach.
Natuurlijk. Wat had ik dan verwacht? Mijn meisje en haar fucking boeken... Na nog een snelle knuffel, maakte ik me van haar los. Ik trok de deur zuchtend open.
"Haz?" vroeg ze nog snel. Vragend keek ik haar aan.
"Je denkt toch niet dat... Dat ze terug zullen komen voor je. Of wel?" Ze kauwde nerveus op haar onderlip. Ik slikte.
"Ik weet het niet, Lily." mompelde ik naar waarheid. Ze knipperde enkele keren met haar wimpers.
"Maar je... Ze... Ze kunnen geen sporen vinden, toch? We hebben niets achtergelaten." Hoofdschuddend aaide ik met mijn knokkels op en neer haar kaaklijn.
"Zit er niet mee in, oké? Ik red het wel." prevelde ik, voor ik op indringende toon vervolgde: "Ik wil dat je je nu focust op jezelf, Lil. Wat gisteren gebeurd is, is fucked up. Probeer het eerst zelf een plaats te geven. Daarna zien we wel wat er gebeurt." Ze schudde haar hoofd.
"Het gaat wel. Ik ben gewoon nog wat geschrokken, dat is alles."
"Omdat je je nu enkel focust op wat ze mogelijk kunnen ontdekken. Als die onzekerheid van je af zal vallen, zal de herinnering aan gisteren het enige zijn wat overblijft. En het is oké aangedaan te zijn door wat je hebt meegemaakt." Ze greep mijn hand en speelde schouderophalend met mijn vingers.
"Dat weet ik." fluisterde ze. Met een diepe frons overbrugde ik de weinige afstand tussen ons, en omarmde haar opnieuw, ook al verdiende ik haar affectie niet. Mijn schuldgevoel voelde als een benauwende druk op mijn borstkas; het benam me de adem. God, ik haatte mezelf.
"Het spijt me zo, Lily." mompelde ik. Ze knuffelde me terug.
"Niet nog eens, Haz. Ik neem je niets kwalijk." zei ze zachtjes.
"Ik weet dat het mijn fout is. Ik heb dit veroorzaakt. En het idee alleen al dat er iets ergs had kunnen gebeuren met je... Fuck, het maakt me fucking gek, baby."
"Maar er is niets gebeurd." fluisterde ze.
"Shit, zeg dat niet. De ervaring op zich was al erg genoeg. Het is niet oké dat je weer iets traumatiserends hebt moeten meemaken." Ik klonk bitser dan bedoeld.
"Ik voel me al stukken beter." Ik boog achteruit en bestudeerde haar, lang niet overtuigd. Na enkele seconden zuchtte ik verslagen.
"Het is gewoon... Al die fucked up dingen die je de voorbije maanden overkomen zijn... Het is allemaal mijn fout."
"Niet waar!" protesteerde ze.
"Lily..." begon ik vermoeid.
"Nee! Ik wil niet luisteren naar hoe je jezelf weer overal de schuld van geeft, terwijl je zelf zoveel vreselijke dingen hebt moeten doorstaan!" Ik fronste en kamde door haar blonde haar.
"Ik begrijp niet dat je nog steeds niet beseft dat ik niet goed voor je ben." mompelde ik.
"Omdat het niet waar is!" Ze wilde verdergaan, maar werd onderbroken door een hoestbui. Ik zuchtte diep en keek haar hoofdschuddend aan, terwijl ze haar handen voor haar mond sloeg.
"Fuck, dit is niet het moment voor die discussie." gromde ik. Ze liet haar armen zakken toen ze klaar was met hoesten.
"Ik wil bij je zijn, Harry. Je maakt me gelukkig." mompelde ze hees, nakuchend. Ik fronste.
"En ik wil bij jou zijn, Lily. Maar alles is nu gewoon zo ingewikkeld." Haar ogen lichtten op.
"Je wilt ook bij mij zijn?" vroeg ze verwonderd.
"We hebben het er vanmiddag wel over." zuchtte ik. Langzaam knikte ze, al krulden haar mondhoeken toch naar boven. Ik rolde met mijn ogen.
"Haal die fucking lach van je gezicht. Je weet heel goed wat ik voor je voel." Ik had niet fouter kunnen zijn. En ik wenste dat ze het wist. Dat ze besefte hoe fucking hard ik werkelijk om haar gaf. Hoe fucking veel ik van haar hield.
Ze beet geamuseerd op haar onderlip.
"Ik moet gaan." zei ik langzaam. Slikkend stak ik nog een plukje haar achter haar oor, voor ik een laatste korte kus op haar mond drukte. Toen ik me lostrok, greep ze mijn bicepsen, zodat ze me kon tegenhouden.
"Zweer dat ik je vandaag nog terugzie, Harry." smeekte ze plots. Ik fronste en keek niet-begrijpend in haar mooie, grote ogen.
"Waar komt dit plots vandaan? Ik zei toch dat ik nog langskom?" Ze kauwde nerveus op haar lip.
"Ja, maar... Maar je weet nooit met ons. Er gaat altijd iets verkeerd." fluisterde ze bang. Ik schudde mijn hoofd.
"Ik kom straks naar je toe. Ik zweer het." zei ik na enkele seconden indringend, goed beseffend dat ze mijn bevestiging nodig had. Ik wilde het haar niet ontzeggen. Ze knikte langzaam.
"Maak je geen zorgen om me, prinses. Voor je het weet zie je me terug." mompelde ik, terwijl ik haar handen in de mijne nam en mijn lippen enkele keren zacht op haar knokkels drukte. Ze ontspande wat.
"Goed dan." Ik gaf een laatste kus op haar pols, voor ik haar losliet.
"Dag, Lil." nam ik op een zo luchtig mogelijke manier afscheid.
"Dag, Haz." fluisterde ze, waarna ik me van haar afwendde en uit Jims appartement verdween.

Het was koud, en de wind woei fel tussen de hoge flatgebouwen rond me toen ik een uur en een half later aan de overkant van de brede straat in de richting van het grijze complex staarde. Ik stak mijn verkleumde handen nog wat dieper in mijn jaszakken en verborg me rillend in mijn kraag.
Mijn versleten blauwe sportzak hing over mijn schouder, zwaar en log, alsof het mijn concreet geworden lasten representeerde, wegend en drukkend op me. Slikkend wendde ik mijn ogen af, en keek in de plaats daarvan naar het park op het einde van de straat. Ik was nooit verder gegaan dan het houten bankje aan het begin van het wandelpad. Niet sinds ik hem had gevonden, twee jaar geleden.
En zelfs dat was nog te ver geweest. Daar zitten, met zicht op het precieze gebouw waar Mike een einde aan zijn leven had gemaakt... Fuck, ik herinnerde me de dag dat ik Lil over hem had verteld nog perfect. Die avond, dezelfde fucking avond dat Finn haar had bedreigd, was ik hierheen gekomen, in de hoop een al lang vervlogen connectie met hem opnieuw te vinden. Heel even maar.
Het had niet geholpen. Niets had ooit geholpen...
En shit, ik had het zo hard geprobeerd. Nadat ik er met haar over had gesproken, had ik de drang verder te gaan in mijn rouwproces meer dan ooit gevoeld. Alles wat erna was gekomen: spelen op mijn gitaar, me vastklampen aan elke herinnering die ik van hem had... Complete fucking mislukking.
Dit was drastisch. Ik wist heel goed dat dit verkeerd had kunnen lopen.
Maar terwijl ik hier stond, rond me heen kijkend en mijn ogen uiteindelijk diep zuchtend focussend op het complex voor me, lukte het me voor het eerst in jaren vredig aan hem terug te denken. Fronsend tuurde ik door het raam in kwestie naar binnen. Een grote kerstboom versperde een deel van mijn zicht. Kleurrijke lichtjes flikkerden vrolijk. Ik liet mijn mondhoek omhoog krullen in een cynische, humorloze lach toen ik een vader met zijn kleine dochtertje op de arm door de ruimte zag lopen.
Wisten ze dat er twee jaar geleden een jonge man was gestorven in hun appartement? Waarschijnlijk niet... Een goed bewaard geheim om de verkoop van het pand te begunstigen, vermoedde ik.
Het was bevreemdend: zien dat de wereld niet was opgehouden met draaien rond het gebouw waar hij was gestorven. Hoe konden ze er leven, en niet opgejaagd worden door zijn achtergebleven herinnering? Zijn afwezigheid - die kille leegte, die zich manifesteerde in alles wat aan hem gelinkt was. Alles in mijn leven. Een gapend gat dat geen opvulling kende. En toch...
Een soort rust, een gelatenheid bijna, vulde mijn binnenste, terwijl ik lucht door getuite lippen naar buiten blies. Ik staarde naar de wolk die mijn mond verliet, en schudde mijn hoofd toen langzaam.
Hij was er niet meer. Zelfs niet meer op de plek waar ik hem het laatst had gezien, kil en levenloos en eenzaam.
Ik werd opgeschrikt door een duw tegen mijn schouder. Gefrustreerd keek ik naar de man die langs me schoot en zich geïntimideerd verontschuldigde voor de onbedoelde botsing.
"Kijk uit waar je loopt." snauwde ik nog, voor ik me afwendde en een stap achteruit zette. Ik leunde tegen het appartementenblok achter me en keek opnieuw naar het gebouw aan de overkant van de straat. De trance was verbroken.
Het leek met me te spotten, alsof het zich afvroeg wat ik hier zelfs nog deed na twee jaar.
Ik had hier niets meer te zoeken. Ik haalde nog eens diep adem, draaide mijn hoofd toen weg en duwde me af tegen de koude muur. Zonder om te kijken naar de donkerste herinnering aan mijn broer, mengde ik me in het weinige verkeer op het voetpad. Terwijl ik een sigaret uit het pakje in mijn jaszak haalde, beende ik weg.
Het was tijd om naar huis te gaan.

--
Volgende stukje komt dinsdag/woensdag!
xxx

Reacties (4)

  • Smexy

    Oh, wat is het toch fijn om te lezen over hun twee.
    Ik hoop echt dat Harry gaat inzien dat Lily hem kan helpen en dat dat ook gaat gebeuren. En ik hoop ook zeker dat de politie niks vindt wat linkt naar Harry of Lily, want ik heb echt geen behoefte aan Harry in de cel 2.0. Maar ben benieuwd!

    1 jaar geleden
  • ZaynStylesS

    Love of!

    1 jaar geleden
  • CrazyUnicornLuf

    Ik weet niet wat ik eronder moet zetten...
    Elke ''leuk hoofdstuk'' is ook een beetje saai.
    Daarom geef ik gewoon een kudootje!

    1 jaar geleden
  • Demonio

    Pls laat Ďthuisí Lily zijn! En Harry mag best wat meer vertrouwen hebben in haar kracht en liefde voor hem

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen