Foto bij 001 // Hanna

Niets voelde meer als thuis. Toch kwam deze kamer daar dichterbij dan wat dan ook. Of dat een goed teken was, wist Hanna niet. Ze had haar thuis immers altijd gehaat. Toch had het de enige logische plaats geleken om naartoe te gaan. Het was slechts een klein bergdorp waar ze was opgegroeid, relatief veilig in vergelijking met de grote steden. In het begin had ze de hoop gehad dat haar broers terug zouden komen. Een bespottelijke gedachte natuurlijk – nooit hadden ze naar haar omgekeken. Maar toch had ze de stille hoop gehad.
      En weer was ze teleurgesteld.
      Vijf maanden waren nu verstreken sinds ze hier woonde en het was al jaren geleden dat het virus uitbrak. Wellicht leefden ze niet eens meer. En als dat wel zo was, zouden ze niet geloven dat zij het al die tijd had volgehouden. Als het ze al iets kon schelen.
      Ze draaide haar vroegere slaapkamer de rug toe en liep naar de kamer waar Daryl altijd had geslapen. Tess lag nu op zijn bed, met een hand onder haar achterhoofd naar het plafond te staren. Een rilling trok langs haar ruggengraat. Zo had ze haar broer hier ook vaak zien liggen. Heel even zag ze hem haarscherp voor zich. Bizar was dat. Hoelang was het geleden dat ze nog thuis woonde? Het was zeker tien jaar geleden. En de tijd dat ze hier vanuit de deuropening naar haar broer had gekeken, was nog veel langer geleden.
      ‘Hoelang denk je dat we hier nog kunnen blijven?’
      ‘Een paar weken, hooguit. Het meeste wat we bijeengezocht hebben, is inmiddels op.’ Tess kwam overeind. Het bed kraakte alsof de poten het ieder moment konden begeven. ‘Heb je al bedacht waar je naartoe wilt?’
      Hanna zuchtte. Dit was haar doel geweest, terugkeren naar haar thuishaven. Nu ze dat bereikt had, wist ze niet hoe het verder moest. Het enige wat haar lange reis haar had opgeleverd, was een hereniging met Tess. Haar middelbare school vriendin. Samen met een paar andere dorpelingen was ze hier achtergebleven, waarvan inmiddels niemand meer in leven was. Tess en zij hadden het er maar nauwelijks levend van afgebracht. Het was dat ze een oude mijngang kende waar ze zich vroeger weleens voor haar vader had verstopt, anders…
      Ze verbande de gedachte naar de achtergrond. Een donker hol waar zoveel donkere herinneringen broeiden. Ze wist dat er een moment kwam waarop het er te veel werden, waarop ze weer vrij door haar hoofd zouden drijven. Maar dat moment was niet nu.
      ‘Er zijn meer bergdorpen in de buurt.’
      ‘En jij denkt dat die nog niet geplunderd zijn?’ vroeg Tess met opgetrokken wenkbrauwen.
      Hanna haalde haar schouders op. Waarschijnlijk wel. Maar wat moesten ze anders? Ze hadden geprobeerd te jagen, maar de geweren trokken de aandacht van de Walkers. Ze hadden al snel geleerd dat niet te doen. ‘Ik weet het niet, Tess.’
      Haar vriendin keek haar met een harde blik aan. Het was er eentje die haar angst aanjoeg. Soms was ze bang dat Tess er gewoon eens vandoor zou gaan en haar achterliet. Zoals haar broers hadden gedaan. Ze voelde zich een blok aan het been. De reden dat ze nog steeds in leven was, was een van de grootste raadsels van het universum. Ze was voorbestemd om haar broers hier terug te vinden, had ze zich in het begin voorgehouden. Nou, mooi niet dus.
      ‘Zeg jij maar wat me moeten doen. Ik ben het halve land al doorkruist. Het is overal veel erger dan hier, maar daar kan ik jou toch niet van overtuigen.’
      Tess zweeg en stond op van het bed. ‘Dus je bent wel bereid om weg te gaan en niet langer op je broers te wachten?’
      Hanna wist dat ze dat altijd al een stom idee had gevonden. Tess woonde nog liever samen met een Walker dan met Merle. En over Daryl had ze ook nog nooit een goed woord over gehad.
      ‘Als ons voedsel op is, hebben we niet veel keuze. Ik zal een briefje achterlaten welke kant we op zijn gegaan.’
      Tess maakte een spottend geluidje.
      Hanna boog haar hoofd. Alsof ze je achterna zullen reizen...
      ‘De avond valt bijna,’ zei Tess. ‘Laten we onze ronde doen.’
      Hanna knikte. Ze liep naar de keuken, pakte een zaklamp en een slagersmes. Er zat aangekoekt bloed op van Walkers die ze al eerder tegen het lijf was gelopen. Ze haalde diep adem en keek er even naar. Na al die tijd ging het nog steeds niet als een automatisme. Iedere keer dat ze weer oog en oog met zo’n monster stond, tikten de seconden voorbij.
      Tess griste de machete die naast Hanna’s wapen lag van het keukentafeltje en liep zonder nog iets te zeggen naar buiten.
      Hanna zuchtte zachtjes. Tess was altijd al doortastender geweest. Toch had ze een soort onverschilligheid over zich die Hanna’s keel dichtkneep. Alsof het haar niet kon schelen als ze gebeten werd. Alsof het leven wat haar betreft toch niets meer te bieden had. Ze wist niet precies wat zich in het leven van haar vriendin had afgespeeld vanaf de middelbare schoolperiode. Tess wilde er nooit iets over kwijt. Al was iedere overlevende gehard. Zelfs Hanna. Ze wilde er alleen niet aan toegeven terwijl Tess haar nieuwe zelf juist leek te omarmen.

Reacties (2)

  • GossipGirl21

    Super. Jou verhalen zijn super.

    3 jaar geleden
  • Trager

    Wat heb ik jouw verhalen gemist!

    3 jaar geleden
    • Croweater

      En ik jouw reacties! <3

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen