Foto bij O25 - In Shock





      Eenmaal terug bij Hagrids Hut blijkt dat de tweeling de veiligheid en warmte van het kasteel al heeft verkozen boven het bevestigen van de veiligheid van hun vriendin. Ik wil het ze kwalijk nemen, maar kan het nergens in me vinden aangezien ik hetzelfde zou hebben gedaan. Pas wanneer ik me besef dat het me wederom overgeleverd laat aan het gezelschap van Zabini en Malfoy kan ik het in me vinden kwaad op ze te zijn.
      We leveren het Fluxweed in en er wordt ons verteld dat de vangst van deze nacht genoeg moet zijn voor twee volle ketels Polyjuice. Hopelijk stemt dat Snape tevreden en vinden we onszelf volgende maand niet in dezelfde situatie. Als Malfoy en ik elkaar weer in de haren vliegen zal Snape toch ook wel begrijpen dat zelfs het bos ons waarschijnlijk niet zwaar genoeg is bevallen om onze vete de kop in te drukken. Hopelijk weet de man niets schrikwekkenders te bedenken om ons nu boven het hoofd te houden.
      En dan herinner ik me ineens weer waarom het absoluut niet de bedoeling is dat Snape ons vechtend aantreft. De weddenschap! The Bloody Freaking Bet! Hell en Fiendfyre, niet alleen ben ik de gehele situatie vergeten dankzij de kopzorgen over mijn vader, nee, ik heb een spanning gecreëerd tussen Malfoy en mij die niet eens te doorsnijden valt met een Diffindo. Ik heb de situatie alleen maar erger gemaakt dan hij al was, alweer. Vergeet een baksteen in mijn maag, maak daar het hele kasteel van. Twee maanden had zo lang geleken, maar de eerste week nadert zijn einde en ik heb het alleen maar voor elkaar gekregen dat hij me meer haat dan ooit. Pansy Parkinson hoort thuis in St. Mungo’s als ze denkt dat die jongen ook maar een greintje andere gevoelens voor me heeft. Ik hoor thuis in de kamer naast haar omdat ik ook maar een halve avond heb kunnen denken dat dit haalbaar was.
      Voor het eerst lijken de consequenties die volgen wanneer ik verlies echt tot me door te dringen, in volle hevigheid. Werkelijk, ik heb nog veel tijd, maar het wordt me nu al pijnlijk duidelijk dat mijn kans tot slagen heel erg klein is. Microscopisch. Nihil. Straks moet ik Parkinson echt vertellen dat ik me aa…
      ‘Je ziet heel erg bleek. Is alles wel goed met je?’ Zabini heeft ingehouden en wacht tot ik hem heb bereikt alvorens gelijk met me op te lopen. Tot nu toe heb ik in gedachten verzonken achter ze aan gelopen over het donkere terrein en ik lijk nu pas te beseffen dat we al halverwege terug naar het kasteel zijn. Zabini zijn woorden brengen me met beide beentjes terug op de grond, op meerdere manieren. Mijn ingehouden spanning en het restje woede wat nog sluimert na mijn woorden met Malfoy komen naar boven.
      ‘Is er een specifieke rede dat je vanavond buitengewoon geïnteresseerd lijkt in mijn gesteldheid, Zabini, of is het gewoon je Hufflepuf kant die eindelijk zijn lelijke kop opsteekt?’ spuug ik met een venijn die normaal enkel is weggelegd voor de jongen die nog steeds vier stappen voor ons loopt. Nu houdt hij echter abrupt halt en draait zich naar ons toe, waarop ook ik en uiteindelijk Zabini tot stilstand komen.
      ‘Geen wonder dat je vader teleurgesteld is in je, hij heeft vast gepoogd je manieren te leren maar is er duidelijk in gefaald,’ sneert Malfoy, zijn blik doods en zijn emoties duidelijk weer beter afgeschermd. Hij heeft zichzelf herpakt, wat niet betekend dat hij klaar met me is, en blijkt zo slecht gestemd dat hij gelijk overgaat naar het opzoeken van de grens. Normaal zit hij er met het noemen van mijn vader erg dicht tegenaan. In dit geval ben ik echter al zodanig ver heen dat hij mijn grens met die woorden ruim overschrijd.
      ‘Wat heeft jouw vader je geleerd, Malfoy? Op je knietjes kruipen voor iedereen met maar een greintje meer aanzien? Hoewel hij er zelf erg goed in is laten zijn leermethoden duidelijk te wensen over, anders wist je je wel beter op te stellen tegenover je meerdere,’ snauw ik terug, tot mijn afschuw niet zo onaangedaan als waar ik voor ging. Zijn spieren spannen het kleinste beetje aan, zijn lippen krullen om in een sneer en hij kijkt me aan met die koude, koude blik, welke ik herken van zijn pesthumeur episodes.
      ‘Mijn vader maakt ten minste tijd voor me. Tijd genoeg om te vragen hoe het met me gaat en te onderteken met ‘je vader’. Vertel eens, Rivers, waarom neem je het op voor een man die je bestaan duidelijk nog meer veracht dan dat ik dat doe?’
      Iets in mijn maag draait op een manier die mijn maaginhoud omhoog lijkt te stuwen. Ik proef gal op mijn tong en moet slikken om de zure smaak terug te dringen, wat me net een seconde te lang kost om iets terug te zeggen, zou ik al wat kunnen bedenken.
      ‘Oei, vinger op de zere plek?’ zet hij door, een soepele stap in mijn richting zettend.
      ‘Malfoy,’ waarschuw ik, bij gebrek aan iets beters. Mijn gedachten lijken niet meer met comebacks te willen komen en ergens diep van binnen slaat de paniek toe. Malfoy lijkt voorbij zijn Erumpent-Horn-staat te zijn en ik weet gewoon, ik weet, dat ik hiervoor mentaal niet stabiel genoeg ben op dit moment. Ik haat het, maar kan er niets aan veranderen. Zabini heeft tegelijk met mij zijn naam gesproken, voorzichtig en misschien ook een tikkeltje waarschuwend. Het waarom hiervan ontgaat me en ik kan me er momenteel ook echt niet druk om maken. Ik vraag me af of Malfoy de waarschuwingen wel hoort, of dat het hem gewoon echt niets doet.
      ‘Ik heb hem ontmoet, je vader. Vier keer, om precies te zijn. En ondanks dat wij in dezelfde afdeling en hetzelfde jaar zitten, is het nooit in hem opgekomen om naar je te vragen. Nooit het kleinste beetje interesse. Wel in mij, uiteraard. Hij wist af van mijn positie bij Potions, vertelde me dat mijn vader trots op me moest zijn. Jouw naam is geen enkele keer gevallen.’ Nog een stap dichterbij, ik sta als bevroren naar hem te kijken, handen gebald tot vuisten en ondanks dat ik mijn ogen tot spleetjes probeer te dwingen weet ik dat ze groot zijn als schoteltjes. Mijn gevoelens razen ergens tussen paniek en withete woede.
      ‘Mal…’ probeer ik.
      ‘Vertel me eens, Rivers, weet hij überhaupt welke vakken je volgt? Heeft hij ooit gedacht dat hij rede had om trots te zijn op zijn eigen kind?’
      ‘Draco, ik denk dat je je punt hebt ge…’
      ‘Nee, nee dat heeft hij niet, want je bent een teleurstelling. En weet je waarom je geen aandacht van hem krijgt? Omdat je het niet verdient,’ hij sist het laatste woord en dat is wanneer een brandende pijn me uit mijn verstijfde schok dwingt en ik gil, kort, geschrokken en gepijnigd. Met een schokkerige beweging breng ik mijn hand onder mijn gewaad naar de zijkant van mijn rok, waar ik mijn Wand meestal opberg tussen de rand van de stof en mijn heup. Ik ruk mijn Blackthorn Wand vrij en weg van mijn huid, om er al snel achter te komen hoe de pijn is ontstaan. De punt gloeit vuurrood en sproeit vonken als een jonge draak met een hoestbui. Nu mijn woede echter is omgezet in pijn en ik ben afgeleid, dimt het licht langzaam en ebt de wilde magie weg.
      ‘Bloody hell,’ kerm ik, geen aandacht meer bestedend aan de jongens die zijn geschrokken van mijn plotselinge uitroep. Ik schud mijn gewaad van mijn schouder, mompel een Lumos, trek mijn geschroeide blouse uit mijn rok, klem de stof omhoog tussen mijn arm en lichaam en trek dan met mijn vrije hand de rand van mijn rok iets naar beneden. Het licht dat de boosdoener over me heen werpt valt op een lelijke brandplek, ter grote van een galleon, welke belachelijk veel pijn doet en met de seconde warmer aan lijkt te voelen. Ik klem mijn kaken op elkaar en dwing mijn kreun terug. Frustratie neigt de overhand te krijgen en ik heb mezelf al genoeg voor paal gezet vanavond. Ik moet hier weg, mijn ogen voelen veel vochtiger dan waar ik me gemakkelijk bij voel en ik weet gewoon dat het niet alleen maar door de pijn komt. Als Malfoy daar echter lucht van krijgt…
      ‘Fuck, Payton. Dat moet pijn doen,’ flapt Zabini er uit, de schok hoorbaar in zijn stem. Ik voel hem meer naderen dan dat ik hem zie, aangezien ik heel intensief naar mijn gehavende huid kijk en al mijn concentratie daar op richt. Ik ga geen enkel teken geven van pijn en dus slik ik mijn ‘zou je denken, Zabini?’ in, aangezien ik mijn stem niet vertrouw. Weg, weg, weg. Ik moet hier weg.
      Op het moment dat ik aanstalten maak de stof van mijn blouse weer op zijn plaats te laten vallen, komt er een Wandpunt mijn blikveld in, welke is gericht op de wond. Ik heb een halve seconde nodig om de Wand te identificeren en dat zonder de bevestiging dat deze niet wordt vastgehouden door iemand met een donkerdere huiskleur. Mijn blik schiet echter toch naar die hand, valt op de ring met het Malfoy crest en ik wil terugschrikken.
      ‘Reparifors,’ klinkt het zacht, voordat ik ook maar iets meer kan doen dan het openen van mijn mond om hem toe te bijten dat hij een lafaard is me nu te vervloeken. Het witpaarse licht heeft me echter nog maar net geraakt of de brandende zenuwuiteinden lijken te doven en verlamd te raken. Opluchting spoelt over me heen als de rauwe pijn wegzakt en zich beperkt tot een vervelend schroeiend gevoel. Ik zucht, opgelucht en haperend en knipper met mijn ogen naar de hemel om het gevoel even te waarderen. Dat knipperen brengt mijn vochtige ogen echter aan het tranen en wanneer ik mijn blik weer voor me richt ontsnappen er twee, precies op het moment dat Malfoy zijn ogen die van mij vinden. Mijn hart komt zo ongeveer tot stilstand.
      Het grijs van zijn ogen verraad niets. Koude, kille muren die te hoog opgeworpen zijn om ook maar een glimp van een gedachte door te laten zijn opgeworpen, alsof hij niet zoeven in het bos zijn façade is verloren. Ik kan me alleen maar indenken hoe ik er zelf momenteel uit moet zien. Te verwilderd om ook maar een poging te doen mijn eigen muren op te werpen. Groene poelen die zicht geven op de paniek, woede, pijn en frustratie. Tranen, negentig procent pijn, tien procent ik-ga-niet-eens-aan-mezelf-toegeven-wat-het-is, ontsnapt tegen mijn wil.
      Ik ga voor een sneer, wat uitmond in een grimas, en doe het enige wat mijn hersenen me op dit moment toe kunnen schreeuwen. Ik vlucht.



Hi Lovelies. Weer een hoofdstukje uit de voorraad. Ook even een update. De opa van mijn vriend is helaas overleden, al is het voor de man zelf beter zo. Pijnloos en rustig.

Verder heb ik sinds drie dagen een bril om mijn ogen meer rust te geven en geloof het of niet, tot nu toe is de hoofdpijn weggebleven. Een hele verademing na vier weken migraine en slapeloze nachten.

Dat was het van mijn kant haha. Ik ben wel even benieuwd hoe jullie vakanties zijn of zijn geweest of wat jullie nog in het vooruitzicht hebben? Lots of Love x



Reacties (5)

  • Draxo

    Weer een prachtig hoofdstuk! Ik ben echt benieuwd, het kan toch niet dat Malfoy niks voelt bij twee tranen van haar.

    Gecondoleerd en veel sterkte.

    3 jaar geleden
  • Shaybuttah

    Gecondoleerd!

    En ik heb okm last van migrene als ik lamg mijn bril niet op doe, heel naar dus.

    Ik ben al 5 weken in Italië werken op een camping. Al kom ik hier al 7 jaar dus is het thuis komen. Een leuke familie camping met veel Nederlanders, iedereen komt elk jaar terug dus voor mij is het vakantie vieren en geld ontvangen win win. Nog een weekje te gaan.

    Ik hool dat jinj nog een finne vakantie heb na die mindere weken! Xxx

    P.s. wat ee hoofdstuk weer echt supee geschreven! X

    3 jaar geleden
    • BasiIisk

      Vijf weken! Toe maar hoor haha heerlijk. Klinkt als een erg vervelend baantje...
      Ik heb vandaag mijn laatste dagje, dan donderdag Lowlands. Daarna nog weer anderhalve week werken en dan lekker voor twee weken naar Gran Canaria.

      3 jaar geleden
  • Infrared

    Oei, Pay...
    Ben blij dat het beter met je gaat, migraine is echt een hel ):

    3 jaar geleden
  • zwadderaartje

    Fijn dat het beter gaat!

    3 jaar geleden
  • Aelin98

    Alweer een super hoofdstuk!!
    Ik ben blij dat het beter met je gaat. Ik ga nog 3 dagen naar Disneyland:D

    3 jaar geleden
    • BasiIisk

      Oeh super leuk, veel plezier! Doe mijn favoriet Maleficent maar de groeten mocht je die spotten ^^

      3 jaar geleden
    • Aelin98

      Thx! Komt in orde;)

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen