Laatste stuk van hoofdstuk 68:

Ze gaf me het mes en met één beweging viel een van de vogeltjes neer.
We renden erop af en trokken het mes eruit.
'Het is een spotgaai!' Riep Flo.
'Shit.'

Ik sliep de nacht en de hele dag en de nacht daarop. Daarna was de winnaarswijk af. Zo snel. Ik, Danley, mijn moeder en vader pakten onze spullen in.
Toen we er binnen kwamen was ik niet verbaasd. Ik had in de prachtige trein gezeten. Ik was in het capitool geweest. Ik had geslapen in een bed boven luxe 5. Maar mijn familie niet. Die hadden de hele hongerspelen in ons huis gewoond. Gewerkt. Gehuild. Gehoopt.
"Wauw,' zei Danley en rende gelijk de enorme trap op.
'Ongelofelijk.' Zei mijn vader en liep de hoek om naar de woonkamer.
'Weet je Ayden?' Mijn moeder legde haar hand op mijn schouder. 'We zijn blij dat je er weer bent.' Ze glimlachte, maar haar ogen lachte niet mee.
'Ik ben...' blij dat ik er weer ben? Nee. Maar niet blij ben ik ook niet.
'Kom hier.' Mijn moeder drukte me tegen haar aan. 'Gefeliciteerd met je 15e verjaardag.'

Zondag. Vrije dag. Massie en ik gooiden omstebeurt steentjes door het hek.
'Hoe is het daar?' Vroeg hij.
'Waar?'
'In het Capitool.'
'Heel mooi. Overdreven mooi. Ik zou er niet kunnen leven.' Ik haalde uit mijn zak drie werpmesjes. Eventjes kreeg ik een flashback maar die verdween toen ik de hand van Massie op mijn schouder voelde.
'Hee laat mij eens.' Hij pakte het grootste mesje en wierp die zo slordig en wiebelig dat die over het hek ging.
'Lekker dan.' Zei ik. Ik had niet zoveel messen en deze waren me wel dierbaar.
'Ik ga hem wel halen.' Massie stond op en liep naar het hek toe. Zonder over na te denken pakte hij het vast. Het ene moment stond hij daar, het andere moment begon hij te schokken en viel neer.
'Massie! Electriciteit weet je wel?' Ik lachte. Maar die verdween weer. Hij ademde niet meer.
'Massie? Massie!! HEELP!!' Ik sprong op hem af en begon hem te reanimeren. Ik had het nog nooit gedaan maar wel gezien. Hij werd niet wakker. Hij bleef ademloos.
'Help!! Help!!' Gilde ik in paniek. Ik keek om me heen. 'Iemand!!' Ik pakte zijn shirt en trok hem naar de eerste huizen toe. 'HELP!'
Er kwamen mensen naar buiten, eentje in dokterskleding. Hij duwde me opzij. Ik zag niet wat hij deed maar geen minuut later kwam Massie hikkend overeind. Ik schoot op hem af. Met tranen in mijn ogen omhelsde ik hem.
'Massie... ik - je...'
'Ayden, het is al goed. Rustig.'

Reacties (1)

  • Diago

    Zzzzzzzzzsssssttttrrrroooooommmmschok

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen