Foto bij O26 - Innuendo





      De zusjes ontwijken me de volgende ochtend, net als iedereen met een greintje hersenen. Over de nacht heb ik mezelf weer bij elkaar geraapt. Besloten dat het hele gedoe met Navaro niets nieuws is, hersteld van het feit dat Malfoy mijn kern gisteren heeft toegetakeld met een paar venijnige steken en vastberaden om daar nooit, maar dan ook nooit, iets van te laten merken. Gisteren is niet gebeurd en het enige tastbare bewijs dat het wel is gebeurd is de schroeiende pijn in mijn zijde, waarvoor ik vertik naar de Hospital Wing te gaan.
      Gisteren heeft me standvastiger gemaakt dan ooit tevoren om Malfoy mentaal te breken nog voor het einde van het jaar. Mocht hij er zelf nog over beginnen dan sta ik niet in voor mijn acties, maar zelf zal ik het niet initiëren. De woede over zijn woorden is niet zo groot als de woede over de rede dat hij ze zei. Hij wilde me pijn doen, zoals ik hem pijn wil doen. Het enige verschil is dat het hem is gelukt, al hoop ik dat hij daar niet van op de hoogte is. Het dilemma over waarom hij het in Salazars name op zich heeft genomen mijn wond te verzorgen breek ik niet eens aan, bang dat mijn hersenen de complexiteit van zijn acties en beweegredenen niet aankunnen.
      De eerste keer dat mijn oog op de blonde Slytherin valt is wanneer hij tijdens het middageten zo intens naar me staart dat ik het niet kan laten naar hem op te kijken. Ik zit alleen, de tweeling is nergens te bekennen, en beantwoord zijn blik met zo veel nonchalance als ik op kan brengen. Een stille je-hebt-me-echt-niet-als-je-dat-soms-denkt in het oppervlak. Ik weet niet wat ik van hem had verwacht, een alwetende grijns, een geveinsd meelijdende blik of misschien zelfs een smerige opmerking, maar zeker niet de emotieloze ogen en gladgestreken gelaatsuitdrukking die ik daadwerkelijk krijg. Niet de normale hatelijkheid of spottende grijns, maar ook geen indicatie dat gisteren daadwerkelijk is gebeurd. Het is zenuwslopend en ik weet niet wat ik er mee aan moet, dus sla ik als eerste mijn ogen af.
      Wanneer ik tien minuten later The Great Hall verlaat en koers zet richting Transfiguration, wordt mijn naam geroepen vanuit de richting van de entree naar de Dungeons. Terry Boot heeft me gespot, twijfelt even met zijn voet al hangend boven de eerste trede naar beneden en neemt dan zijn besluit ook daadwerkelijk naar me toe te komen, in plaats van het verstandige te doen en het bij mijn naam te houden. Ik kom ter plekke tot stilstand en probeer hem te waarschuwen met mijn ogen, wat de vorige keren uiteraard ook niet heeft geholpen maar men kan enkel hopen dat de jongen leert van zijn fouten. En het blijkt dat hij dat doet, al lijk ik niet de oorzaak van zijn plotselinge stilstand. Zijn ogen zijn gericht op iets achter me, hij grimast, werpt me een verontschuldigende blik en dan draait hij zich om en verdwijnt naar de Dungeons. Terwijl dat gebeurt voel ik hoe er iemand achter me komt staan en ik draai soepel om mijn as. Zabini, met een aantal stappen daarachter Malfoy, die zijn blik nog steeds waarschuwend heeft gericht op de plek waar Terry net is verdwenen. Daar weer achter staan Parkinson, Nott, Crabbe en Goyle. Mijn wenkbrauwen komen automatisch omhoog.
      ‘En waar heb ik deze opkomst van de gehele posse aan te danken? Gaan we weer met elkaar op de stok?’ vraag ik, geen van hen een kans gevend als eerste te spreken. Parkinson snuift en rolt met haar ogen.
      ‘O, please. Blaise wilde iets vragen,’ sneert ze, waarop ze me geïrriteerd aankijkt. De blik draagt nog meer ergernis dan normaal het geval is en ik vraag me af wat haar probleem is, naast het feit dat ze een mopshondengezicht heeft.
      ‘Nou, dat verklaart perfect waarom de hele kudde in mijn zichtveld staat, is het niet?’ pers ik er geveinsd begrijpend uit en werp haar een spottend half-lachje. Hierop kijkt ze wat verbaasd en vragend naar Malfoy, alsof ze zelf ook niet helemaal begrijpt wat ze hier doet. De jongen houdt echter zijn mond, kijkt nog steeds over mijn schouder richting de Dungeons en erkent mijn bestaan niet. Het heeft een hele andere vibe dan wanneer hij een pesthumeur heeft, dus ik acht mezelf veilig om mijn volgende woorden tot hem te richten. Ik open mijn mond.
      ‘Hoe is het met je wond? Heeft Pomfrey je iets gegeven?’ onderbreekt Zabini me. Ik kijk scherp van Malfoy naar de jongen het dichtst bij me en mijn ogen vervormen automatisch tot sceptische spleetjes.
      ‘Wat?’
      ‘Ik vroeg-’
      ‘Ik hoorde je wel. Waarom vraag je er naar?’ Mijn toon is scherp en langs Zabini zie ik hoe Malfoy zijn ogen eindelijk op mij richt. Zijn blik geeft nog steeds niets weg, maar de spieren in zijn kaak spannen kort aan, alvorens weer te ontspannen. Hij lijkt de woorden die ongetwijfeld op het puntje van zijn tong lagen in te slikken.
      ‘Beleefdheid. We waren er bij en het zag er niet prettig uit,’ verklaart Zabini met een nonchalante beweging van zijn schouders. Nonchalance is echter wel het laatste waarmee ik de situatie zou beschrijven. Iets wat hij zegt en de manier waarop hij het zegt is echter veel belangrijker.
      ‘We? Als in, Malfoy en jij? Wil je zeggen dat je Malfoy zo ver hebt gekregen om met je mee te gaan om te vragen hoe het met mij gaat?’ Mijn woorden zijn bedoeld om een reactie te ontlokken uit Malfoy zijn richting. Die krijg ik, zij het niet in de vorm die ik had verwacht. Hij slaat zijn ogen af en fronst lichtjes. De rest van de groep lijkt ieder voor zich even onrustig te bewegen en Zabini schraapt zacht zijn keel, alvorens me met een geamuseerde glimlach aan te kijken.
      ‘Zoiets ja.’ En ik weet meteen dat er meer aan de hand is. Geen idee wat, maar de waarheid ligt in ieder geval niet open en bloot op tafel. Ik zucht vermoeid en besluit tegemoet te komen, uiteraard met de weddenschap en de conclusie dat ik me vriendelijker op moet stellen in mijn achterhoofd.
      ‘Het gaat prima,’ lieg ik. ‘Ik ben niet bij Pomfrey geweest.’
      Meteen zijn Malfoy zijn ogen weer op me gericht.
      ‘Waarom niet? Ben je achterlijk? Die spreuk heeft het helingsproces alleen een aantal uurtjes op weg geholpen, je liegt dat je barst als je zegt dat het prima gaat,’ bijt hij, waarop Zabini waarschuwend naar hem omkijkt, wat Malfoy niet ziet aangezien hij me aan blijft kijken met die lege grijze ogen. Er schieten me een aantal automatische reacties te binnen en ik moet ze allemaal wegslikken, wil ik niet binnen de kortste keren weer met hem staan te bekvechten.
      ‘Je zou bijna zeggen dat je bezorgd bent, Malfoy.’ Is waar ik het mee moet doen, wat me desalniettemin weer een interessante reactie van de groep oplevert. Zabini krijgt een zweem van een glimlach rond zijn lippen, Nott een frons op zijn gezicht, Parkinson kijkt me intens aan en het spiertje ter hoogte van Malfoy zijn kaak trekt kort samen.
      ‘Ik denk dat ik wel genoeg problemen heb gehad omtrent jou, denk je ook niet? Deze hoef ik er niet nog bij te hebben, mocht je die verraderlijke tong van je gebruiken om het weer op mij af te schuiven,’ sneert hij vrijwel direct en het wordt hoog tijd dat we ophouden met het terugvallen naar onze ruzies over wie wie in de problemen heeft gewerkt en vermijden dat we hierdoor terugkomen op het kleineren van elkaars families. We moeten stoppen met het kleineren van elkaar, wil ik ergens komen. Dus ik negeer het eerste gedeelte van wat hij heeft gezegd en focus mijn aandacht op de laatste zin.
      ‘Waarom zou ik, wanneer er zoveel andere dingen zijn waarvoor mijn verraderlijke tong beter gebruikt kan worden,’ insinueer ik met een suggestief opgetrokken wenkbrauw en een snelle bevochtiging van mijn lippen met genoemde tong, voordat rationaliteit me inhaalt en me beter na doet denken. O god, zeg me dat ik dat niet net heb gezegd, wat bezielt me?
      Ik weet mijn gezicht in de plooi te houden en mijn oogcontact met Malfoy te behouden. Die zijn pupillen lijken te verwijden, al is dat misschien gewoon een verbeelding ontstaan uit de hoop dat mijn verandering van tactiek vruchtbaar is. Er tikken een paar seconden weg in drukkende stilte terwijl iedereen die het heeft gehoord zich waarschijnlijk hetzelfde afvraagt als ik. Heeft ze dit echt net gezegd?
      ‘Dat is gewoonweg vulgair,’ krijgt Parkinson er uit geperst met de verbijstering duidelijk aanwezig in haar stem. Ik maak er dankbaar gebruik van om weg te kijken van Malfoy zijn ogen, welke me absoluut niet meer op mijn gemak laten voelen binnen de situatie, en kijk haar met opgetrokken wenkbrauwen aan. Blijf rustig Payton.
      ‘Wel, het is maar hoe je het opvat, is het niet? En gezien de manier waarop jouw hersenen het interpreteren, kan ik alleen de conclusie trekken dat jij hier de vulgaire bent, aangezien ik enkel bedoelde dat ik aan ging kondigen dat ik jullie gezelschap zat ben. Doormiddel van praten. Waarbij je je tong nodig hebt,’ verkondig ik met alle overtuiging die ik op kan brengen zonder het daadwerkelijk zelf te voelen, wat erg veel is, dank mijn opvoeding op blote knieën.
      De raspende kuch waarmee Nott zijn keel schraapt, de manier waarop Crabbe zijn postuur nerveus bijstelt en de duidelijke slikbeweging van Malfoy duiden erop dat Parkinson misschien niet de enige is die het opvatte zoals het ondoordacht was bedoeld en ondanks dat ik hoop dat ze mijn bluf niet doorzien, kan ik niet anders dan tevreden zijn over het feit dat Malfoy aangedaan lijkt. Vulgair en Rivers is niet iets wat mijn vader ooit in dezelfde zin moet horen, maar misschien is flirten met een randje suggestie naar het vulgaire geen slecht idee.


Sorry dat jullie even geduld moesten hebben. Ik had voor Lowlands gewoon geen tijd om even een hoofdstuk te plaatsen. Nu ben ik weer terug en enigszins bijgekomen niet waar, ik ben een wrak. It was amazing.



Reacties (6)

  • Shaybuttah

    Zo jaloers dat jij er heen bent geweest!! Top dat het leuk was:)

    Je verhaal is ook weer echt geweldig love it xoxo

    3 jaar geleden
  • Draxo

    Love it... Love it love it love it! Goedzo Payton, dat sis de goeie richting

    3 jaar geleden
  • Infrared

    Ik heb hier echt heerlijk om gelachen

    3 jaar geleden
  • EvaSalvatore

    Ik wilde ook naar lowlands maar ik was beetje blut na pinkpopxDblij dat je weer een beetje leeft! Het hoofdstuk is geweldig!! Snel verder!

    3 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Love it!!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen