Foto bij 039

Taylor Lancaster

Ondanks dat Riley de sportschool niet in mag komen, heb ik het idee dat hij me nog eens gaat achtervolgen. Dit is gewoon niet leuk meer. Nooit maar dan ook nooit dat ik door heb laten schemeren dat ik geïnteresseerd ben in hem. Om die reden dat ik, na mijn werk, me heb omgekleed en ben ik gaan rennen. Deze keer met een kleine rugtas. Wat niet meer is dan een slaapzak met een hangmat. Met alles dat er gebeurd is met Riley. Dat ik eerst Benj' belofte wilde om niet achter de man aan te gaan en waar dat naar toe leidde. Mijn hoofd zit vol. Vol genoeg dat ik zelfs iets harder gaat rennen. Richting het natuurpark van Surrey Hills. Dat het donker is, houdt mij niet tegen en ik weet ik de weg bijna blind te vinden.
Waarom stopt eikel niet gewoon? Vier of vijf keer afgewezen en bij de laatste keer, in de club, heb ik hem in zijn gezicht geslagen en in zijn maag. Beide met een vuist. Iets wat een vent nooit verwacht van een vrouw. Anders vast met een vlakke hand. Niet bij mij. Ik ga met genoeg mannen om dat ik weet om met een vuist te slaan.
Dan nog het gedoe met Benj. Ja, ik wilde eerst zijn belofte om niet achter Riley aan te gaan maar de manier waarop. Ik zat verdomme op zijn heupen. Fucking hel! Hij raakte wel dergelijk opgewonden. Hij is mijn allerbeste vriend. Waarom zou ik die vriendschap op het spel zetten? Zoen hem en kom er achter, herinner ik me Camerons woorden. Nee! Ik raak dan mijn beste vriend kwijt. Het kan niet.

Als ik bij Surrey Hills ben, ga ik richting het oude fort van Box Hill. Juist omdat het een aangename nacht is, klim ik via de regenpijp op het dak. Alles is donker en verlaten. Niemand die me hier verwacht. Alles zou langzaam beter moeten worden. Met de meiden zijn we nu Fugite, we hebben een contract bij JLM Urban Sports en sponsors. In plaats daarvan maakt Riley me het onmogelijk en dan heb ik nog Benj. Mijn allerbeste vriend maar daar heb ik nu twijfels bij. Waarom is mijn leven een regelrechte chaos? Ik weet niet eens waar ik moet beginnen. Op het dak haal ik mijn slaapzak uit de tas.
Ook nog eens iets dat ik mis. Slapen in de buitenlucht. Met het geluid van de insecten om je heen, het licht van de sterren en de maan. Bijna een rustige, serene sfeer die er hangt. Ik zou willen dat ik eenzelfde soort rust heb. Rust, kalmte en kunnen ontspannen.
Nadenkend doe ik mijn schoenen uit en kruip ik half in mijn slaapzak. Zou ik wel in slaap kunnen vallen of ben ik heel de nacht wakker?
Ik schrik wat als mijn telefoon af gaat. Keri belt, staat er in het scherm. Nee, nu geen bellers. Ik druk het gesprek weg en stuur haar een bericht dat ik op bed lig. Wat de enige manier is om rust te krijgen. Waarschijnlijk doet ze het om zeker te weten dat ik veilig thuis ben gekomen. Vervolgens kom ik bedrogen uit want dan belt de volgende. Dat nu Benj is. Ligt hij nog niet op bed? Opnieuw dat ik het gesprek weg druk. Nee, met jou wordt het ook steeds ingewikkelder. Als ik hem wil kietelen dan moet ik dat niet doen of anders aan zijn zijkant blijven. Niet meer bovenop hem zitten. Waar zat ik met mijn gedachten? Laat staan de blik in zijn ogen. Iets wat ik nog niet vergeten ben. Kan ook niet anders want die blik in die lichtblauwe ogen achtervolgt me haast bij alles. Wat doe je met me? Wie weet zijn jullie gewoon voorbestemd voor elkaar, hoor ik Camerons woorden weer. Ik kan me het hele gesprek voor de geest halen. Vergeet de grappen van de jongens en volg je hart. Waag de gok en kijk wat er gebeurd als je hem kust. Alsof ik anders Benj moet zoenen. Hoe modern en vrij ik ben van geest, ben ik op dat gebied wat ouderwets. Misschien iets onzeker. Wat als hij ook wat voor jou voelt maar hij durft het niet toe te geven. Een kus kan alles of verzieken of het is een nieuw begin voor jullie beide. Als je het niet doet, zul je het nooit weten en je voor de rest van je leven afvragen hoe het was geweest als je wel de kans neemt, galmen de woorden door mijn hoofd. Je kan eerst zelf proberen uit te zoeken wat jij wilt maar als je hem gewoon zoent, kun je er pas echt achter komen. Dan weet je wat die zoen met je doet en wat het losmaakt bij je. Als ik er achter wil komen, hoe dan? Ik ga liggen en vouw mijn armen onder mij hoofd. Wat nu? Omhoog kijkend naar de sterren, merk ik dat mijn ogen dicht beginnen te vallen. Ik kan alleen hopen dat ik een paar uur kan slapen. Ik draai me op mijn zij. Ze zullen mij hier toch niet zo ontdekken want ik lig niet bepaald bij de rand maar in het midden van het dak. Laat staan dat er mensen zijn in de vroege ochtend. Met een geeuw maak ik het mijzelf comfortabel voor zover dat gaat. Alsof het rennen me ook moe gemaakt heeft, val ik dan toch in slaap.

Reacties (1)

  • Malikx

    Oooh, heel je onderste tekst staat wel in cursief. Maar super leuk moet altijd even na denken haha

    3 jaar geleden
    • Writex83

      Thanks, heb het aangepast.

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen