I am undoing you
from my skin

De wereld is ineens glashelder. Wat hier gebeurt, wat al twee jaar gebeurt, het is niet oké. Dit alles heeft al heel lang niks meer met liefde te maken. Het gaat hier om macht, controle, en lust. Deze realisatie had ik ook voordat ik het uit maakte, maar niet op dit niveau. De fysieke pijn die door mijn wang trekt, lijkt me wakker te schudden uit de diepste slaap die ik ooit heb gehad. Het schudt de echte ik wakker. Degene die al twee jaar lang verborgen was, degene die er even was toen ik het uitmaakte, diegene die nu volledig terug lijkt te zijn. In mijn achterhoofd weet ik dat het heel laat is, misschien wel veel te laat. Luke heeft me gebroken, pijn gedaan, en verandert. Misschien word ik nooit meer echt de oude Jaylinn, maar het vuur dat aangestoken is verzekert me ervan dat ik niet meer zo makkelijk klein te krijgen ben. Ik besef me wel dat ik deze instelling gister ook had, en dat dat toch wat minder goed ging dan ik had gehoopt. Maar nu voelt het anders. De klap heeft me terug op aarde geslagen.
Hoe erg het eigenlijk is dat ik fysiek moet worden mishandeld, voordat ik eindelijk realiseer dat mijn relatie met Luke echt niet klopt.
Terwijl ik terug op aarde land, heeft Luke een stap van me afgezet. Zijn ogen houden me nauwlettend in de gaten met een blik die ik niet kan plaatsen. Heeft hij spijt van zijn daad? Weet hij dat hij te ver is gegaan?
Mijn ogen vinden die van hem, waardoor hij lijkt te ontdooien. Hij brengt zichzelf opnieuw dichter naar me toe en streelt met zijn hand mijn wang. ‘Je snapt dat je het verdient had, toch lief?’
Ik sla zijn hand weg, iets dat mezelf verbaast, want zoiets heb ik nooit durven doen, maar ook Luke verbaast. Hij lijkt van zijn stuk te zijn gebracht, maar herpakt zich snel. Zijn ogen vernauwen zich en opnieuw voel ik een klap tegen mijn wang. De pijn verbijt ik en zonder een kik te geven blijf ik Luke strak aan kijken. Het vuur in mij laait op, wordt heter en reikt hoger. Een sprankje angst golft desalniettemin langs het vuur, want wat zal er gebeuren nu Luke ook de smaak van fysieke mishandeling proeft? Toch laat ik niks merken van mijn vrees en ik zie hoe het Luke op de kast jaagt. Hij weet niet hoe te handelen, want hij beseft wat hij heeft gedaan. Hij is zijn controle over me kwijt.
‘Ben je klaar?’ bits ik hem toe.
Opnieuw heeft Luke een blik die ik niet kan plaatsen, misschien verbazing? Hij weet niet hoe te handelen en ik maak daar gebruik van. Ik beweeg me langs hem heen, gris mijn kleding van de vloer en maak aanstalten om te vertrekken.
Luke zijn hand houdt me echter tegen doordat hij mijn pols pakt.
‘Je weet dat ik van je hou toch?’
Er rolt een sarcastisch lach over mijn mond. Zelfs zijn woorden, die me normaal terug lieten vallen in zijn armen, weten me niet meer zo te raken. Want ik realiseer me nu dat er een verschil is tussen zeggen dat je van iemand houdt, en daadwerkelijk van iemand houden.
‘Het is klaar Luke. Echt klaar.’ Ik open het slot van de deur om vervolgens zo snel mogelijk de kamer te verlaten.


Ik vind het geweldig hoe erg jullie meeleven met dit verhaal. Het is super leuk om jullie reacties te lezen en te zien hoe jullie erover denken. Dank jullie wel hiervoor! <3

Reacties (6)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen