Foto bij Wild

(Voor de duidelijkheid: Dat de namen Jin en Yoonga op Jin en Yoongi van BTS lijken en ze een stel zijn betekend niet dat ik ze ship, ik ship Jimin en Yoongi al, en ik had de naam Jin al bedacht voor het verhaal voordat ik BTS kende:P)

Keyon

'Shit.' Yusaku's vader stond met zijn handen in zijn zij voor de auto. 'We passen er niet in met z'n allen, natuurlijk.', zuchtte hij verslagen. 'Wat zijn we dom geweest.' Het was een gewone vijfpersoons-auto, en we stonden op de stoep met Yusaku, zijn ouders, de drieling en ik. 'Wat nu?', vroeg iemand van de drieling, ik dacht dat het Sem was. Yusaku wreef met zijn rechterhand over de achterkant van zijn nek en zei toen langzaam: 'Keyon en ik zouden denk ik wel een taxi kunnen nemen.' 'Zijn er taxi's die je zo ver kunnen brengen? Het is drie uur rijden, zonder stops en file.' 'We kunnen kijken.', zei Yusaku's moeder. Ze haalde haar telefoon tevoorschijn en het was even stil terwijl ze zocht. 'I was scared of dentists and the dark. I was scared of pretty boys and starting conversations.', zong Yusaku zachtjes. Ik moest grinniken omdat hij de lyrics van 'pretty girls' naar 'pretty boys' had veranderd. Opeens, totaal onverwachts, totaal niet passend bij de situatie, schoten de woorden van mijn oma door mijn hoofd: "Vertel het me als je een vriendje hebt, oké?" Daar was ik te laat voor geweest. Ik was te laat geweest voor zo veel, er was nog zo veel wat ik aan haar wou vragen en vertellen, maar nu was ze er niet meer. Een verdrietig en verward gevoel kwam omhoog in mijn buik, ik snapte niet waarom ik hier nu aan moest denken, maar het maakte me verdrietig. 'Ik heb het gevonden, jongens. Ik zal nu naar het bedrijf bellen en die kan jullie komen ophalen, en naar het hotel brengen.' De bruiloft zou bij een gigantisch, oud-van-buiten-maar-nieuw-van-binnen hotel gevierd worden. De gasten konden in het hotel verblijven en het feest zou in de grote 'tuin' bij het hotel gevierd worden. Ik haalde diep adem, de gedachten over mijn oma er uit blazend, en knikte. Yusaku's familie stapte pas hun auto in toen onze taxi aan kwam rijden, om zeker te weten dat alles oké was. 'We zien jullie zo!' Het was nu vroege woensdagavond, morgen zou de bruiloft zijn, en vrijdag zouden we weer terug gaan, en ging ik ook weer naar huis. Dan zou ik Yusaku wéér voor een lange tijd niet kunnen zien... Niet aan denken We gingen in de auto zitten en begroetten de chauffeur beleefd vanaf de achterbank. Hij knikte en glimlachte vriendelijk terug voordat hij de hoek om scheurde. De jonge chauffeur reed nogal... wild. Elke keer als hij een onverwachtse beweging maakte was ik bang dat we in een ongeluk terecht zouden komen. Yusaku gaapte en legde zijn hoofd tegen mijn schouder. Het was nog maar zeven uur, we hadden net gegeten, en Yusaku was nu al moe. Hij had waarschijnlijk niet goed geslapen. Onbewust schoot mijn blik naar de taxichauffeur, zijn reactie afwachtend. Hij keek me even vanuit de achteruitkijkspiegel aan, knipoogde en richtte zijn ogen weer op de weg. Opgelucht zuchtte ik en trok Yusaku voorzichtig wat dichterbij zodat het gewicht wat prettiger verdeeld was. 'Zijn jullie twee verliefd?', vroeg de chauffeur luchtig, nog steeds met zijn bruine ogen op de weg gericht. 'Ehm', begon ik een beetje ongemakkelijk. 'Ja.', mompelde Yusaku slaperig. De blonde haren van de chauffeur sprongen zachtjes op en neer toen hij knikte en hij zei: 'Cool.'

'Jongens? Hee tortelduiven, jullie zijn er.' Geschrokken opende ik mijn ogen en staarde in die van de chauffeur. Ik was ook in slaap gevallen. 'Ehm ja, bedankt.' Zwakjes schudde ik aan Yusaku's schouder. 'Hee slaapkop, we zijn er.' Verontschuldigend vonden mijn ogen weer die van de grijnzende jongeman. 'Ehm sorry.', mompelde ik omdat Yusaku niet wakker werd. 'Wakker worden!' Ik schudde harder aan zijn arm en hij maakte een piepend geluid voordat hij wakker schrok. 'Hè, Huh, wat?' 'We zijn er, Yu.' 'Oh ehm, ja.' Yusaku viste het geld uit zijn kontzak en stop op. 'Bedankt, dag!' En de taxi scheurde alweer weg. 'Hadden we eigenlijk niet de trein kunnen nemen?', vroeg ik, dat plotseling pas herinnerend. Yusaku schudde zijn hoofd en haalde zijn hand door zijn warrige haar. 'Nee, er komen geen treinen hier, dan hadden we nog een half uur moeten lopen. Oh kijk, daar is pa!' Yusaku wees naar de blonde man bij de ingang van het hotel stond. Hij werd omsingeld door koffers. We groetten de familie en pakten onze koffers die met de auto mee waren gegaan. 'Waar is ma?' 'Die is de kamers aan het regelen. Is het oké als jullie twee op een kamer gaan?' Yusaku keek me aan en knikte. Ik knikte gauw ook en luisterde naar de rest van de kamerverdeling. De drieling op één kamer... Als dat maar goed ging... 'Het is nu te laat om nog iets te doen, ik weet niet of jullie de stad willen bezoeken of zo, maar wij gaan in elk geval gewoon naar de kamers. Er is ook een zwembad in het hotel, dus jullie kunnen ook nog zwemmen, eventueel jullie dat zouden willen.', informeerde Yusaku's vader. 'Jammer dat Robin er niet bij kan zijn.' 'En haar alleen op een kamer met de drieling laten, no way.', lachte Simon (dat is de naam van Yusaku's vader, voor het geval je het vergeten was omdat ik die nooit noem). 'Oh kijk, daar is je moeder al.' 'Hey ma.' 'Hoi, ik heb de sleutels, dus we kunnen naar binnen. Jongens, leg die takken neer en kom mee.' Daan, Sem en Ted keken gauw op en lieten de takken waarmee ze elkaar aan het slaan waren aan het zwaardvechter waren vallen om vervolgens met hun tassen naar binnen te rennen.' 'Oh ja, Keyon.' Ik keek op naar Yusaku. 'Mijn vrienden Yoonga en Jin zijn er waarschijnlijk ook, Lilly, de vrouw die gaat trouwen, is de nicht van Yoonga.' Ik fronste. 'Nicht? Is ze zo jong nog?' Yusaku haalde zijn schouders op. 'Zij en Danny zijn allebei vijfentwintig, nog best jong inderdaad, maar oud genoeg om te trouwen.' Knikkend volgde ik de blonde familie het grote hotel in.

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen