Foto bij H16

"Mam?" vraag ik stil. Dan hoor ik hoe de klok 8h30 slaat. Ik kan er nu niet achter aan gaan, ik moet naar school vertrekken. Maar één ding weet ik zeker: het kan geen demoon of monster zijn dat door het beschermschil is gestapt. Maar wat was het dan wel?

Alaïs Spiorad pov.

Als de bel is gegaan, stap ik meteen naar het lokaal waar ik moet zijn en kom er tot mijn grote genoegen weer als eerste binnen. Ik vestig me in de verste hoek achteraan en ga al zitten. Ik leg alles op tafel, pak mijn balpen en wacht op de rest. De leerkracht komt in de klas en begroet me. Ik begroet hem vriendelijk terug en hij legt zijn spullen op zijn lessenaar. Hij kijkt even in één van zijn boeken en begint dan op het bord te schrijven. Als het bord voor de helft vol is gekrabbeld met info, komen de andere leerlingen luidruchtig de klas binnen. Mijn blik valt direct op Edward die omringd is door meisjes. Ik draai met mijn ogen en kijk dan weer geconcentreerd naar het bord met het moeilijk ontcijferbare handschrift erop.
"Excuseer me, meisjes", zegt Edward plots en hij wringt zich tussen de meisjes heen en komt mijn kant op.
"Hallo", zegt hij tegen me, "Zou ik naast je mogen zitten?"
"Waarom? Waarom ga je niet naast één van je vriendinnetjes zitten?" zeg ik hem, maar hij neemt toch naast me plaats. Was ik jaloers? Ik wil hem nog iets zeggen, maar de leerkracht maant iedereen tot stilte en ik hou mijn mond.
"Wat wou je dus zeggen?" fluistert Edward met een speelse glimlach en ik probeer hem te negeren wat me niet goed lukt.
"Edward," zucht de leerkracht, "wat had ik iedereen daarjuist verteld? Stilte graag, dank je", werpt de leerkracht naar hem toe en nu is het mijn beurt om te glimlachen.

"Ga aan de slag met je buur. Jullie zitten allemaal per twee dus dat is al goed. Alle informatie die je nodig hebt om de vragen in te vullen in je boek staan op het bord of zul je zelf ontdekken. Degene die naast het raam zit, pakt het diabetisch spuitje en prikt in zijn of haar vinger. Je hoeft niet bang te zijn, zoveel pijn doet het niet. De persoon die rechts zit, zorgt voor de microscoop, de dekglaasjes enzovoort. Begrepen? Onderzoek het bloed met de juiste vergroting en aan het eind van de les geef je me de vragenlijst ingevuld af", rond de leerkracht zijn uitleg af. Ik noteer snel het laatste op, wat overbodig is, maar om nerd te spelen is het een pluspunt en ik ruim dan alles al op en rits mijn rugzak toe.
Edward slikt na de uitleg van de leerkracht en ik hoor hem tegen zichzelf zeggen: "Je kan het." Daarna kucht hij even om mijn aandacht te trekken als alle studenten al zijn rechtgestaan. Ik kijk hem aan en hij wenkt met zijn ogen naar voren.
"Moest ik de spullen pakken?” vraag ik verward en hij knikt 'ja'. De leerkracht had toch gezegd dat de rechtse persoon de microscoop moest halen? Ik sta geïrriteerd op en wanneer ik halverwege het lokaal ben, houdt de leerkracht me tegen.
"Jij kan beter blijven zitten met je pols. Edward, wees niet zo lui en haal de spullen eens. Kom op, beweging is goed voor jongeren”, spoort hij Edward aan en hij staat op terwijl ik terug ga zitten. Als we voorbij elkaar stappen, botst hij speels tegen me aan en ik glimlach dan, even mijn asociaal gedrag vergetend. Een paar tellen later komt hij met alle spullen terug. We leggen te samen alles op het bureau klaar.
"Hoe komt het eigenlijk dat je pols zwaar ontwricht is?" vraagt Edward plots en ik kijk hem argwanend aan.
"Hebben dokters geen zwijgplicht volgens hun deontologische code?” vraag ik en hij kijkt betrapt weg.

Als alles is klaargezet, draait Edward zich naar me om.
"Wat?", vraag ik.
"Jij zit naast het raam, dus jij moet voor het rode spul zorgen", zegt hij en geeft me het diabetisch spuitje. Ik neem het aarzelend aan. Als ik nu bloed geef, zullen ze ontdekken dat ik anders ben of misschien is mijn bloed gewoon hetzelfde als de rest? Ik kijk hem dan smekend aan. Ik wil dit niet doen. De leerkracht komt onze kant op en ik zucht opgelucht. Hij gaat voor onze tafel staan en ziet me aarzelen.
"Kom, geef maar hier", zegt hij en ik geef hem direct het spuitje met de naald. Gered door de leerkracht zeggen ze dan. Hij pakt plotseling mijn wijsvinger van mijn goede hand en wilt het diabetisch spuitje erin prikken als ik meteen mijn hand weg trek.
"I-Ik ben bang van naalden. Kan de andere persoon dit niet doen?" zeg ik dan maar rap als excuus, wat natuurlijk niet waar was. Hoewel… Ik hoor hoe twee meisjes achter me lachen.
"Alaïs, lieverd." Wat?
"Doe gewoon je ogen toe, het is in een mum van tijd gebeurt. Je zal er echt geen last van hebben", zegt de leerkracht sussend.
"Meneer, ik voel me niet echt goed. Ik voel me wat uhm... duizelig", probeer ik, maar dit was gemeend. Ik hoor hoe nog meer leerlingen lachen en naar de commotie kijken. Ik voel hoe mijn handen koud worden en een ijzige rilling gaat over mijn ruggengraat. Kleine witte wolkjes komen uit mijn mond. Iets in me zei dat er iets mis was met deze man. Een zwarte mist druipt van zijn arm af die mijn hand vastheeft. Bruhh... Is hij bezeten? Nee, ik weet het zeker. Een leerkracht zou je nooit mogen dwingen. Ik slik en weet dat ik de enigste ben die de ijskoude lucht en zwarte mist zie. Ook wat ik vervolgens hoor kan ik alleen horen en is ook alleen voor mij bedoelt.
"Je hebt geen excuus, demonenjager. Ik ben er zeker van dat je bloed heel interessant is en ons heerlijk zal smaken", zegt hij en pakt mijn hand in een stevigere greep. Hij brengt langzaam het diabetisch spuitje naar mijn vinger en dan ruik ik het ook: verrot vlees dat al dagen in de volle zon heeft gelegen. Zijn bruine ogen worden donkerder, wat alleen voor mij zichtbaar is en ik zie zijn tanden dan vervormen tot scherpe haaientanden. Oh hell no. Langzaam maar zeker krijg ik ademsnood. Natuurlijk merken de andere mensen dit niet op, alleen ik weer.
"Meneer McBen, je mag mijn bloed wel trekken als je wilt”, zegt een jongen, maar tevergeefs. De leerkracht lijkt vastbesloten en gefocust op mij, me recht aankijkend.
"Ik denk er nog niet aan. Zij zal boeten voor haar moorden", sist hij. Voor hij de kans krijgt om de naald in mijn vinger te steken, trek ik mijn hand weg, pak mijn rugzak en loop geschrokken de klas uit. Ik hoor hoe de hele klas achter me lacht en dan besef ik het: ze lachen me uit.

Reacties (2)

  • Creativitylab

    Tsss, niets om mee te lachen. Wat een stomme klas
    #iemand_die_echt_een_naaldenfobie_heeft

    Kga snel verder!

    3 jaar geleden
  • Allmilla

    Bah, enge leerkracht...xD

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen