Foto bij 049

Extra stukje voor Femke omdat ze vandaag geslaagd is.
Gefeliciteerd, schat!

Taylor Lancaster

Toen de meiden er waren, was het gezellig en heb ik alles tijdelijk naar de achtergrond kunnen schuiven. Nu ben ik weer alleen en is het moeilijk om mijn gedachten af te leiden. Daar schijnt maar één remedie voor te zijn. Rennen. Juist daardoor dat ik naar buiten ben gegaan en hebben mijn benen me, in een hoog tempo en in een recordtijd, terug gebracht naar Guildford. Zuchtend kijk ik naar het huis van Toby. Wat doe ik hier? Hij is bevriend met Benj. Juist door die vriendschap zal hij hem echt niet laten vallen. Ook niet door zijn eigen gedrag naar mij toe. Misschien dat hij boos is op Benj dus waarom ben ik hier? In plaats van aan te bellen, ga ik er omheen naar de tuin. Hoe krijg je het trouwens voor elkaar om mij te kalmeren? Hoe komt het dat ik naar jou kom en dat ik niet naar een van de meiden ga?

Alsof het rennen zijn tol begint te eisen, ben ik ergens in slaap gevallen want ik word wakker en weet niet gelijk waar ik ben. Even raak ik in paniek. Wat is er? Wat gebeurd er?
'Sst,' zegt een kalme en rustige stem. Samen met een lieve kus op mijn voorhoofd. 'Je ligt beter in bed, Tae, dan op een stoel in de tuin.'
Meteen word ik een rustiger als ik me realiseer dat Toby me naar boven brengt. Ik zou echt niet weten hoe het komt dat hij me kan kalmeren. Normaal zou ik naar een van de meiden gaan. Boven word ik op bed gelegd.
In slechts een moment is hij terug. 'Hier, je kan wel in een shirt van mij slapen. Kleed je om.'
Mijn ogen zijn best aan het donker gewend dat ik kan zien dat hij weg loopt. Ik denk om mij een moment alleen te geven zodat ik me kan omkleden. Zou hij voor de deur wachten? Zo snel ik kan trek ik alles, behalve mijn boxershort, uit en de T-shirt over mijn hoofd. 'Dank je wel,' zeg ik net hard genoeg en kruip ik onder de dekens.
Toby komt inderdaad terug. Aan de geluiden te horen, kleed hij zich uit. Net als dat er een zucht te horen is. 'Hoe ben je hier gekomen?'
'Rennend,' beken ik zacht.
Hij komt dan in bed liggen en trekt hij mij in zijn armen. 'Je moet een manier vinden om met Benj te praten. Dit is ook niet de bedoeling.'
'Sorry,' snik ik, 'ik snap ook niet hoe het komt dat ik hier terecht kwam. Ik dacht dat ik ergens naar een park zou gaan maar mijn benen brachten me hierheen.' Ik kan zijn geur ruiken. Mannelijk en toch fris tegelijk.
Hij houdt me steviger vast. 'Probeer jezelf tegen te houden de volgende keer. Dit doe ik voor jou, Tae, je hoort bij Benj, al heeft hij dat zelf nog niet door.'
Ik schud mijn hoofd. 'Denk je dat?'
Om gelijk te knikken. 'Ja, jullie horen bij elkaar...'
'Als dat zo is, waarom gaat hij dan met andere meiden om. Je hebt zelf gezegd dat hij met iemand naar huis is gegaan. Wat niet de eerste keer is,' geef ik toe en buig ik mijn hoofd. 'Hoe ik het moet doen, weet ik niet maar ik begrijp wel dat ik nog maar twee opties heb.'
Licht dwingend tilt hij mijn hoofd op. 'Welke twee opties?'
'Dat ik Benj een grote mond geef en zeg dat onze vriendschap definitief over is.' Ik fluister haast. 'Of ik zoen hem om te laten zien hoe ik er over denk.'
'Tae, luister, je houdt van hem en dat houdt niet zomaar op,' reageert Toby en half met een geeuw. 'Ik heb liever dat je hem zoent en desnoods naar de slaapkamer ontvoert. Als je niet weet hoe je het met woorden moet doen, laat het hem dan zien. Je kan beginnen met te laten zien wat hij mist.' Zijn ogen zijn wat kleiner geworden van de slaap. 'Ik wil weer dat je gewoon jezelf wordt. Dit ben jij niet, Tae.'
Ik ontwijk zijn ogen. 'Wel als het om liefde en mannen gaat,' adem ik. Iets wat ik weet van mijzelf. Anders sta ik wel steviger in mijn schoenen.
Zacht, bijna teder, tilt Toby mijn hoofd weer op. 'Je houdt van hem dus doe er wat aan. Anders zal je je altijd afvragen hoe het kan zijn als je wel de kans neemt.' Hij brengt zijn hoofd dichterbij. 'Hier is een advies, sommige mannen houden ervan als de vrouw het initiatief neemt. Durf de stap te nemen want als je op Benj wacht, kun je misschien langer wachten dan je denkt.' Opeens schudt hij zijn hoofd. 'Nee, schat, je hart ligt bij iemand anders en ik ben niet iemand die misbruik maakt van de situatie.' Hij schuift wat weg. 'Draai je om.'
Iets wat ik doe en weet ik niet gelijk waarom.
Dan legt hij zijn arm om me heen. 'Dit is beter. Geloof me, je zou het jezelf niet vergeven als ik je wel geef wat je zoekt. Alleen een arm om je heen en luisterend oor. Ik ga niet mijn vriendschap met je verzieken,' zegt hij dan. 'Probeer wat te slapen. Morgen, of je het leuk vindt of niet, haal ik Max erbij.'
Even wil ik protesteren maar dan merk ik dat hij al half slaapt, door zijn rustige ademhaling.

'Heb je wel geslapen?' vraagt Toby als hij bij me aan tafel komt zitten.
Max, die er net is, kijkt vreemd van mij naar Toby. 'Zijn jullie samen of zo?' Hij trekt nog een wenkbrauw op.
Ik heb echt nog geprobeerd om Max erbuiten te houden. Net als mijn argument dat hij het ongetwijfeld op zal nemen voor zijn broer. 'Nee,' zeg ik en hou ik mijn blik op de tafel gericht.
Toby schudt nog zijn hoofd. 'Alleen vrienden. Ze is verliefd op iemand anders.'
Oké, dank je wel. Hij geeft me niet veel kans meer.
'Verliefd?' Max klinkt verbaasd. 'Op wie?'
'Tae,' reageert Toby echter. 'De meiden weten het al en je kan me niet vragen om te liegen.'
Kort doe ik mijn ogen dicht. 'Je liegt anders niet tegen hun...'
'Nee, ik verzwijg iets voor hen. Dat vind ik net zo erg,' zucht hij en laat hij me niet uitpraten. 'Hij zal Benj zelf nog een vuist geven voor wat hij gedaan heeft, geloof me.'
Door de naam uit te spreken, hou ik mijn adem in. Hoe gaat Max reageren?
'Wat heeft hij gedaan?' wilt Max nieuwsgierig weten.
Ik probeer de brok in mijn keel weg te slikken. 'Herinner je nog dat we naar de Gherkin zijn geweest voor nachtfoto's,' begin ik voorzichtig en zacht.
Max knikt en houdt hij zich stil. Soms neemt hij een slok neemt van zijn koffie.
'Benj zoende me terwijl we ons schuil hielden voor de beveiliger,' zeg ik met mijn blik gericht op de tafel. 'Maar alsof hij spijt heeft, heeft hij sindsdien geen woord meer gezegd. Hij negeert me.' Ik kan zelf aan mijn stem horen dat ik wat emotioneel word. 'Daarna zag ik hem in het restaurant van Sushimania en zat de vrouw, zijn date, haast op zijn schoot. Laatst hoorde ik een bekend fluitje, dat was in Brighton, en toen hoorde ik je met hem praten... over Shirley en...' Mijn stem hapert wat.
'Wacht, Benj kreeg een steentje op zijn kop,' zucht Max. 'Dat was dus wel expres en je vriendinnen weten dit al,' begrijpt hij. 'Hij verdient meer dan een steentje op zijn kop.'
Door die woorden til ik mijn hoofd op. Ik dacht echt dat hij het voor zijn broer op zou nemen.
'Ze was bang dat je het gelijk voor Benj op zou nemen omdat jullie broers zijn,' vertelt Toby dan. 'Op dit moment heeft ze zich overtuigt dat ze Benj voorgoed kwijt is.'
Max kijkt verbaasd van Toby naar mij. 'Dat komt dan vooral door zijn gedrag, denk ik.'
Ik buig mijn hoofd wat. Wat denkt hij? Wat gaat er door hem heen? Waarom zei hij dat Benj een vuist verdient?
Opeens schuift Max zijn stoel dichterbij. 'Taylor, hou je van hem?' Hij dwingt me tegelijkertijd om hem aan te kijken.
Zou hij kunnen zien dat de tranen branden achter mijn ogen?
'Ja dus,' mompelt hij en legt hij zijn armen om me heen. 'Sinds de kus weet je dat je gevoelens hebt voor hem,' vervolgt hij. 'Ik zou hem zelf nog een vuist geven hiervoor want ik denk dat hij het ontkent. Daarom gaat hij met andere meiden uit. Om niet toe te hoeven geven aan zijn gevoelens voor jou.'
Ik maak me los uit zijn knuffel. 'Heeft hij niet,' reageer ik koppig. 'Gelijk na de zoen durft hij me niet aan te kijken en is hij meteen weg gelopen. Hij heeft er gewoon spijt van...'
'Nee, Tae, die zoen heeft ook wat met hem gedaan en misschien denkt hij wel hetzelfde als jij. Namelijk dat hij zijn beste vriendin kwijt is.' Max laat me niet uitpraten.
Toby schenkt onze bekers bij. 'Ik ben boven. De laatste week was even een fijne afleiding maar ik moet weer verder met de beelden voor Roof Culture Asia.' Om met een volle koffiebeker naar boven te gaan. Op de trap staat hij stil. 'Tae, hoe lastig het is, blijf thuis. Je kan het je moeder niet aan doen om iedere keer weg te rennen. Je voeten brengen je dan hierheen.'
Max kijkt verrast op. 'Wat?' Zijn wenkbrauwen gaan even omhoog. 'Bedoel je dat ze van huis hierheen rent?'
'Ja, ik vond haar gisteravond in mijn tuin,' knikt Toby en gaat hij naar boven.
'Tae, ik zal kijken wat ik kan doen, maar ik ben zijn broer en niet zijn oppasser of vader. Pas als we samen zijn, voor training of zo, kan ik er iets van zeggen.' Hij leunt achterover tegen de rugleuning. 'Een vraag, de vrouw in het restaurant, had ze blond haar of was het een brunette?'
Waarom vraagt hij mij dat? 'Blond,' antwoord ik tot mijn eigen stomme verbazing.
'Ik heb Shirley gezien en zij heeft bruin haar,' zegt hij hoofdschuddend. 'Maar wil je mij iets beloven?'
Niet wetend wat hij wilt, kijk ik hem afwachtend aan. 'Wat dan?'
'Niet meer weg rennen. Zelfs al kun je op die manier je gedachten verzetten. Hou het bij een rondje rennen maar ga terug naar huis,' glimlacht Max flauw. 'Anders lijkt het net alsof je weg probeert te rennen van je problemen...'
'Problemen die hij lijkt te creëren,' onderbreek ik hem. 'Heb je enig idee hoe moeilijk de nachten zijn? Dan komt alles terug.'
Een korte knuffel volgt. 'Ga in ieder geval na een rondje rennen terug naar huis. Neem desnoods een slaappil in maar zoek een manier zodat je toch thuis, in je eigen slaapkamer, je nachtrust krijgt. Je hebt ook je werk nog en reageer je emoties af in de sportschool.'
Dat is anders geen slecht idee. Mijzelf gewoon bezig houden. Misschien ben ik in de avond dan moe genoeg dat ik kan slapen. Ik knik naar hem als een antwoord.

Reacties (1)

  • Malikx

    Dankje schat, en mooi die vriendschap

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen