Sometimes i wonder how it feels to be happy since it seems like I have forgotten.

Zijn blik was intens en de de schaduwen van de nacht zorgden ervoor dat zijn gezicht onduidelijk was. Er hingen lange, losse krullen langs zijn gezicht tot zijn sleutelbenen en de rest van zijn lichaam was gehuld in zwarte kleren. Hij zat gehurkt naast me en liet zijn blik traag over mijn lichaam glijden en vervolgens naar het braaksel op de grond. Mijn lichaam krulde zich op uit schaamte onder zijn priemende ogen; zo afkeurend.
"You must be Emma." Zijn stem was laag en hij sprak langzaam. Er zat een raspend randje aan zijn stem, alsof hij net wakker was geworden. Mijn gedachten dwaalden terug naar de bonk die ontstaan was na een botsing van mijn hoofd tegen de muur en walging overspoelde me; ik had het voor mezelf verpest. Zoals altijd.
"Yes sir, what can I do for you?" Ik dreunde mijn standaard zinnetje op evenals ik bij zìjn vrienden deed. De man zijn bovenlip trok op in afkeer waardoor angst de macht nam. Hij was niet van mij gediend en dus zou de straf voor deze poging mijn einde zijn. Voor het einde was ik niet bang, zeker niet, maar voor het process wel. Ik duwde mijn lichaam met moeite iets omhoog waardoor de man naar achter ging, nu zittend op de grond tegenover mij met zijn rug tegen de muur. Ik trok mezelf in zijn richting, deskundig in het ontwijken van mijn braaksel en legde mijn handen op zijn knieen om ze te openen. Het zou ruimte creeeren zodat ik de man zijn broek kon openen en hem kon plezieren. Misschien zou hij sneller moe worden als hij al eens gekomen was en minder tijd besteden aan spelletjes. Spelletjes die mij kapot zouden maken. Maar nog voordat ik kracht kon zetten, vouwde de man een hand om mijn pols. Hij haalde mijn handen van hem af en stond op. De eerste tranen ontsnapten mijn ogen. Het gehuil van mezelf liet mijn hoofd nog erger bonken dan dat het al deed. Door mijn verstoorde ademhaling begonnen mijn ribben ook weer te branden.
"Kill me now, please" fluisterde ik onder mijn stem. Ik had nooit geloofd in god zelf maar wel over een grotere kracht die ergens aanwezig was; misschien zou de kracht mij eindelijk een keer iets gunnen.
"I'm not going to kill you" klonk de diepe stem vlak bij mijn oor. De man zat opnieuw gehurkt naast me en zijn handen vonden een weg op mijn lichaam. Mijn ogen kneep ik dicht en ik wachhte af. De vloer verdween onder mijn lichaam vandaag en de man begon te lopen, de trap op. En nog een trap zou komen en dan het kamertje. Het luik in de muur, het schuine en lage dak, de gierende wind die de altijd kou met zich meebracht. De kast zou hij ervoor schuiven, met moeite want het duurde altijd enkele minuten, en dan was ik van de wereld verdwenen tot ik weer nodig was. Maar de ruwe vloer van het hokje kwam niet. Wat wel kwam was het dons van het dekbed. Mijn adem stokte.
"It's intriguing yet disturbing at the same time how scared you are" sprak de man zacht in de stille kamer. Het bed zakte ietsjes in aan mijn linkerkant en nu zat de man al op mijn bed. Er liep een druppel zweet van mijn voorhoofd naar de zijkant van mijn haarlijn. Mijn hele lichaam beefde. De anticipatie was ondraagelijk en ik wilde dat hij gewoon zou beginnen.
"Please no card games today, master" fluisterde ik en ik boog mijn hoofd naar beneden uit schaamte dat ik dit nog durfde te vragen. "My body will not be able to manage it." Ik zag mezelf zitten ik een squattende houding met een kaart tussen de muur en mijn neus voor uren. Híj wachtte altijd tot mijn spieren verzuurden en de lachende joker-kaart op de grond zou dwarrelen. Dan kwam de riem en het bloed.
"I'm going to get some painkillers and water for you." De man negeerde mijn smeekbede volledig. Hij liep de onbekende kamer uit, zijn lengte overweldigend en kwam na een minuut weer terug. Hij gaf me de roze pil en het glas water en ging weer op de bedrand zitten, starend. Zijn groene ogen vingen het licht van de maan en schitterden.
"I expected you to be different." Zei de man na zijn observatie. Hij gaf geen reden voor zijn constatering. "Drink"
Ik gooide het glas met water snel achterover door de dorst en het pilletje verdween ook. Ik nam het drogeer middeltje met liefde: zo hoefde ik niet alles mee te maken. De man strekte plots een hand naar me uit en geschrokken kromp ik in elkaar.
"Just wanted to get a hair out of your lashes." Hij bekeek me nogmaals en stond toen op. Bij de deur bleef hij enkele seconden staan met zijn rug naar me toe en zijn hand op de deurklink. Hij draaide zijn lichaam een beetje en keek me recht in mijn ogen aan.
"You don't have to be afraid anymore, I'll take care of you." Mompelde hij, voor hij de deur sloot

Reacties (3)

  • _Khaleesi_

    Ik vind het echt erg hoe ze verandert is geraakt en zo bang is door één man, ik zou niet in haar schoenen willen staan:S.

    3 jaar geleden
  • Manonxxx

    Ahw

    Snel verder?!

    Xx

    3 jaar geleden
  • LarryNiam

    wat is Harry een cutie<3
    snel verder:)

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen