Harry Styles


Het was een opengaande deur die me weer tot bewustzijn bracht. Vrijwel meteen wreef ik de slaap uit mijn ogen en zette ik mezelf iets rechter.
“Harry, ik wil me even excuseren voor mijn belachelijke gedrag.” Mompelde Erin wat binnensmonds waardoor ik haar niet helemaal verstond. Gewoon het feit dat ze voor mijn neus stond, deed mijn mondhoeken al naar boven krullen. Ik wuifde haar verontschuldiging weg en klopte op mijn bed, als teken dat ze er even bij mocht zitten. Wat ze meteen deed. “Erin, ik heb al een hele tijd het gevoel dat er wat gaande is. Ik weet niet op welk vlak, maar ik weet wel dat je het niet alleen onder ogen moet komen. Ik ben misschien maar een patiënt van je, ik heb wel het beste met je voor.” Lipbijtend stopte ik met praten. Ik was toch maar wat aan het ijlen. Ik stak de schuld op het dutje waar ik net van ontwaakt was. “Je bent niet zomaar een patiënt van me Harry. Ik voel me zo op mijn gemak bij je en dat is misschien ook wel de reden waarom ik net naar jou kwam.” Ze sloot haar ogen, wachtte volgens mij op een antwoord dat over mijn mond zou rollen maar dat kwam er niet. Ik wilde aantonen dat ik ook een luisterend oor kon zijn, me niet steeds wilde moeien.
“Ik weet ook heus wel dat je weet wat moeilijk is Harry en dat was ons gesprek eigenlijk nog helemaal niet, anders was ik gebleven. Ik loop immers niet weg van moeilijke situaties. In tegenstelling, ik lijk er mezelf aan vast te klampen.”
Dat laatste snapte ik niet, waardoor ik wellicht niet zo suptiel mijn wenkbrauwen fronsten. Een lichte glimlach verscheen rond haar lippen en ze hapte kort naar adem voordat ze haar mond opende.
“Je vroeg me toch of ik dat altijd deed, weglopen wanneer iets moeilijk wordt?” Ik knikte vriendelijk, terugdenkend aan ons eerder gesprek. “Wel, ik ben verliefd geworden op iemand dat het niet verdiend. Iemand dat mijn leven behoorlijk moeilijk maakt, maar ik lijk er niet van weg te kunnen lopen. Al wil ik dat, heel graag.” Een verloren traan gleed al snel uit haar ooghoek maar ze gaf het de kans niet om zich een weg te banen over dat mooie gezichtje van haar. Ik slikte, wist mezelf eerlijk gezegd niet echt een houding te geven. Duizenden scenario’s vlogen door mijn gedachten heen. Ik weet niet of het die scenario’s waren die me zo duizelig maakten, maar ik merkte al snel felle flitsten in mijn ooghoeken die mijn hele zicht zwart maakten. Niet veel later volgde een heel licht gevoel.
Wauw Styles, dit is niet echt de moment om flauw te vallen, toch doe je het.

De bezorgde stem van Erin wist me weer bij te brengen en meteen moest ik lachen. Het deed me denken aan die ene keer dat Zayn een joint mee op tour nam. Natuurlijk stond hij er op dat iedereen er van trok, samen high worden was zogezegd hemels. Nu ik er terug op kijk, had hij misschien wel gelijk. Ik werd er super duizelig van en begon als een meisje te giechelen. Erins ogen priemden bezorgd op mijn gezicht. Ik knikte en vertelde de jonge vrouw dat het prima ging. Dat ik gewoon wat wazig werd door de gedachten die ik kreeg bij wat ze zei. Niet dat het daar werkelijk aan lag, er was vast weer één of andere complicatie maar ik wilde niet dat ons gesprek hier zou stoppen. Niet nu ze eindelijk openkaart besloot te spelen. Nog voor Erin haar mond kon openen, besloot ik haar voor te zijn en stelde ik haar de vraag of ze werkelijk nog verliefd was op deze persoon. Terwijl ze haar schouders optrok, rechte ze haar rug. De korte stilte werd onderbroken door een kraking in haar stem. “Ik vrees dat verliefd zijn op zo’n persoon niet kan.”
Hierna stroomde de tranen over haar wangen. Ik zwierde het deken nu van mijn lichaam en besloot me dichter tegen haar aan te zetten. Ik trok haar naar me toe, niet veel later begroef ze haar gezicht in mijn T-shirt. “Die persoon is je niet waard, je bent zo een prachtige dame. Stop je hierdoor met je studie?”
Zachtjes duwde ze zich van me weg en ze knikte, “Laat ik je meer context geven. Ik heb een vriend. De eerste maanden, jaren waren hemels. Tot ik besloot te studeren, iets wat hij niet nodig vond. Naar zijn mening moest de vrouw thuis blijven en de man het geld binnen brengen. Sindsdien ging het behoorlijk bergafwaarts. Harry, ik wordt zowel emotioneel als lichamelijk pijn gedaan.” Daarstopte Erin even, tranen vulden opnieuw haar ogen. Ongelovig schudde ik mijn hoofd, dit kan toch niet? Zoiets gebeurd toch enkel maar in de één of andere dramafilm? Wel werd het me plots duidelijk waarom Erin zo vaak in het ziekenhuis te vinden was. Ging ze naar huis, stond haar een agressieve zot te wachten. “Erin, ik laat je straks niet alleen naar huis gaan. Dat bestaat niet. Ik bel Paul op, hij moet met jou mee. Je haalt je spullen op en gaat dan samen met Paul naar mijn huis. Er zijn kamers genoeg en enkel Gemma vertoefd er. En toe, stop niet met je studies.” Natuurlijk schudde ze meteen haar hoofd, ze kon mijn hulp niet aannemen. Of ja dat vond zij.


Misschien geen topper, maar door een vakantie en enkele kampen, ben ik er even uitgeweest. Geef me de kans er terug in te komen. kusjes x

Reacties (1)

  • Seasons

    Darlinnn'!
    I'm so happy you're back! :3
    Sorry voor mijn late reactie, maar ik las het hoofdstuk gisteren op mijn mobiele telefoon en dan reageert het niet zo fijn, dus hier ben ik dan!
    Ik ben zo blij dat Erin toch besloten heeft om terug te gaan en de waarheid te vertellen aan iemand die ze vertrouwt! <3
    Gauw verder, hoor. Laat ons niet weer zo lang wachten! ^^

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen