Foto bij O27 - Another Bet





      Aangezien niemand meer controle lijkt te hebben over zijn of haar eigen tong, besluit ik dat het een mooi moment is om de aftocht te blazen, hen geschokt en wel achterlatend.
      ‘Au revoir,’ zing ik mierzoet, alvorens me om te draaien en wederom koers te zetten richting Transfigurations. Ik heb de trap nog niet bereikt of Malfoy is naast me, wat me gewoonweg doet schrikken. Ik deins een stap naar links bij hem weg en kom tot stilstand, de verbazing duidelijk op mijn gezicht. Malfoy en ik lopen niet gelijk op, al helemaal niet vlak naast elkaar. Oké, gisteren in het bos was een uitzondering, aangezien hij me toen af mocht schermen voor hondsdolle wezens en dergelijke. Hier zijn geen hondsdolle wezens, al komt Parkinson in de buurt.
      ‘We waren nog niet uitgesproken,’ snauwt hij, eveneens tot stilstand komend.
      ‘Ik wel.’
      ‘Ik niet.’
      ‘En dat kan mij iets schelen sinds?’
      ‘Nu. Nogmaals, hoe ziet die wond er uit?
      ‘Nogmaals, prima.’
      ‘Laat zien hoe prima het er uit ziet dan?’
      ‘Oe, Malfoy, eerst opmerkingen over mijn verraderlijke tong en nu wil je me uit de kleren hebben. Je laat er geen gras over groeien, is het wel?’ Zijn ogen verwijden maar het kleinste, subtielste beetje, maar het is bevredigend om in ieder geval iets van een reactie te krijgen uit de steenkoude inferius. Het wordt echter vrij snel opgevolgd door een glimp op de woede die onder zijn façade schuilgaat en misschien ben ik nog steeds op het verkeerde pad.
      ‘Er zijn denk ik weinig jongens die je niet uit de kleren willen hebben, maar daarmee hebben we je pluspunten ook wel opgesomd,’ bitst hij.
      ‘Ik kies er voor alleen het compliment te horen.’
      ‘Hoe kan je da…’
      ‘Kunnen jullie ook een gesprek voeren zonder terug te vallen op kinderlijke pesterijen en first-year opmerkingen? Ik begin er aan te twijfelen namelijk,’ onderbreekt Zabini, ons er op attenderend dat de rest ons wederom heeft ingesloten. Het is niet dreigend bedoeld, daar ben ik van verzekerd aangezien we een paar meter van The Great Hall zijn verwijderd, maar toch zou ik willen dat de tweeling hier was. Dan had ik ten minste nog iemand om op terug te vallen mocht het tegen verwachting in wel escaleren. Ondertussen wijst Zabini me er wel degelijk op dat Malfoy en ik aan het kibbelen zijn als een stel kleuters, zij het met iets meer innuendo. Misschien niet iets om heel trots op te zijn, besef ik me. Twee erfgenamen met harde scholing in etiketten die elkaar door het stof halen op elfjarig niveau. Het is belachelijk tot welke diepten Malfoy me laat zinken.
      ‘Ik ben volledig in staat tot een volwassen gesprek, zij het met een partner die dat kan ondersteunen. Zie het als toegeeflijk dat ik me aanpas aan mijn gesprekspartner,’ sneert Malfoy met een uitdagende blik in mijn richting, perfect aantonend dat hij helemaal niet in staat is tot een volwassen gesprek. Ik rol mijn ogen.
      ‘O, please. De enige die zich aanpast ben ik. Menigeen kan bevestigen wat een formidabel gezelschap ik ben wanneer me niet het bloed onder de nagels vandaan wordt gehaald.’
      Zabini zijn opgetrokken wenkbrauw kan alleen beschreven worden met een; for real? Het strijkt me tegen de haren.
      ‘Wat?’ snauwen Malfoy en ik in koor, waarop we elkaar een duivelse blik werpen.
      ‘Bewijs het,’ eist Zabini, wat hem twee fronsen oplevert.
      ‘Excuses?’
      ‘Bewijs dat jullie in staat zijn normaal met elkaar te praten. Als in een gesprek, in plaats van een wedstrijdje wie de grootste heeft,’ daagt Zabini ons uit, een halve grijns rond zijn lippen. Ik moet echt eens meer tijd besteden in het ontrafelen van die jongen, want hij heeft de afgelopen dagen wel bewezen dat hij totaal niet is zoals ik hem tot nu toe had ingeschat.
      ‘Nauwelijks een wedstrijdje. Mijn gebrek eraan is vast groter dan die van Malfoy,’ hoor ik mezelf al zeggen voor ik er überhaupt bij na heb gedacht. Nott zijn lach ontsnapt hem even abrupt als mijn woorden mij hadden gedaan, maar hij slikt het snel weg en wend zijn blik af wanneer de furieuze ogen van zijn leider hem vinden.
      ‘Echt het toonbeeld van volwassenheid, inderdaad,’ bijt Malfoy me toe, waarop ik onschuldig met mijn ogen knipper en zoetsappig glimlach. ‘Ik denk dat het bewijs hiermee wel is geleverd.’ Mijn glimlach verdwijnt.
      ‘Niets ervan! Je kan jezelf niet zomaar tot winnaar uitroepen. Ik ben prima in staat een normaal gesprek met jou te voeren, zeg me waar en wanneer en ik zal je laten zien wie er volwassen is,’ sneer ik, een stap dichter naar hem toe zettend in een teken van uitdaging. Zijn ogen knijpen samen tot spleetjes en ook hij nadert dichter, waardoor we de rest zo goed als buiten sluiten.
      ‘Vanaf nu. Geen van ons mag zijn geduld verliezen want degene die dat als eerste doet is de verliezer. Geen beledigingen, geen verkeerde tonen en geen discussies.’
      ‘Prima!’
      ‘Prima!’
We kijken elkaar boos aan en het hele gebeuren spiraalt razendsnel in iets wat een nog lagere leeftijdsgrens heeft –een staarwedstrijtje- wanneer Zabini weer iets in te brengen heeft.
      ‘Wat krijgt de winnaar?’ En hierop knipper ik verbaasd met mijn ogen, waarop Malfoy een glimp triomf door zijn masker laat schemeren. Ik snuif afkeurend.
      ‘Hoe bedoel je, wat krijgt de winnaar?’ vraagt hij, terwijl ik me plotseling besef hoe dicht Malfoy en ik op elkaar staan. Ik doe een haastige stap achteruit en draai me naar Zabini om hem aan te kunnen kijken. De glinstering in zijn ogen staat me niet aan, besluit ik meteen. Ik moet stoppen met het onderschatten van deze jongen, want hij is in mijn ogen plotseling een duidelijke Slytherin, in plaats van de stille jongen met teveel ambities voor een andere afdeling.
      ‘Het moet wel interessant zijn, toch? Dus moet er een prijs aan vast hangen,’ verklaart hij. Werkelijk, het is voor mij al stimulans genoeg om gewoon van Malfoy te winnen en mijn trots te behouden, maar misschien is het niet verkeerd als er nog een prijs aan gekoppeld is.
      ‘Wat stel je voor?’ vraag ik, interesse in mijn stem.
      ‘Een gunst.’ Het is Malfoy die spreekt en wanneer ik naar hem kijk ontmoeten onze blikken elkaar. ‘Degene die wint mag iets vragen van de verliezer, waar, wanneer en wat diegene maar wil.’ En de manier waarop zijn ogen schitteren is gevaarlijk en moet me doen inzien dat zoiets heel slecht kan zijn, moet me behoeden voor het maken van een tweede erg domme weddenschap.
      ‘Prima.’
      ‘Prima.’
      En dat is het dan, ik ben officieel de meest in-the-heat-of-the-moment-bloody-idiot die er rondloopt. Ondoordachte dingen lijken me de laatste tijd te sturen in het leven, mijn tong valt nauwelijks in bedwang te houden en dat alleen al indiceert hoe erg ik in de nesten zit. Ik probeer al bijna een week om Malfoy zo ver te krijgen dat normale gesprekken iets reëels zijn, en kijk waar dat me heeft gebracht. De enige manier om dit tot een goed einde te brengen is door zo min mogelijk met hem te praten, wat over het algemeen geen probleem is maar niet bijstaat aan de weddenschap met Parkinson. Ik moet hem in eerste instantie gewoon zo veel mogelijk ontlopen, tot ik mijn gedachten op een rijtje heb en weet hoe ik dit aan ga pakken. Dat moet niet moeilijk zijn. Toch?
      ‘Mooi, dan kunnen jullie heel volwassen en gezellig samen gaan werken aan jullie Potions verslag over Sleeping Draught, welke maandag ingeleverd moet,’ vermeld Zabini op een veel te triomfantelijke toon, duidelijk tevreden met zichzelf. En fuck, hij heeft gelijk, we moeten nog minstens de helft van het verslag maken. Ik kan mijn kreun van verslagenheid maar net onderdrukken, niet van plan te laten merken dat ik onzeker ben in de kwestie of ik kan winnen. Dit jaar wordt met de seconde beter, is het niet? En deze keer wil het lot me dat waarschijnlijk even inwrijven.
      ‘Waarom wachten als we nu al kunnen beginnen met normale gesprekken, terwijl ik je naar Pomfrey loop?’ En de beleefde toon –zij het met een randje scherpte- en zijn opgetrokken wenkbrauw als om me uit te dagen hem tegen te spreken, doen me inzien dat Malfoy zich een stuk zekerder voelt bij deze weddenschap dan dat ik dat doe. Hell en Fiendfyre.


Reacties (11)

  • Aelin98

    'Hier zijn geen hondsdolle wezens, al komt Parkinson in de buurt.'

    Zalig ^^, super geschreven!

    3 jaar geleden
  • Draxo

    Echt sneaky van Zabini. Maar... Bekijk het positief, misschien draait dit wel goed uit voor de weddenschap met die trol van een Pansy.

    Ik wil meer, alvast bedankt

    xoxo

    3 jaar geleden
  • Romanov

    Het is alweer een tijd geleden dat ik online was op Q, dus heb een heel aantal delen kunnen lezen in een keer.... ^^
    Wat jammer dat je een behoorlijke zware tijd doorgaat/hebt moeten doorstaan.. ik hoop dat alles nu een beetje meer op zijn pootjes terecht komt...

    en vooral heerlijk geschreven.. ik hou zo ontzettend veel van dit verhaal... ik kan niet wachten op het volgende deeltje dus Snel Verder!!

    3 jaar geleden
  • Magicsongzz

    Ik ben helemaal fan! Nieuwe abo!

    3 jaar geleden
  • Shaybuttah

    Ik ga stuk haha!! Heerlijk hoofdstuk x

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen