Foto bij H17

"Ik denk er nog niet aan. Zij zal boeten voor haar moorden", sist hij. Voor hij de kans krijgt om de naald in mijn vinger te steken, trek ik mijn hand weg, pak mijn rugzak en loop geschrokken de klas uit. Ik hoor hoe de hele klas achter me lacht en dan besef ik het: ze lachen me uit.

Edward Cullen pov.

Het is middag en ik zit in de cafetaria, samen met mijn broers en zussen aan een tafeltje. Alaïs had ik al sinds het incident met meneer McBen niet meer gezien. Mijn broers en zussen zijn opgetogen met elkaar aan het praten, terwijl ik in mijn eten zit te prikken.
"Hey, gaat het wel?" vraagt Emmet dan bezorgd.
"Ja, tuurlijk", zeg ik rap en kijk voor de zoveelste keer de cafetaria rond in de hoop een kans te krijgen om met Alaïs te praten. Ze werd gewoon uitgelachen door de klas. En ik deed eraan mee. Als ik plots Alaïs zie zitten aan een bankje alleen, veer ik letterlijk overeind op mijn stoel. Mijn broers en zussen volgen mijn blik.
"Ga en denk aan wat pa je verteld heeft. Geef haar een veilig gevoel", zegt Jasper en geeft me een duwtje in de rug. Ik sta op met mijn plateau en wring me door de menigte. Als ik bij haar tafel ben, schuif ik een stoel naar achteren en neem plaats tegenover haar. Ze kijkt me vragend aan als ik begin te eten.
"Is deze plaats misschien bezet?" vraag ik met volle mond puree en ze knikt alleen maar 'nee'. Ik voel dan meteen medelijden met haar. Het word een lastige klus om met haar bevriend te geraken.

Als onze beide plateaus leeg zijn, pakt ze een boek en begint erin te bladeren.
"Voor Engels moeten we een trailer maken per twee om een deel van Oxford in de kijker te stellen."
"En?" vraagt ze, duidelijk niet wetend waar ik op doelde. Normaal moest ik deze opdracht met iemand anders maken, maar plannen veranderen nu eenmaal.
"Ik was aan het denken, kunnen wij misschien een groep vormen? Ik denk dat je creativiteit zeker van pas komt. Ik heb je kleine tekeningen in je boeken wel gezien", zeg ik traag zodat ik zeker weet dat ze elk woord heeft verstaan. Ze fronst en er blijft een korte stilte.
"Goed dan", mompelt ze en we staan op. We stappen dan samen naar de vuilbak als er plots twee meisjes voorbij stappen.
"Hay, Edward", zeggen ze in koor en zwaaien verlegen. Ze lopen dan expres tegen Alaïs aan wanneer ze haar dienblad juist op de vuilbak legt.
"Boe hoe, ik ben bang", fluisteren ze dan tegen haar en lachen dan. Maar niet zacht genoeg zodat ik het niet kan verstaan. Ik grinnik dan, maar als ik Alaïs' gezicht zie, stop ik er meteen mee.
"Ik denk dat het beter is dat je met die Emily gaat", zegt ze geïrriteerd en stapt weg in de menigte, mij alleen achterlatend. Hoe wist ze haar naam?

Ik stap met hangende schouders en mijn lege plateau weer naar mijn broers en zussen. Ze kijken me verwachtingsvol aan. Ik knik 'nee' en ze weten meteen dat het er niet op vordert. Ik ga naast Rose zitten en ze legt troostend een hand op mijn schouder.
"Edward, maak je niet te veel zorgen. Gaat het wel?" vraagt Alice zusterlijk als ze merkt dat ik nog steeds naar de plaats staar waar Alaïs en ik daarjuist nog stonden. Rose haalt haar hand van mijn schouder en kijkt dan naar Emmet en trapt hem onder tafel.
"Je ziet er beduusd uit makker", zegt Emmet snel en kijkt me nu ook bezorgd aan. Ben ik nu ook een pester geworden? Ik draai me dan om en leg het plateau op tafel.
"Jongens", begin ik en als ik de blik van Rose en Alice zie, voeg er nog rap aan toe, "en meisjes." Ik las dan een korte pauze in en vervolg.
"Ik denk niet dat ik deze opdracht aan kan. Wanneer ik bij haar ben, voelt het alsof... ik weet het niet." Misschien is dit geen goed idee om hen te zeggen dat ik haar heb uitgelachen.
"Ik krijg een naar gevoel bij haar. Alsof ik in gevaar ben of zij in gevaar is. Ik denk dat ze van iets aan het vluchten is ofzo, iets donker. I-Ik moet niet in haar weg staan denk ik."

Reacties (2)

  • Creativitylab

    Zou ze die demoon ni vermoorden?
    Erg benieuwd!!

    3 jaar geleden
  • Allmilla

    Oeh, spannend!:)

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen