September, 2014
Manchester,
United Kingdom


|| Claire Montgomery

Aandachtig zit ik te luisteren naar de woorden van de rechter. De zenuwen kwamen steeds meer opzetten.
Angst voelde ik door mijn lichaam gaan, binnen enkele seconden is het duidelijk wat er met mij gaat gebeuren.
"De zitting van vandaag was uitgesteld, verwegen het onderzoek van de dood van Lucas Montgomery.
Hierbij bevestig het verhaal van Claire Montgomery.
Uit bewijzen die toen der tijd niet goed onderzocht waren. En we het huis van Aaron Mulder nogmaals hebben onderzocht. Hebben we genoeg bewijzen dat het verhaal van Claire Montgomery klopt. De man heeft Lucas op brute wijze vermoord. Een agent die negen jaar geleden omgekocht was op de zaak proberen stil te leggen. Op verzoek van Aaron Mulder, met daarin tegen een groot bedrag kreeg. Heeft bekend dat hij de zaak stop had gezet aan de weinig bewijzen. Ook hij word veroordeeld aan het weg laten van bewijzen. Dat de zaak zou kunnen oplossen. Als volgt heb ik hieruit besloten, Claire Montgomery word veroordeelt tot twee en een half jaar gevangenisstraf, er bestaat een mogelijkheid dat ze vervoegt vrij gelaten kan worden. Nogmaals zal zij onder behandeling moeten bij een psycholoog, en zal zij minstens twee jaar na haar vrijlating in de gaten gehouden worden. Om het te volkomen dat het nogmaals gebeurd." Zei de rechter en sloeg met mijn hamer op het stuk hout.
De zin Claire Montgomery word veroordeelt tot twee en een half jaar gevangenisstraf. Bleef maar door mijn hoofd spoken. Op het moment besefte ik me dat ik mijn leven verpest heb door die griezel, Alles maar ook echt alles komt door hem. Iedereen verliet rustig de zaal, behalve Mia. Mia kwam naar me toe en gaf me een knuffel. "Komt goed lieverd. Voor je het weet ben je weer lekker thuis"klonk haar zachte lieve stem in mijn ogen.
Één van de agenten deed de handboeien weer strak om mijn polsen, en gaf mij een klein duwtje in mijn rug. Met twee agenten aan mijn zijde verliet de ik zaal. Naar de uitgang van de rechtbank, veel mensen stonden bij de uitgang van de rechtbank. Het leek wel of ze op mij aan het wachten waren. Op het moment dat ik naar buiten loop beginnen de camera's met foto's maken. De flitsen leken mijn ogen even te verblinden. Stemmen van mensen hoorde ik opdringerig tegen me praten.
Afschuwelijke woorden werden en tegen me gezegd. Journalisten die allerlei dingen aan me wouden vragen, over de moord op Aaron Mulder.
Een Angstig gevoel voelde ik van binnen, het gevoel alsof ik een monster ben. Een vreselijke ervaring was het. Geschreeuw, lawaai en mensen die proberen je aandacht te trekken, omdat ze je verhaal willen horen en dan kunnen publiceren.
Snel brachten de agenten mij naar het busje, om zo snel mogelijk weg te komen uit de mensen massa.
Mijn hart begon harder te kloppen, het gevoel van dat het nu echt achter de rug was. Eindelijk zaten we in het busje en reden weg van de rechtbank.
Nog nooit eerder was ik zo blij als nu dat ik eindelijk in een politie busje zat. Weg van de mensen massa en geschreeuw, lawaai en camera's.

De rit terug naar de gevangenis leek korter te duren dan de heen weg naar de rechtbank. In de verte zag ik de gevangenis al, nu gaat het echt gebeuren voor de komende twee en een half jaar kom ik hier niet meer uit.
Toen we stil stonden voor de gevangenis stapte de agenten uit, ik deed het zelfde. De poorten van de gevangenis gingen langzaam open.
De agenten werden afgelost door twee beveiligers van de gevangenis, ze brachten mij naar een aparte kamer. Ik moest mijn kleren uit doen in een hokje, ik werd grondig gecontroleerd door een vrouwelijke beveiliger om te kijken of ik geen spullen of wapens had mee gesmokkeld.
Alles was in orde en mocht mijn kleding stukken weer aandoen. Ik werd naar mijn cel begeleid door de beveiligers.
"Vandaag mag je uitrusten, na het nieuws wat je hebt gehoord. Er is geen dienst voor jou vandaag, je word opgehaald als het tijd is voor het avond maaltijd." Klonk de vriendelijke stem van de vrouwelijke beveiliger, nadat ze uitgepraat was deed ze deur dicht van mijn cel en liep weg.


Reacties (3)

  • NicoleStyles

    2,5 jaar lijkt niet zo lang.. Maar ik zou het niet kunnen
    Snel verder(H)

    2 jaar geleden
  • Luckey

    het is in elk geval al iets dat de zaak van der vader nu wel is opgelost
    2,5 jaar overleefd ze nu wel
    en dan proberen der leven weer op te pakken

    2 jaar geleden
  • GoCrazy

    2,5 jaar, dat is echt lang O.o maar voor een moord natuurlijk niet... ik sta wel aan haar kant! : - )

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen