Foto bij Hoofdstuk 3

Joyce Anna Collins

Dat was dus een domme vraag. We zijn een half uur verder en Maura en Bobby hebben me de hele geschiedenis van One Direction uitgelegd. Alle prijzen, albums en wereldtournees zijn langsgekomen in hun verhaal. Het is toch best indrukwekkend, maar heeft wel een grote impact op ieders leven gehad. Volgens Maura kunnen ze soms niet meer normaal over straat en Niall kan lange tijden weg van huis zijn. ‘Gelukkig hebben we nog een zoon die heel dichtbij woont. Hij is inmiddels getrouwd en heeft een zoontje van bijna één jaar. ‘Ze komen ons vaak bezoeken,’ vertelt Maura. ‘Ze zijn erg nieuwsgierig naar je. Greg kan je nog wel een beetje herinneren.’ Maura glundert van trots als ze over haar kinderen praat.
De rest van de reis wordt er over koetjes en kalfjes gepraat. Ik probeer echt mijn best te doen om Bobby en Maura te leren kennen en geïnteresseerd te lijken, maar mijn hart zit alweer op het vliegtuig terug naar huis. Ik heb nu al heimwee. Er zit een knoop in mijn maag die maar niet weg gaat. Het maakt niet uit wat ik doe. Ik probeer mijn gevoelens weg te duwen, maar telkens als ik dat doe, komen ze weer harder terug. ‘Kijk,’ zegt Maura. Ik schrik op uit mijn gedachten. Ze wijst naar een bord langs de weg. “Welkom in Mullingar” staat erop. ‘We zijn er,’ glundert ze. Terwijl we het plaatsje inrijden, kijk ik om me heen. Hier ben ik dus geboren. Echt niks komt me bekend voor, wat me frustreert. Ik had gehoopt dat ik nog iets zo herkennen waardoor ik me meer thuis zou voelen op dit onbekend terrein. Al snel stoppen we voor een huis. Ik stap uit de auto en bekijk het aandachtig. ‘Vind je het wat?’ vraagt Bobby. “Ik heb niet echt een keuze,” denk ik bij mezelf. ‘Ja, eh, het ziet er leuk uit,’ antwoord ik snel voordat mijn blik mijn gedachten verraden. Ik pak een koffer uit de auto en loop achter Maura het huis binnen. ‘Volg mij maar. Bobby haalt de rest van je koffers wel uit de auto,’ zegt ze. We gaan twee trappen op en vervolgens naar een kamer aan de rechterkant van de smalle overloop. ‘Dit wordt je kamer. Als je het niks vindt, moet je het zeggen. Ik weet dat je hier niet geheel vrijwillig bent gekomen, dus ik wil mijn best doen om je verblijf zo prettig mogelijk voor je te maken,’ zegt Maura met een begrijpvolle blik. Ik knik met een glimlachje. Ik loop de kamer in. Er is veel gebruik gemaakt van de kleur wit. Dit maakt het heel ruim en er valt veel licht naar binnen door een groot raam. De kamer geeft een rustgevend gevoel. ‘Ik vind het mooi. Bedankt,’ zeg ik zachtjes. ‘Fijn! Aan de overkant van deze kamer zit je eigen badkamer. We dachten dat je een klein beetje privacy wel zou waarderen. Eigenlijk is dit gewoon je eigen verdieping,’ zegt Maura. Ze lijkt er heel trots op te zijn. Ik vind het inderdaad fijn dat ik niet gelijk alles hoef te delen met twee mensen die ik amper ken. ‘Bedankt,’ zeg ik nogmaals. Inmiddels komt Bobby ook de kamer inlopen met twee van de koffers. ‘Ik haal de laatste twee koffers wel,’ zegt hij. ‘Ga jij maar alvast uitpakken.’ Ik glimlach weer beleefd en knik. Even later komt hij de laatste twee koffers brengen. Daarna verlaten ze allebei de kamer. Ik plof op een poef voor het bed neer en haal mijn telefoon uit mijn tas. Ik besluit maar een sms te sturen naar Jesse en naar oma om te vertellen dat ik veilig ben geland en dat alles hier goed is. Dan stop ik mijn telefoon terug in mijn tas. Ik vind het aan de ene kant fijn om nu contact met het thuisfront te maken, maar aan de andere kant herinnert het me er ook alleen maar aan dat ik hier zit en daar niet kan zijn.
Na een tijdje uit het raam gestaard te hebben, besluit ik dan toch maar mijn tassen te openen. Het is maar goed dat er een grote houten kledingkast staat. Het uitpakken van bagage is nooit iets geweest wat ik leuk heb gevonden, maar nu is het nog vervelender. Telkens pak ik weer iets uit een tas waar ik herinneringen aan heb; een fotolijstje met een foto van Jesse erin, een foto van mijn gezin, het favoriete boek van James. De lijst gaat maar door. Na één tas te hebben uitgezocht, plof ik op het bed neer. De rest doe ik morgen of een andere dag wel. Ik heb er nu echt de energie niet meer voor.
Ik besluit om even een kijkje te nemen in de badkamer. Het is een kleine badkamer, maar bevat alles wat ik nodig heb. Ik kijk mezelf aan in de spiegel. Een paar droevige ogen staren terug naar me. Snel kijk ik weg en loop weer terug naar mijn kamer. Het klinkt raar. Mijn kamer… Het voelt meer alsof ik een paar dagen in een hotel aan het verblijven ben. Ik kan nog niet accepteren dat dit mijn huidige leven gaat zijn. Ik kan nog steeds niet geloven hoe snel mijn leven overhoop is gegooid.
Ik gooi mezelf neer op het bed. Ik sluit mijn ogen. Terwijl de emotionele achtbaan nog door mijn hoofd raast, val ik weg een in een diepe slaap.



Fijn weekend & veel plezier met lezen!

Reacties (1)

  • Nights

    snel verder!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen