Posted this before but it was not in the right order. Kudos and comments are appreciated

Liam had een banaan, bosbes, sinaasappel met kokosmelk smoothie voor ons beiden gemaakt. Mijn glas was de helft in grootte in vergelijking met die van mij, wat redelijk was gezien ons rangverschil. Ik mocht blij zijn dat ik zoveel eten aangeboden kreeg en al helemaal vers eten. Als ik eens in de zoveel tijd mocht eten bij hém waren het restjes: afgekauwd brood, oude pizza of zacht fruit. Ik spendeerde het grootste deel van mijn tijd met naar buiten kijken omdat ik de buitenwereld al bijna een jaar niet meer gezien had. Juni naderde en het viel te zien aan alle bloemen en het groene gras; de wereld leefde. Ik wilde dat ik erbij had kunnen zitten en ook had kunnen uitbloeien. Zodat ik weer kon leven zoals voor hém. Plots smaakte mijn smoothie niet meer, terwijl hij zo overheerlijk was. Ik voelde het bloed wegtrekken uit mijn gezicht en mijn ribben begonnen pijnlijk te kloppen. Hoe durfde ik te denken aan een leven zonder hém. Liam staakte zijn gepraat, waar ik vanaf het begin al geen concentratie voor had om naar te luisteren, en stond op om bij te komen staan. Hij was net op tijd om me op te vangen toen de wereld zwart voor mijn ogen werd. Teveel emoties en belevenissen in een korte tijd kan zorgen voor tijdelijke kortsluiting.
Toen ik wakker werd lag ik in bed en kon ik door de dunne stof van het gordijn op mijn kamer zien dat de nacht was aangebroken. De stilte was prominent in het huis en ondanks de hoofdpijn schoten mijn gedachten constant naar de voordeur die eerder op de dag mijn aandacht had getrokken. Ik wilde ontzettend graag maar angst verlamde mijn lichaam als ik er alleen al aan dacht. Toen ik bij hém had proberen te ontsnappen, slechts eenmaal, had hij zolang met me gespeeld dat ik drie dagen buiten westen was toen hij klaar met me was. De grip van zijn sterke hand om mijn kaak, klemmend en kneuzend, was alweer bijna te voelen. Toch was die flashback het laatste duwtje dat ik nodig had. Zoveel angst en pijn kon ik niet nogmaals voor zo'n oneindige tijd doormaken en zo schoof ik voorzichtig de deken van me af.
Mijn adem gierde door mijn keel, weerkaatste tegen de muren en vermengde zich met de ruis in mijn oren. De trap wiebelde onder mijn tenen, de kou drong door tot diep in mijn botten en ondanks dat, druppelde het zweet van mijn voorhoofd. Ik was als de dood dat de treden geluid zouden maken, maar geluid voorkomen was zo moeilijk als alles draaide. Ik gaf mezelf vijf seconden om op adem te komen en me door mijn zwakke mentaliteit heen te bijten; ik was erger gewend. Dit was mijn enige kans op ontsnapping die ik ooit had gekregen en waarschijnlijk ook zou krijgen. Ik klemde mijn vingers strakker om de leuning van de trap en overbrugde de laatste treden. Mijn sokken glibberden kort op de vloer waardoor mijn hoofd tegen de muur boven de trapleuning stootte. Mijn lichaam verstijfde en mijn gespitste oren zochten naar het kleinste geluidje van iemand die wakker geworden was van de bonk. Dit leek niet het geval en voorzichtig liep ik verder, voetje voor voetje op trillende benen, met mijn hand tegen de muur voor steun. Mijn hoofd bonkte van de klap en mijn gierende ademhaling had zijn tol genomen op mijn helende ribben. De adrenaline begon langzaam uit te werken waardoor rilling door mijn lijf boorden. Ze lieten mijn botten rammelen en geluidloos zakte ik op de vloer om het gerammel tegen te houden; het zou mensen wakker maken. Het gebonk in mijn hoofd werd constant erger en zwarte vlekken speelden op mijn netvlies. De voordeur was op slechts acht meter afstand. Nog even, sprak ik mezelf streng toe. Zodra de duizeligheid weg zou trekken en de onderhand dansende zwarte stippen zouden verdwijnen, zou ik mijn kans grijpen. Dit was niet het geval. De stippen dansden de cha cha slide, pirouettes en de boogie. Ze draaiden, wisselden, mengden en maakten me ontzetten misselijk. Gal vond zijn weg via mijn slokdarm in mijn mond, waarna het brandende goedje op de vloer belandde. Ik krulde mezelf op tot een bolletje en ging ernaast liggen. Klaar om geconfronteerd te worden met een ontsnappingspoging de volgende ochtend, waar een flinke straf op lag. Mijn bevende adem creëerde golfjes in het gal, de zure geur brandend in mijn neus. Ik knipperde langzaam terwijl vermoeidheid zich meester maakte. Van mijn lichaam, mijn bewustzijn maar ook mijn leven. Vermoeid, uitgeput. Dat was ik. Toen mijn ogen eenmaal weer open waren staarde ik recht in twee groene ogen. Mijn hart stopte.

Reacties (2)

  • _Khaleesi_

    Dit ziet er echt goed uit! Leuk je weer online te hebben x

    4 jaar geleden
  • Manonxxx

    OMG

    Snel verder xx

    5 jaar geleden
    • Tanith

      Dankje x.

      5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen