Laatste stuk van hoofdstuk 67:

De menigte gaat uiteen, een kleine gedaante springt boven op me. Danley. Hij huilt. Ik huil. Dan komen mijn ouders ze pakken me stevig vast en we lopen met z'n allen richting huis.
Ik kijk verbaasd op. Alles is al opgebouwd!
'Ze beginnen morgen aan de winnaarswijk.' Zegt mijn vader.
Ik knik. Maar ik hoor geen vreugde in zijn stem. Mijn moeder en broertje stralen ook niet veel vreugde af.
Dan bedenk ik het me: Brinnif...

De menigte ging niet weg. Nee. Ze bleven ons volgen en juichen en me feliciteren.
Vlak voor ons huis hoorde ik een kreet. Ik draaide me om. Masssie liet zijn hand van mijn schouder zakken. Daar, tussen alle mensen door. Wurmde Flo zich. Zodra ik haar zag ging mijn hart sneller kloppen. Ze rende op mij af. Ik op haar.
De mensen gingen voor ons aan de kant. Flo sprong boven op me. We omhelzden elkaar. Iedereen en alles draaide en vervaagde. Alleen ik en Flo waren er nog. Toen kusten we. Er klonk een schattige 'aaaaaaah' en alle mensen verschenen weer.
'Je bent al 15 weet je?' Fluisterd Flo in mijn oor als we weer knuffelen.
Ik liet haar meteen een beetje verbaast los. 'Echt?'
'Ja,' ze lachte en nam me mee naar mijn huis. Ik, Flo, Massie en zijn familie, mijn vader en moeder en Danley. Het was feest. Soort van. Er miste wel iets. Ik miste Brinnif. Zo erg dat ik het feest verliet en naar buiten liep, de schemering in.
Ik liep naar het hek en leunde tegen een van de bomen. Hier was ik 2 weken geleden ingeklommen. Hier had ik geprobeerd mes te leren werpen. Ik was in zo een korte tijd volwassen geworden. Nu was ik ook nog eens vijftien...
'Hey.' Flo kwam naast me zitten. Ze hield een werpmes in haar rechter hand.
Zodra ik het zag flitste er beelden van dode mensen voor mijn ogen. Ik dacht aan Kaya, Scott, Brinnif, Clowd en al die andere. Ik sprong half overeind, gilde en terwijl de tranen over mijn wangen stroomden sloeg ik op de grond.
'Ayden,' klonk het in de verte. 'Ayden, Ayden.'

'Je moet mij ook leren meswerpen,' zei Flo. 'Sorry ik wist nier dat dit zou gebeuren...'
Ik knikte trillend. 'Nee, ik ook niet.'
Flo streek over mijn wang en drukte toen zacht een kus op mijn mond.
'Daarzo,' zei ze en wees achter me.
Ik draaide me om. Een groep kleine vogeltjes vloog voorbij.
Ze gaf me het mes en met één beweging viel een van de vogeltjes neer.
We renden erop af en trokken het mes eruit.
'Het is een spotgaai!' Riep Flo.
'Shit.'

Reacties (1)

  • Diago

    Je gaat toch ook niet met messen gooien 🤤

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen