Foto bij 009 • Zoete wraak



      ’Eleanor?' Krakend ging de deur open en Eleanor keek verschrikt op.
      Draco kwam de kamer binnen met een bord in zijn handen. 'Schrok je?' vroeg hij.
      Eleanor slikte moeizaam. Haar keel voelde kurkdroog en de pijnlijke spieren in haar lichaam lieten haar de afgelopen nacht herinneren. Na vannacht had ze niets anders dan akelig gedroomd en schrok ze bij elk onbekend geluidje uit haar slaap. Ze was niet van plan Draco te vertellen wat er was gebeurd, aangezien hij zich dan enkel meer schuldig zou voelen dat hij haar hier had gebracht. Of hij zou zichzelf in gevaar kunnen brengen, daar hij zijn humeur niet altijd onder controle kon houden. Ze moest er beroerd uitzien, want Draco keek haar moeilijk fronsend aan, maar hij zei niks. Ze bond gejaagd haar haren in een staart en probeerde haar mond over te halen om te glimlachen.
      'Gaat het wel?' vroeg hij.
      Eleanor knikte. 'Ik heb slecht geslapen.'
      'Ik heb wat broodjes voor je uit de keuken meegenomen. Ik dacht dat je die hier wel zou willen opeten.' Hij zette een bordje naast haar op het bed en glimlachte.
      Eleanor knikte dankbaar. Ze had er wel respect voor hoe hij zelfs in deze situatie nog probeerde te glimlachen en dat terwijl de machtigste tovenaar zijn thuis had binnen gedrongen en hem met zijn leven had bedreigd. Misschien deed hij dat ook alleen voor haar. Ze pakte een broodje en begon te eten. Ze had een flinke eetlust opgebouwd na vannacht en begon daarom ook onbeschaamd aan haar tweede knagen.
      'Ik-'
      Eleanor keek Draco aan toen hij plotseling zijn zin staakte. 'Wat is er?' vroeg ze.
      Hij aarzelde. 'Ik moest wat doorgeven van vader. Voldemort eist je aanwezigheid in enkele minuten. Hij heeft een besluit genomen over wat hij met je gaat doen.' Draco slikte moeizaam. Beide wisten niet wat hen te wachten stond, al leken ze te denken aan het ergste.
      Eleanor zuchtte en legde een hand op zijn knie. 'Het komt goed, maar wat zijn beslissing ook zal zijn, je moet mij vergeten en gewoon verder gaan, oké. Jouw leven is kostbaarder dan dat van mij.'
      'Zeg dat nou niet,' bromde hij nors en stond op. 'Ik weet niet of ik zonder jou de kracht heb om door te gaan. Anders was ik hier nu niet eens meer.'
      Eleanor schoof het bord aan de kant en stond op. 'Doe het dan voor je moeder. Vind de kracht dan in haar.'
      Zonder nog wat te zeggen liep Draco naar de deur toe en stormde de kamer uit. Eleanor staarde perplex naar de open deur. Draco was doodsbang voor haar, dat begreep ze, maar ze wilde dat hij dat niet was. Dat was ze voor zichzelf al genoeg. Er was maar een klein kansje geweest dat ze überhaupt de eerst nacht zou overleven, laat staan Voldemorts oordeel. Dat wist ze, daar had ze op gerekend, maar Draco wilde het niet geloven. Eleanor zuchtte.
      'Waarom dat lange gezicht?'
      Eleanor keek op, Lucius stond in de deuropening. 'Zou je mij willen volgen?'
      Ze knikte en volgde hem de gang in. 'Heeft u iets gehoord over zijn beslissing?'
      'Volgens mij heb je dagen terug vrij duidelijk gemaakt dat de heer mij niet in vertrouwen zou nemen met zulke informatie,' antwoordde Lucius bot. Zijn blik bleef strak op de gang voor zich.
      Eleanor antwoordde niet. Ze kon zich dat gesprek nog amper herinneren, maar aan zijn toon te horen, had ze de man diep beledigd.
      Viertal voetstappen galmden door de hal toen ze de bij de grote trap aankwamen. Daar zag Eleanor meer Dooddoeners baan maken naar de Tekenkamer, sommige keken met smerige blikken haar kant op en andere weer genotvol. Zij hoopten allemaal op het ergste. Ook Bellatrix, die zich bij de rest had gevoegd, keek met een sluwe grijns kort haar kant op. De sporen van de vorige nacht waren duidelijk op Eleanors gezicht aanwezig.
      Vlak voor de tekenkamer hield Lucius haar staande. 'Ik hoop dat onze afspraak nog steeds staat?'
      Eleanor herinnerde zich dat nog wel. Ze zou Draco onder haar hoede nemen zodra Voldemort haar liet leven. 'Natuurlijk,' antwoordde ze zachtjes.
      Lucius keek haar even aan. 'Mijn zoon is erg op je gesteld. Dat valt ook mij op. Weet hij van de martelingen?'
      Ze schudde haar hoofd, maar keek de man verbaasd aan. 'Hoe weet u daarvan?'
      'Dit is Malfoy Manor. Het lijkt misschien niet zo, maar dit is nog steeds mijn thuis. En er zal hier niets aan mij ontgaan.' Hij schraapte kort zijn keel en keem opzij naar de gesloten deur. 'Ze verwachtten ons.' De man draaide zich naar de deur en opende deze.
      Eleanor volgde hem naar binnen totdat hij plaats nam aan de tafek bij zijn familie en Eleanor naar het einde van de tafel keek, waar de Duistere Heer zich uit zijn stoel ophief.
      'Ailionora Whelan, dochter van Sarah en Cerin Whelan. Zulke briljante tovenaars, zulke degelijke ouders, zulke armzalige verraders.' Een aantal Dooddoeners lachte enthousiast bij het horen van die laatste woorden. En Voldemort ging verder. 'Ik heb een besluit genomen omtrent jouw aanwezigheid hier.'
      Eleanors ogen flitsten de kamer rond. Ze vonden Draco's ogen op dezelfde plaats bij de haard als voorheen. Hij was buitengewoon nerveus en wist niet waar hij zijn ogen moest laten. Eleanor wende zich weer tot Voldemort en luisterde. 'Severus, kun jij ons even komen vergezellen.'
      Snape stond op uit zijn stoel. Zijn voetstappen galmde door de ruimte en stopte toen hij vlak naast haar stond.
      'Ik heb jou om je mening gevraagd,' ging Voldemort verder, 'zou je willen herhalen wat je mij gisteren vertelde?'
      'Natuurlijk, mijn heer,' antwoordde Snape kalm, 'een aantal dagen terug werd er gevraagd het leven van mevrouw Whelan te sparen en werd in twijfel getrokken of zij ons nuttig kon zijn.' Er klonk wat enthousiast geschuif met de stoelen bij de Carrows. Eleanor negeerde het.
      Snape, die veinsde alsof hij net niet was onderbroken, ging verder met zijn argumentatie. 'Zoals zij aangaf heeft zij informatie over de jongen. Dat niet alleen, zij kent zijn vrienden en de leden van de Orde en beschikt over informatie die wij nooit zouden kunnen verkrijgen. Nu wij weten dat hij van Privet Drive zal worden getransporteerd naar een onderduikadres, kan zij ons hierin assisteren wanneer zij ons vertrouwen heeft gewonnen.' Hij hield zijn woorden even in, zodat Voldemort alles kon laten bezinken voordat hij zijn verhaal zou vervolgen. Snape keerde zich in zijn schoenen en hield een hand op naar het gedeelte waar de Malfoys aan tafel zaten. 'Lucius, zou jij mij kunnen inlichten over het gesprek dat jij met het meisje hebt gevoerd?'
      Lucius stond op en knikte. Net zoals de vorige keer, oogde hij nerveus, Eleanor kon het duidelijk zien en aan het gegniffel van sommige Dooddoeners was zij niet de enige. 'Natuurlijk, Severus,' sprak de man zo kalm mogekijk, 'een paar dagen geleden heb ik het meisje gevraagd wat haar motieven waren voor haar aanwezigheid hier en uit dit gesprek kon ik herleiden dat zij zonder twijfel haar staf voor u zou heffen,' hij keek kort naar Voldemort, 'en ze zou zonder schaamte haar mede-leerlingen verraden. Ik kan uit ervaring spreken dat haar toverkunsten van een hoog niveau zijn, maar zij dit tot noch toe niet heeft kunnen benutten.'
      Stilte nam zijn plaats. Voldemort keek haar aan, hief zijn hand en riep 'Wormtail!'
      Er klonk een deur en niet veel later kwam er een kort mannetje aangelopen, met een ruwe, vieze huid, warrig blond haar en een puntige neus. Met zijn kleine waterige oogjes keek hij van Voldemort naar Eleanor en weer terug naar Voldemort. Deze liet zijn hand wat zakken, totdat hij het ophield naar de man die zij herkende als Peter Pettigrew, als te zeggen 'kijk naar deze laffe rat'. Voldemort bleef Eleanor strak aankijken. Ze probeerde een rilling te onderdrukken toen ze zijn brandende blik door haar heen voelde snijden. 'Ik geloof dat jullie elkaar al eens hebben ontmoet,' zei Voldemort.
      Eleanor knikte, maar zei niks. De toon in zijn stem beviel haar niet; hij werkte ergens naartoe, maar ze wist niet waar naartoe.
      'Ik kan me een knappe jongeman herinneren die de pech had op een verkeerde tijd op de verkeerde plaats te zijn geweest. Ik geloof dat jij toen in je vierde jaar op Hogwarts zat, kan dat kloppen?'
      Er was maar een enkel gezicht dat bij haar in gedachten schoot. 'C-cedric?' hakkelde ze bij de herinnering aan zijn schitterende blauwe ogen en lieve lach, maar alsof ze een klap tegen haar hoofd kreeg, herpakte ze zichzelf en keek de Heer onverschillig aan. 'Cedric Diggory, mijn heer.'
      'Correct.'
      Eleanor kon zweren dat ze het rood in zijn ogen zag verduisteren.
      'Dit, mevrouw Whelan, is de man die hem in koude bloedde heeft vermoord.'
      Haar ogen schoten direct naar het kleine mannetje aan Voldemorts zijde en ze zag hoe hij van schrik ineen kroop. In een flits was ze terug op het veld voor het doolhof, toen ze Cedrics dode lichaam in haar armen nam, terwijl leerlingen om haar heen gilden en huilden. Een dikke mist droop haar hoofd binnen en het leek alsof ze niks anders meer zag dan het scharminkel dat ineen gedoken naast Voldemort zat. Haar kaak verstrakte. Ze voelde hoe al het bloed wegtrok uit haar gezicht en dikke rode vlekken op haar wangen vormden. Ze kookte van woedde. Ze was zo kwaad dat ze de wil over haar lichaam verloor. Alsof ze op een afstand tegen zichzelf stond te schreeuwen, maar haar oren zich voor haar hadden gesloten.
      'Maakt dat je niet kwaad, Ailionora? Ik weet dat je een staf bij je hebt en voor deze keer moedig ik je ten zeerste aan deze in je handen te nemen.'
      Eleanor kneep haar handen tot vuisten om zich ervan te weerhouden om haar staf te pakken, die ze in de band van haar BH had gestopt, terwijl Voldemorts woorden door haar hoofd galmden. 'Verlang je er niet naar om Cedric te wreken, mevrouw Whelan? Zijn moordenaar staat hier ongewapend voor je. Straf hem voor wat hij jouw heeft aangedaan! Voor wat hij Cedric heeft aangedaan! Was het niet jou wie Cedric het meest zou missen? Jou voor wie hij wenste te strijden? De laatst keer dat hij beloofde voor jou te winnen en dat alles afgenomen door deze laffe rat. Neem je wraak, Ailionora, doe het nu!'
      Als in een reflex trok Eleanor haar staf tevoorschijn en richtte deze op het ineengekrompen mannetje, die smekend van Voldemort naar haar keek. Ze beeldde zich het moment van Cedrics dood in en voor ze het wist had het verschrikkelijke woord haar mond verlaten. 'Crucio!' gilde ze volhardend en zag hoe Pettigrew achterover sloeg en schreeuwend over de houten vloer kronkelde. Het schelle gepiep dat uit zijn keel kwam deed haar denken aan een reusachtige, smerige rat die gilde om zijn zielige leventje. Ze kon zichzelf niet stoppen. Iets had de wil over haar lichaam, haar gedachten en wilde niets dan het mannetje laten pijnlijden. Geschreeuw galmde door de ruimte en toen was er ineens stilte.
      Eleanor liet haar staf zakken en staarde hijgend naar de man, die bewusteloos bleef liggen. Voldemort keek haar aan en grijnsde een afschuwelijke gebit bloot. 'Direct bewusteloos. Indrukwekkend.'
      Snape, die nog altijd in stilte naast haar had gestaan, sprak opnieuw. 'Zoals Lucius al duidelijk maakte, heeft het meisje een behoorlijke kracht in haar verborgen.'
      Voldemort stond op en liep met langzame passen op haar af. Eleanor bleef naar het lichaam staren, alsof haar blik er aan gepint zat. Ze schrok op toen Voldemort plotseling langs haar streed en ze volgde zijn figuur in haar ooghoeken. Toen hij uit zicht verdween, hield ze haar blik strak vooruit gericht. Ze had het vage gevoel dat Voldemort haar onophoudend aanstaarde, alsof hij haar probeerde te lezen, maar niet binnen kon komen.       Even was ze bang dat hij Legilimensy op haar probeerde te gebruiken, maar ze herinnerde zich dat ook Harry dit al had geprobeerd en iets hem volledig wist buiten te sluiten. Deze keer leek het zelfs alsof ze er de minste moeite voor hoefde te doen.
      Toen Voldemort opnieuw weer voor haar zichtbeeld verscheen, sprak hij opnieuw. 'Ik heb besloten dat ze mag blijven, als zij bewijst mijn vertrouwen waardig te zijn. Ik verwacht geen twijfel en volledige medewerking wanneer ik die eis. Bewijs je loyaal te zijn aan mij, dan beloon ik je met een dark mark.'

Ik blijf het toch wel lastig vinden om in Voldemorts huid te kruipen haha, maar dat zullen wel meer hebben ^^ hope you enjoyed it!



Reacties (6)

  • GossipGirl21

    Ze schrijft ook geweldig

    2 jaar geleden
  • ProngsPotter

    Dark mark, nou dát is wat ze wil :'D
    Yaaayy een lelijke tattoo voor de rest van haar leven x)

    Cedric, dat is waar ook :c Hij was zo leukk

    3 jaar geleden
    • Laleah

      Jaaa jezelf verminken for life! Whowhoo

      3 jaar geleden
  • Chantilly

    Dit is zo goed geschreven! Ik blijf echt helemaal fan van dit verhaal, van ál jouw verhalen, alles alles alles.
    x

    3 jaar geleden
  • GoCrazy

    Echt een goed stuk!! En wat ze zeggen past trouwens echt wel bij wie ze zijn!!:)

    3 jaar geleden
    • Laleah

      Thank you! I'm trying my best! ^^

      3 jaar geleden
  • VampireMouse

    Ik vind dat je dit zoo mooi en zo goed kan schrijven echt wauw!
    En ondanks dat je aangeeft het moeilijk te vinden. Merk ik dat niks van hoor!
    Snel verder!

    3 jaar geleden
    • Laleah

      Oh wauw haha, ik vond het echt een slecht stuk namelijk.xDIk twijfelde aan alle kanten over wat iedereen zegt en doet. Dus dit is wel tof te horen!

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen