Terwijl ik me door de gangen van Hogwarts begeef, vraag ik me af wat het staartje van deze gebeurtenis zal zijn. Luke heeft me geslagen. Iets dat hij nog nooit heeft gedaan. Hij wist me onwijs veel pijn te doen de afgelopen twee jaar, maar dat was altijd mentaal. Nooit heeft hij me fysiek pijn gedaan, tot vandaag. Mijn wang brandt nog lichtelijk, maar niet zozeer dat ik er last van heb. Waar ik me wel zorgen om maak zijn de gevolgen waarmee ik te maken zal gaan krijgen.
Ik heb Luke opnieuw duidelijk gemaakt dat het tussen ons klaar is, ik heb me verzet en ben niet terug gevallen. Ik weet dat hij woedend is en dat hij elke mogelijkheid zal grijpen om mij te breken. Ik besef me dat ondanks het vuur dat is aangestoken en het besef over de slechte relatie, ik nog steeds makkelijk te breken zal zijn. Ik ben nog lang niet waar ik wil zijn, terug in mijn oude, sterke persoonlijkheid. Het is iets dat me verontrust. Als Luke me opnieuw weet te breken, weet ik niet of ik ooit nog zal kunnen helen. Vooral als meneer steeds meer fysiek gaat worden.
Toch voel ik me, ondanks de zorgen die door mijn hoofd spelen, trots. Ik voelde me zo klein en gebroken in die kamer. Ik was nog zo in Luke zijn grip en toch heb ik mezelf vrij gebroken. Het stoort me wel dat ik daarvoor een klap moest krijgen, maar het bracht me wel terug. De motivatie om helemaal van Luke los te komen is sterk aanwezig. Na al de pijn en ellende verdien ik het om een fijn laatste jaar te hebben hier op Hogwarts en ik zal er dan ook zeker voor werken. Ik besef me dat dit me opnieuw heel moeilijk zal worden gemaakt door Luke. Hij zal niet ophouden tot ik weer in zijn grip kom vast te zitten, maar ik zal tegenstribbelen. Kracht vloeit door mijn lichaam en ik weet dat ik nu met twee benen op de grond sta. Ik zal nooit meer denken dat Luke om me geeft, van me houdt en dat alles wat hij doet uit liefde komt. Ik ben niet meer zo stom als eerst. De klapt heeft het eruit geslagen. Iets waar ik toch eigenlijk dankbaar voor moet zijn.
De gangen van Hogwarts zijn ondertussen verlaten. Waar ik een uur geleden nog redelijk wat leerlingen tegen kwam, concludeer ik nu dat iedereen zich of in de common room van zijn of haar afdeling bevindt of al in bed ligt. Mijn benen beginnen moe te worden van al het lopen dat ik sinds de gebeurtenis met Luke heb gedaan, maar ik kan nog niet terug. Er zijn nog teveel gedachtes die in mijn hoofd spoken. Vragen en zorgen, angsten en zegevieringen. Hoe zorg ik ervoor dat mijn kracht blijft en groeit? Hoe moet ik met Luke dealen? Hoe zal het in de groep gaan? Zullen mijn vrienden door gaan hebben wat er aan de hand is? Wat als ik alles moet gaan vertellen aan iemand?
Er zijn teveel vragen en ik weet dat ik niet kan slapen totdat ik antwoord heb op alles, dus ik sla rechtsaf en vervolg mijn pas op de derde verdieping.
Ik loop nog dik een half uur door het grote kasteel, met een hoofdpijn die komt door het gebrek aan antwoorden, maar de vermenigvuldiging van vragen en zorgen. Toch zet ik stug door. Ik wil me voorbereiden op Luke, op vragen die kunnen komen, op alles. Ik wil voorkomen dat er momenten kunnen komen dat Luke mij pijn kan doen.
‘Jezus, daar ben je.’
Een stem laat me schrikken, gewend geraakt aan de stilte die in het kasteel hing.
‘Malfoy?’ verbaasd neem ik de jongen in me op die zijn pas versnelt en zich naast mij voegt.


Hoii! Ik wil even melden dat ik zondag op vakantie ga voor een week en ik daarna gelijk met mijn stage ga beginnen. Hierdoor plaats ik misschien minder vaak hoofdstukken, maar ik zal zeker nog doorschrijven en zo vaak mogelijk posten! Dat was mijn mededeling. Fijn weekend! (:

Reacties (4)

  • Butterflygirl

    Love this story so much

    3 jaar geleden
  • Infrared

    Malfooy, thank god!
    Fijne vakantie en geniet ervan!

    3 jaar geleden
  • Slughorn

    Draco ^^ yeeh^^

    3 jaar geleden
  • nijntjee

    fijne vakantie ! je schrijft heel erg mooi:)en het is een goed verhaal

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen