Rosemary Olivia Williams

De zon scheen fel in mijn ogen en snel haalde ik mijn zonnebril uit mijn tas. Net toen ik de zonnebril had gevonden in de puinhoop, aka mijn tas, ging mijn telefoon af.
'Met Rosemary,' zei ik in de telefoon die ik bij mijn oor hield met mijn ene hand, terwijl ik met de andere hand m'n zonnebril op probeerde te zetten.
'Rose!' klonk de gestreste stem van Adam. 'Gelukkig neem jij wel op. Je weet dat ik dit meestal niet op het allerlaatste moment vraag, maar onze oppas is plotseling ziek geworden en op zo'n korte termijn kon ik niemand anders meer vinden, dus heb jij misschien, hopelijk, alsjeblieft tijd om op Josh te passen?'
Overvallen door zijn geratel duurde het eventjes voordat ik antwoord gaf. 'Eigenlijk moet ik vandaag naar de set,' zei ik, wachtend tot het stoplicht eindelijk groen zou worden zodat ik de weg kon oversteken, waar mijn auto stond.
'Zijn jullie al begonnen met filmen dan?' vroeg Adam.
Ik knikte maar realiseerde me toen dat hij dat niet kon zien. 'Ja, maar ik kan Josh wel meenemen hoor.'
Een opgeluchte zucht was te horen aan de andere kant van de lijn.
'Oké, fijn, dan zal ik zorgen dat hij klaar staat. Tot zo.'

Na een snelle stop voor koffie kwam ik aan bij Adam. Meteen nadat ik had aangebeld werd de deur enthousiast opengetrokken door een breed glimlachende Josh.
'Auntie Rosie!' riep hij uit en ik bukte om zijn knuffel te ontvangen.
Achter hem verscheen Adam, die ik ook begroette met een knuffel. Hij hield een tas naar me uit en trok ondertussen zijn jas aan. 'Hierin zitten wat pakjes sap en snacks voor als hij honger krijgt en een aantal spelletjes.'
'Dankjewel,' zei ik en pakte de tas aan. 'Waarschijnlijk gaan we dat niet eens nodig hebben.'
'Weet je zeker dat dit geen probleem is?' vroeg Adam fronsend en legde bezorgd een hand op mijn schouder.
'Nee joh,' wuifde ik het weg, 'de mensen daar vinden het geweldig als er een kindje meekomt.'
Maar de frons verdween niet. Adam schraapte zijn keel en keek me ongemakkelijk aan. 'Harry hè..'
Ik zuchtte en rolde met mijn ogen. 'Adam, I got it.'
Hij sloeg zijn ogen neer en zuchtte zachtjes. 'Sorry. Ik ben gewoon-'
'Bezorgd?'
Hij knikte en ik vervolgde: 'Ik snap het wel, maar ik ben niet meer zo klein als jij denkt dat ik ben. Echt niet, vertrouw me.'
Snel trok ik hem in een knuffel, voordat het gesprek te ingewikkeld werd.
'Auntie?' klonk Josh. 'Gaan we?'
Ik pakte zijn handje vast en nadat we Adam gedag hadden gezegd, waren we eindelijk op weg naar de set.

Nadat de bewaker bij de ingang me had herkent, liet hij me door rijden. We waren al een paar dagen aan het filmen, maar de grootte van de set verbaasde me elke keer weer opnieuw. Het grootste gedeelte van de film werd buiten gefilmd, daarvoor zouden we ook nog naar een of andere locatie ver weg op het platteland gaan, maar nu werden alle binnen scènes opgenomen. En de gebouwen waren enorm. Enorm.
Met het handje van Josh in mijn ene hand en de tassen in mijn andere hand liepen we naar het eerste gebouw toe. Eigenlijk hadden ze namen, maar ik noemde ze gewoon gebouw één, gebouw twee enzovoort.
Het was te merken aan het kleine jochie dat de grootte van alles hem behoorlijk intimideerde. Toen we eenmaal binnen waren en al het lawaai en de drukte hem overvielen, werd het Josh net iets te veel. Hij begon aan mijn mouw te trekken en probeerde me mee naar buiten te krijgen.
Ik bukte zodat ik op ooghoogte was met hem en begon in een zachte, kalmerende toon tegen hem te praten. 'Hey, lieverd. Is het allemaal een beetje veel? Dat hoeft niet joh, het zijn veel mensen, maar weet je, ze zijn allemaal heel lief. En allemaal willen ze heel graag jou ontmoeten. Echt waar.'
Josh was al iets gekalmeerd, maar nog steeds was te zien dat hij zich niet op zijn gemak voelde, dus trok ik hem tegen me aan en wreef met mijn hand over zijn rug.
'Ro,' klonk de stem van Harry.
Ik stond op en draaide me om naar de bruinharige man. Bij het zien van de onbekende pakte Josh snel weer mijn hand beet.
'Hey,' begroette ik Harry.
Harry glimlachte en gebaarde naar Josh. Hij kwam iets dichterbij en fluisterde zachtjes in mijn oor: 'Nog een kind gebaard?'
Ik fronste even, maar herstelde me snel en trok spottend een wenkbrauw naar hem op. 'Weet je wel die broer van mij?'
De kleur trok uit Harry's gezicht en geschrokken keek hij me aan. 'Is hij hier?'
'Nee,' lachte ik. 'Dit is Josh, het zoontje van Adam.'
Een blik van opluchting verscheen op Harry's gezicht. Hij keek vertederd naar Josh en zakte door zijn knieën zodat hij op ooghoogte was met de kleine man. 'Hoi Josh,' zei Harry en stak zijn hand uit naar mijn kleine neefje. 'Ik ben Harry.'
Verlegen keek Josh naar de man voor hem. Eventjes keek hij op naar mij, waarna ik hem aanmoedigend toeknikte en Josh kort de hand van Harry schudde. Hij mompelde iets wat leek op "hoi" en dat was dat.

'Cut!'
Gabrielle kwam naar me toe lopen en zuchtte. 'Eindelijk even pauze.'
Ik glimlachte en samen liepen we naar de plek waar we onze tassen hadden neergegooid. Eenmaal daar haalde Gabrielle meteen een flesje water uit haar tas, maar ik keek rond, op zoek naar Josh. Toen ik nergens een klein jongetje zag, begon ik in paniek te raken. Ik had hem toch echt hier achtergelaten, bij Kylie en Ian, wetende dat zij hem nooit alleen zouden laten.
'Josh!'
Gabrielle liep naar me toe en vroeg: 'Waar is die kleine kabouter?'
Ik draaide me om met een paniekerige blik in mijn ogen. 'Dat weet ik niet. Dat weet ik niet!'
Gabrielle pakte me vast bij mijn schouders. 'Hij is heus niet ver. Waarschijnlijk zijn ze iets te eten gaan halen. Niemand hier gaat hem iets aan doen, Rose.'
Ik zuchtte en trok haar mee naar de kantine.

En ja hoor, daar zat Josh. Maar niet bij Kylie en Ian, het was Harry die hem op dit moment aan het vermaken was.
'-en toen viel ze plat met haar gezicht in de sneeuw!'
Josh lachte zo hard dat hij bijna van de bank af viel. Ik had wel zo'n idee over wie het verhaal van Harry ging.
'En toen stond ze op,' vervolgde Harry, niet doorhebbend dat ik zo goed als achter hem stond, 'en probeerde ze achter me aan te rennen, maar viel ze wéér plat met haar gezicht in de sneeuw!'
Inmiddels was Harry ook zo hard aan het lachen dat hij bijna van de bank af viel.
Ik zuchtte en maakte het verhaal af: 'Op dat moment moest Harry zo hard lachen dat hij per ongeluk door zijn eigen sneeuwpop rende. Daardoor won ik de sneeuwpop wedstrijd. Had hij dat al verteld?'
Josh en Harry schrokken allebei en stopten eindelijk met lachen. Maar bij het horen van mijn verhaal begon Josh opnieuw te lachen. 'Rosie viel... whahaha.. Harry.. hahaha.. Harry viel ook!'
Ik rolde met mijn ogen en plofte naast Harry neer op de bank. Hij keek me met opgetrokken wenkbrauwen aan en ik grijnsde naar hem. Hij glimlachte en trok me tegen zich aan.

---
Sorry voor het lange tijd niet updaten! Op dit moment ben ik gewoon niet heel erg meer bezig met Q. Daardoor zal er ook niet zo 1 2 3 weer een hoofdstuk zijn.
Binnenkort zal er verder worden ingegaan op het hele kindergebeuren.
Om het wat duidelijker te maken: Harry is teleurgesteld in Rose, maar laat dat hun relatie (vriendschap kindof) niet tegenhouden. Just so you know! x

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen