Foto bij 044

Is het voor jullie ook weekend? Heb je nog plannen voor het weekend?
Even lekker een lang stukje.

Enjoy.....

Taylor Lancaster

'Denk je ooit dat ze er achter komen hoe we op het dak komen,' lacht Keri.
We lopen net over de loopbrug over Onslow straat naar het busstation. Hier heb ik voor het eerst de grote sprongen gewaagd en het is ideaal om het verder te oefenen. Om het te perfectioneren. 'Ik pak het grote gat. Jullie die kleine, voor de zekerheid.' Gelijk klim ik op een smalle lange muurtje om zo op een ander stuk te komen en ren ik richting de busstation. Vervolgens zet ik me af en ga ik met een flip naar het volgende dak. Gevolgd door de andere drie.
'Ik denk serieus dat jij zelfs alle mannen voorbij rent,' hijgt Jamie wat.
Misha schudt haar hoofd. 'Nee, jij moet je grenzen gewoon wat meer verleggen...'
'En dat is precies waarom we hier zijn,' onderbreekt Keri haar.
Zelf laat ik me via het schuine gedeelte omlaag glijden. 'Hier heb ik voor het eerst dit soort sprongen geleerd en met Max. Als je grotere sprongen wilt wagen, moet je bij hem zijn. Kom op.' Op het normale dak loop ik rechtdoor op een wat lager stuk af maar ga ik de hoek om naar het bruine dak want dat heeft een langere aanloop om te komen waar ik wil. Waar het iets breder is, klim ik via de ramen omhoog naar het bruine dak.
'Fucking hel, Tae,' reageert Misha.
Met een grijns ga ik verder omhoog. 'Zo meteen weet je waarom.' Ik bereik het dak. 'Van hier heb je een betere aanloop om daar op te komen,' wijs ik naar het grijze stuk met schuine kanten. Waar er hier op het dak wel zeven van zijn. Elk met een andere afmeting.
Jamie komt omhoog. 'Wij zijn lichter en kunnen deze sprongen makkelijk hebben. Tae is wat dat betreft wel een...,' ze hijst zichzelf op het dak, 'een voorbeeld.'
'Zij vliegt anders alsof ze niet anders doet,' zucht Keri en komt ze omhoog. 'Jullie hebben de beelden gezien van haar wedstrijd tegen Toby.'
Misha knikt. 'Gezien, zou Max je dat nadoen of niet?'
'Waarschijnlijk wel,' zeg ik dan en zijn we allemaal op het bruine dak. Ik ga naar zo ver mogelijk naar achteren. 'Als we daar op zijn, een pauze en kunnen we de camera's instellen.'
Daar schijnen ze wel blij mee te zijn. Even een moment voor een slok water.
Dan begin ik met rennen en, met een treinvaart, zet ik me keurig af om naar het grijze dak te springen. Voor een paar tellen vlieg ik door de lucht en voel ik tegelijk de adrenaline door mijn lijf. Net als voor een moment het echte gevoel dat ik vrij ben. Het andere dak bereik ik snel en haak ik mijn handen om de rand, om zo verder erop te klauteren. Ik gebaar dat de volgende kan komen maar dan komt Jamie er al aan.
'Haha,' lacht ze blij en tevreden als ze zelf de rand gehaald heeft. 'Deze afstand is nog te overbruggen.'
Keri en Misha volgen even snel.
'Jij hoeft niet te werken vanavond. Wat ga je doen?' Jamie neemt een slok water.
'Ik ga met mijn vader uiteten en naar een musical,' antwoord ik en heb ik mijn flesje water uit mijn rugtas gehaald. 'Trouwens, ik heb nog de komende week nog de avonddienst en daarna moet ik overdag werken. Wat ik de laatste weken zo hou,' ga ik verder.
'Heb je al wat voor vanavond om aan te trekken?' vraagt Jamie.
Waar ik om knik. 'Ja, het is een aparte gelegenheid dus ik trek voor een keer een jurk aan.'
'Maak een foto,' glimlacht Misha. 'Wie gaat er als eerste?'
Keri pakt haar camera. 'Waarom gaat Tae niet als eerste? Zij kent deze plek beter dan ons.'
'Wat is er, bang om te vallen?' Ik geef mijn camera aan Jamie. Gelukkig wel een goede warm up gehad dus dat moet wel goed komen. 'Prima, maar dan wel eerst naar die gaan.' Ik wijs naar de volgende grijze dak. 'Vanaf daar spring ik naar de grootste.'
'Je sprong over Ramillies place was groter dan deze,' geeft Keri aan.
Ik schud alleen mijn hoofd. 'Geef me dan maar een andere uitdaging.'
De meiden kijken elkaar aan.
'Alleen ga ik het ook voor jullie doen.' Ik steek mijn tong uit. Ik weet zeker dat de tassen klaar zijn en ga ik als eerste naar het volgende dak. Om een voor een de tassen te vangen zodat er niks kapot kan gaan. Waarop de meiden vanzelf volgen.

Ik kijk naar mijn vader want ik herken de weg wel. We gaan duidelijk naar Brighton. 'Niet naar Londen?'
Hij schudt zijn hoofd. 'Nee, Brighton, de voorstelling begint om half negen en ik heb om zes uur gereserveerd,' glimlacht hij. 'Dit moeten we vaker doen. Gewoon een avondje voor jou en mij.' Kort draait hij zijn hoofd.
'Ja, ik heb voor de gelegenheid een jurk aangetrokken.' Hoe is dit dan? Zelfs mijn eigen vader kan het moeilijk geloven dat ik een jurk aan heb. 'We gaan uiteten en naar een musical. Waarom een keer geen jurk dan?'
Nu lacht hij slechts. 'Ik weet anders van je dat nog altijd het liefst een broek aan hebt. Als het even kan een wijde trainingsbroek wat dat is ideaal met parkour en alles.'
'Je wordt bedankt.' Om dan toch ook te lachen. 'Er zal hoe dan ook nog een dag komen dat ik een jurk aan heb...'
'Als die dag ooit komt,' onderbreekt hij mij. 'Maar daar heb je geen haast mee. Wat dat betreft, wil ik het alvast zeggen, die jurk krijg je van mij en je moeder. Dat overleg ik nog wel met haar.'
Naderhand parkeert hij de auto in de parkeergarage achter het theater.
'Je kan toch wel lopen op die hakken?' Hij gebaard kort naar mijn hakken.
Ik knik naar hem. 'Als het moet wel. Mocht het niet gaan, loop ik gewoon op blote voeten.' Voor mij geen probleem. In de zomer trainen we soms zelfs op blote voeten. Als een uitdaging voor onszelf. Met mijn vader naast me gaan we meer richting het strand. Pas na vijf minuten staan we in de straat van Sushimania.
'Verrassing.' Mijn vader gaat naar binnen.
Ik volg hem en kan ik binnen mijn jas uittrekken. 'Nu zie je mijn jurk pas echt goed.' Mijn jas wordt door iemand opgehangen en zie ik mijn vader naar de achterkant kijken. Mijn kleine tas hou ik wel bij me. Waar in mijn geval alleen mijn belangrijke papieren in zitten en lippen balm.
'De achterkant ziet er mooi uit.' Hij glimlacht en draait hij zich naar de man, die staat te wachten. 'Ik heb gereserveerd voor twee op Lancaster.'
'Ja,' controleert de man, 'volg mij maar.'
Heel even glijden mijn ogen door het restaurant. Smaakvol maar zeker sfeervol ingericht in een Japanse stijl. 'Gelukkig hoeven we niet onze eigen vis te vangen,' grap ik naar mijn vader. Dat is tot mijn adem in mijn keel stokt omdat ik een bekende zie. Van alle restaurants die er zijn hier in het zuiden, zit hij hier? Ik kan het niet laten om hem kort te bekijken. Een nette zwarte broek en zelfs een overhemd. Mijn hart lijkt acuut omlaag te zakken en mist het een paar hartslagen. Vooral omdat het lijkt dat hij een date heeft.
'Taylor, kom.'
Ik kom weer bij mijn positieven en wandel door naar mijn vader. Om plaats te nemen aan het tafeltje. 'Sorry, ik zag een van mijn vrienden.' Hopelijk heeft mijn vader het niet door. Tegelijk word ik er aan herinnerd aan de zoen. Dan nu dat hij hier een date heeft? Ik ben hem echt kwijt.
'O ja, ik zie hem. Volgens mij zijn jullie zo goed als buren.' Hij steekt zijn hand kort op.
Dan begrijp ik als een soort stille begroeting omdat Benj onze kant op kijkt. Slechts een moment dat ik zijn ogen zie, maar dan wend ik mijn hoofd af. 'Ben je hier al een keer geweest of niet? Heb je anders een aanrader?'

'Je meent het echt?' Mijn vader kijkt me verbaasd aan.
Ik knik en neem een slok van mijn wijn. 'Ja, echt waar. Het was een uitdaging en ik besloot om te gaan vliegen over Ramillies place heen. Ik heb het nog gezegd tegen hem. Als je me zoekt, ik lig daar op je te wachten. Dat was niet gelogen,' glimlach ik.
Hij lacht duidelijk. 'Zeg me dat het op internet staat. Ik zoek het morgen wel op.'
'Ja, het staat op internet. Op YouTube, zowel ons kanaal als die van Storror,' ga ik verder. 'Is het niet bijna tijd om naar het theater te gaan?'
Gelijk kijkt hij op zijn horloge.
Wat ik niet heb. Bij mij zit het meestal in de weg met parkour. Ik zou mijn telefoon kunnen pakken maar die zit in mijn tas en ik heb geen zin om moeilijk te doen. 'Ik moet je eerlijk zeggen dat er kans is dat ik alsnog op blote voeten loop door de wijn.'
Waar hij om grinnikt. 'Dat ben je anders wel gewend. Je traint toch ook op blote voeten?'
'Hmm,' hum ik omdat ik het laatste beetje wijn op drink, 'zeker in de zomer. Op blote voeten heb je wel beter grip.'
Kort schudt hij zijn hoofd. 'We moeten zo weg.' Met een gebaar vraagt hij om de rekening. 'En kijk je dan wel uit. Je kan zo glas in je voeten hebben.'
'Altijd,' beloof ik hem. Voor zover dat mogelijk is, zijn we altijd wel voorzichtig. In al de jaren dat ik aan parkour doe, ben ik slechts een paar keer in het ziekenhuis beland. Daarbij heb ik pas een keer mijn pols gebroken. Wat alweer vier jaar geleden was.
'Dan is het goed.' Mijn vader rekent af bij de ober. 'Kom, het is misschien vijf minuten lopen maar met die hakken en de wijn, zal het nu vast iets langer duren.'
Beledigt kijk ik hem aan. 'Je zal zien dat het redelijk mee valt.'
Nu trekt hij een gezicht van eerst zien en dan geloven. 'Kom op, lieverd.' Hij maakt een volg gebaar met zijn vinger. 'De voorstelling begint over een half uur en we moeten wel op tijd zijn.'
Vijf minuten lopen. Dat moet ik makkelijk redden. Ik sta op en pak mijn kleine tas. 'Ik loop dan niet altijd op hakken maar ik kan het wel.' Om dan met opgeheven hoofd hem voorbij te lopen.
'Weet je dat zeker een kwart van de mannen naar je kijken,' reageert mijn vader als we onze jassen terug krijgen. 'Vast door de achterkant van je jurk.'
'Of door mijn persoonlijkheid,' grijns ik. Ik weet heel goed dat ik door alcohol nog gekker kan doen. Laat staan als ik met de meiden ben.
Lachend neemt hij me mee naar buiten. 'Vast een combinatie van allebei.'
Vervolgens lopen we naar het theater gebouw. Waar we keurig op tijd zijn en worden we naar onze stoel begeleidt. Dit moeten we zeker vaker doen.

Reacties (2)

  • Shibui

    Haha^^

    2 jaar geleden
  • Malikx

    Hahaha. Ik houd ervan als er alchol is gemengt en ze gekker doet.

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here