Image and video hosting by TinyPic" alt="Foto bij Chapter 9: Plenus Annis Abiit, Plenus Honoribus" style="max-width:100%; display:inline;" />

Welkom bij weer een nieuw hoofdstuk van Agent Braveheart. Voor hen, die niet meer weten wat er de afgelopen 8 hoofdstukken is gebeurt (Jij dus Celine), heb ik hier een korte samenvatting:

1. Het verhaal begint met Celeste (toen nog Corona) die een halfgod, Amy, naar een van de Camp Halfblood’s moest brengen. Dit liep een klein beetje mis. Dus Amy eindigde met een speer in haar been en werd gekidnapt door mensen met geitenbenen. Die bleken later Saters van het kamp te zijn. En Amy heeft na een operatie het allemaal overleeft.
2. In de tussentijd werd Celeste gered door iemand die een grote oud britse politie doos heeft. Hij bracht haar naar haar ouderlijk huis en vertrok onverwachts. In het Huis ontmoette ze een man bij de naam Dean Winchester. Geen van beide weet hoe ze daar zijn gekomen. Of in Celeste haar geval hoe de doctor wist van het huis.
Celeste wordt door Stark naar het vliegveld gebracht waar helaas Clint haar piloot blijkt te zijn. Celeste besluit haar naam te veranderen en daarna besluit ze om toch maar in de Stark Tower haar intrek te nemen.
3. Celeste krijgt een bloedneus en spreekt daarna met Coulson die haar vertelt dat haar missie is afgerond en dat ze meteen een nieuwe missie krijgt. Die nieuwe missie moet ze samen met Clint doen en bestaat uit het in de gaten houden van een van de avengers. In de file van de missie staat ook dat die avenger een sibling heeft. Voor deze missie hangt Celeste in chapter 8 camera’s op. Celeste krijgt opnieuw een bloedneus. Verder heeft Celeste een wedstrijd met Clint wat basically bestaat uit comebacks en sassy opmerkingen naar elkaar gooien. Natasha blijkt een soort van ziek te zijn, nadat ze ineens flauwvalt tijdens een gesprek met Celeste. Celeste is daarna nog al moe en verslaapt zich. Clint was zijn gehoorapparaat vergeten dus Celeste had meer kans een conversatie met een berg te maken dan met Clint. Amy komt ook nog op bezoek samen met
4. Het laatste gedeelte van het hoofdstuk en het volgende is basically vechten met wat verborgen easter eggs en wat flashbacks. Celeste kent Sam Winchester en Castiel. Bucky makes an appearance. En helaas ook een irritant kuiken lied.
5. Celeste is jarig dus er zijn water gevechten en foodfights (wat verspilling van voedsel is volgens Celeste). Clint bedenkt nieuwe tekst op ‘We will rock you’. Een gast in de sneeuw maakt een appearance
6. er wordt weer gevochten. Dean, Sam en Castiel hebben ruzie over taart.
7. Het gevecht na de verjaardagsavtiviteiten waren gedroomd. Clint maakt nieuwe tekst op ‘Ghost Riders’. Celeste sneakt het gebouw uit en ontmoet Mulder. Sam krijgt niet de tijd om zijn sokken aan te doen. Op het dak gaat ze zitten eten en Clint joint haar. Celeste bevestigd dat ze geen leven heeft. Celeste, Clint, Pietro en Natasha besluiten een diertuin te veroveren
8. Celeste wordt geterroriseerd door een teddy beer. Clint neemt honden en puppies mee. Een lijk ligt in het badkuip van Celeste. En Celeste gaat na 4 hoofdstukken maar eens camera’s aan te schaffen en te installeren. Celeste heeft weer een bloedneus.

10:09 AM 23 JANUARY, Stark Tower, 200 Park Avenue, New York City, NY, , U.S.A.

Sinds zes januari was er niet veel veranderd. De dode dude in mijn badkuip was nog steeds niet geïdentificeerd ondanks alle databases en machines van S.H.I.E.L.D. en Tony. De puppy’s van Clint liepen nog steeds rond door de toren, maar omdat iedereen een beetje knetter van ze werd heeft Clint ze maar verhuist naar zijn verdieping in de toren. Wat basically betekende dat Wanda en Steve constant daar te vinden waren. Behalve natuurlijk wanneer ze op een missie waren. Je wilt niet weten hoeveel foto’s ik al heb gemaakt van Steve met een pupper. Het nadeel aan het verhuizen van de puppies naar Clint zijn verdieping is dat ik helaas op dezelfde verdieping leef.

En begrijp me niet verkeerd. Ik hou van doggos, maar 6 ongesocialiseerde puppies gaat me iets te ver. Met lucky kan ik wel omgaan, want die is al wat ouder en gewoon een fantastische hond. Maar die andere zes. Zucht ik. Zijn gewoon een hel. Ik kan niet eens fatsoenlijk slapen met al dat geblaf. Maar we hebben in ieder geval een hond voor de dierentuin ontvoering.

Dat plan overigens, vordert helaas nog niet echt. Mede omdat Natasha toch nog niet helemaal beter was sinds het ongeluk. Maar goed een ontvoering in de dierentuin is natuurlijk ook niet iets dat je eventjes bedenkt en regelt.

Verder hebben de camera beelden nog niet veel geholpen. Ja natuurlijk was de avenger er vaak genoeg in te zien, maar zo is elke andere avenger die er langs loopt. Ook de camerabeelden uit de kamer leveren tot noch toe niet echt veel op. Geen bijzondere telefoongesprekken of van die soort gelijke dingen. Iedereen ging gewoon zijn gangetje.

17:29 PM 23 JANUARY, Stark Tower, 200 Park Avenue, New York City, NY, , U.S.A.

Aangezien ik de laatste paar dagen niet echt een idee had van wat ik kon doen. Ben ik maar begonnen aan een nieuw idee van mij een Banner. Banner en ik waren de laatste paar weken beter bevriend geraakt dus vandaar dat hij mij helpt. En natuurlijk vanwege het feit dat ik geen verstand heb van Scheikunde. Ik ben de persoon die per ongeluk de magnetron laat ontploffen. Dus het is handig om iemand te hebben die er verstand van heeft en geen miljardair en playboy is en zichzelf liefdadig vindt.

‘wumpth’
Er klinkt wat gestomel en het geluid van iemand die zich ergens tegenaan stoot. ‘Auw’. Hoor ik een bekende stem mompelen.
Snel werp ik een blik naar de deur en zie Banner met een groot schild aankomen lopen. Gelukkig niet zo een die er uitziet als die van Steve. Nee, deze heeft meer het voormaat van de middeleeuwen en niet het formaat van een frisbee.

‘Celeste ik heb werkelijk geen idee hoe je dit’. Hij gebaart naar het schild. ‘Ding’ in een horloge wilt laten passen. Het is theoretisch gezien gewoon onmogelijk.’
‘Banner, je bent zelf iemand die volgens alle professoren onmogelijk kan bestaan. En toch besta je.’ Kaats ik met een grote grijns terug.
Banner glimlacht en tilt het schild, alsof hij niks weegt, op de tafel. Zo’n tafel die in een kunstlokaal staat, alleen dan een mooie versie die altijd goed schoon gemaakt word. Meteen nadat er een zachte ‘Thunk’ klinkt, beginnen we met de overbodige onderdelen er af te halen. Zoals de versiering die toch niet mooi is. Ik bedoel wie wilt er een afbeelding van een tomaat op zijn schild hebben. Het is nou niet echt heldhaftig om te zien.

20:17 PM 23 JANUARY, Stark Tower, 200 Park Avenue, New York City, NY, , U.S.A.

‘Hey Celeste, zin om eventjes een pauze te nemen en wat te gaan drinken?’ vraagt Banner nadat we drie uur non-stop aan het schild hebben gewerkt. Naar mijn idee hebben we nog geen vooruitgang geboekt. ‘Klinkt goed, Banner. Iets zegt me dat we het vandaag niet af gaan krijgen.’
‘Als het al ooit gaat lukken.’ Mompelt Banner zachtjes.
‘Zei je iets Banner.’ Vraag ik hem alsof ik hem niet gehoord had.
‘Nee hoor niks Celeste. Waar zullen we heen gaan?’ Zegt hij snel om van onderwerp te wisselen.

20:44 PM 23 JANUARY, Stark Tower, 200 Park Avenue, New York City, NY, , U.S.A.

‘Fijn om eindelijk te weten wat je zwakheid is Celeste.’ Grinnikt Banner. ‘Nooit gedacht dat chocomel de ultimate weakness van de onverslaanbare Celeste kan zijn.’
Helaas zegt Banner dit precies op het moment dat ik, van de eerder genoemde drank, een slok nam. Met als resultaat dat de chocomel mijn verkeerde keelgat inschiet. Het voordeel van met Banner omgaan is dat hij een dokter is en weet wat hij moet doen.
Wanneer ik weer normaal kan ademen neem ik voorzichtig nog een slok van de chocomel. Deze keer kan ik het gewoon drinken zonder te stikken. Banner kijkt me met een grote grijns aan.
Eventjes kijk ik hem aan met een blik van ik-ga-je-vermoorden. Eerst gaat mijn linke mondhoek omhoog en daarna mijn wenkbrauwen om vervolgens beide in lachen uit te barsten. Sommige mensen in de bar kijken ons raar aan, maar de meeste gaan gewoon verder waar ze mee bezig waren.

23:38 PM 30 JANUARY, Stark Tower, 200 Park Avenue, New York City, NY, , U.S.A.

Er klinkt een oorverdovend geschreeuw door de Stark Tower. Gevolgd door gejuich van zowel Celeste als Banner.
‘YES!!! FINALLY’ Juich ik. ‘Het is ons gelukt Celeste. Het past!’ Roept een even enthousiaste Dr. Banner.

23:38 PM 30 JANUARY, Stark Tower, 200 Park Avenue, New York City, NY, , U.S.A.

‘Celeste?’ Klinkt de stem van Clint ergens ver van me vandaan. ‘Ja tweety Bird.Wat wil je nu weer van me?’
‘Gelukkig jij bent het. Nou, eh, ik zit met een klein probleempje. Kan je me alsjeblieft helpen? Pretty please?’ klinkt zijn stem. Een stem die overigens heel erg galmt.
‘Wat dan Goliath?’ grom ik terug.

‘Niet lachen. Ik zit vast in de ventilatieschacht.’ Vertelt Clint met een verslagen stem. ‘Clint, wat deed je daar? Probeerde je mijn geheime recept af te luisteren? Hmmm? Wat is je excuus?’
‘Nee, nee. Ik was bezig met jeweetwel. En toen ik weg wilde gaan zat ik vast. Kan je me alsjeblieft helpen.’
Ik schud mijn hoofd, ook al kan hij dat niet zien.
‘Celeste, ik weet dat je doet alsof je niet om me geeft, maar dat je dat eigenlijk wel doet.’ Zijn stem klonk erg alsof hij zeer zeker was van zijn zaak. Iets wat ik in zijn geval niet zou zijn.
‘Clint, I would love to give a fuck about you, maar helaas de laatste fuck die ik had is naar oorlogsgebied vertrokken en nooit meer terug gekomen.’ Kaats ik vrolijk terug. Hoewel er heel misschien een klein beetje sarcasme in mijn stem zat.

‘Damn you Celeste!’ Klinkt Clint zijn stem weer, uit het ventilatierooster. Ineens hoor ik meer gestommel gevolgd door een harde dreun en een keiharde schreeuw.
‘Hmmm, niet elke havik kan blijkbaar vliegen.’ Mompel ik tegen mezelf terwijl ik lachend in tegenovergestelde richting van het geluid loopt.
‘CELESTE!’ Krijst een geïrriteerde Clint achter me, maar zoals als gewoonlijk negeer ik hem.

1:14 AM 1 FEBRUARY, Stark Tower, 200 Park Avenue, New York City, NY, , U.S.A.

Ring around the rosie,
a pocket full of posies,
ashes, ashes.
They all fall down


Ik schiet overeind uit mijn en kijk nogal verwart om me heen.
Dit was van alle nachtmerries die ik heb gehad echt de meest rare en afgrijselijkste ooit. Eerst werd ik bijna vermoord door een bloempot. Vervolgens zag ik overal lijken liggen, van kinderen en van volwassenen. En in het midden stond ik met een speer in mijn handen die dwars door Steve heen zat. In mijn andere hand had ik een zwaard, een zwaard waar het bloed nog vanaf droop.

Mijn nachtmerrie eindigde daar, nadat ik nog vol mijn zwaard in Natasha haar zwaar gehavende lichaam stak. In mijn hoofd bleef ik maar dat deuntje horen. Bij elke ‘They all fall down’ zag ik weer iemand die ik ken doodgaan. Door mezelf.

Snel liep ik de badkamer in. Zoals gewoonlijk zat de Teddy bear daar op me te wachten. In de afgelopen weken, was ik er aan gewend geraakt dat de Teddy bear om random momenten opdook. Wanneer ik in een slechte of verdrietige bui was, wanneer ik in gevaar was. De beer duikt elke keer weer op. Dus ook nu, op het moment dat ik me zwaar kut voel. Samen met Natasha had ik de beer gescand op eventuele vijandige en buitenaardse aanwijzing van waar het vandaan kwam. We vonden niks. Helemaal niks. Er waren niet eens verhalen over te vinden van andere mensen die dezelfde ervaringen hadden gehad. Gewoon niks.
Ik loop naar de knuffelbeer toe en geef het een dikke knuffel.

-10 minuten later-

Snel stap ik de douche uit en kleed me om. Zodra ik de kast open doe vallen er allemaal kleine badeendjes uit. Nergens in de kast kon ik nog een vest vinden om over mijn shirt aan te doen.
‘CLINT’ Schreeuw ik zo hard als ik kan over de gang. ‘Jij godverdomme Cotton headed mini muffin. Geef me mijn vesten onmiddellijk terug.’

‘Jezus Celeste, dat mag wel een paar decibel lager. Ik denk dat mijn oma in Rusland je wel heeft kunnen horen.’ Hoor ik Natasha, die eruit ziet alsof ze net uit de dood is teruggekeerd, tegen me zeggen. ‘Jij hebt een oma?’ Vraag ik haar verbaasd. ‘Ja natuurlijk heb ik een oma.’ Kaatst ze terug.
‘Maar niet vervelend bedoeld, maar… eh… is jouw familie niet… eh… dood?’ Weet ik eruit te stotteren. ‘Ja, dat zijn ze. Ik zei toch ook niet dat mijn levende oma je kon horen?’ Ik antwoord met een zucht en loop snel weg van haar. Meestal is het leuk om bij Nat te zijn, maar soms prefereer ik om met Loki in een ruimte te zijn, in plaats van met Nat. Ik bibber nog een keer na als ik aan haar opmerking terugdenk.

Terwijl ik nog een beetje na bibber loop ik naar Clint zijn kamer toe en klop aan. Wanneer er na vijf keer aangeklopt te hebben en meerdere keren zijn naam geroepen te hebben, geef ik een trap tegen zijn deur. De deur schiet met een middelmatige dreun uit zijn scharnieren. Zachtjes, alsof ik een muis ben die langs een kat moet lopen, loop ik Clint zijn kamer binnen. Tot mijn verbazing zie ik nergens, maar ook nergens enig bewijs dat aanduid dat mijn vesten hier geweest zijn of dat Clint er überhaupt iets mee te maken had. Voorzichtig loop ik nog iets verder zijn kamer in en zie Clint samen met Lucky, de oudere golden retriever, opgerold in zijn bed liggen. Lucky ligt half met zijn lichaam op Clint, alsof hij Clint probeert te beschermen tegen mogelijke aanvallen. Snel verschijnt er een glimlach op mijn gezicht bij het zien van dit beeld. Stilletjes pak ik mijn mobiel en maak een foto van de twee sleeping beauties. Daarna stop ik mijn mobiel terug in, de te kleine, broekzak. Plotseling begint Clint te bewegen, verschrikt hiervan beweeg ik snel naar achteren. Maar het enige wat er gebeurt is Clint die het zwarte deken, met paarse pijlen, beet pakt en het over hem en Lucky legt. Opnieuw pak ik mijn mobiel en maak nog een reeks aan foto’s van ze. Heel erg rustig loop ik de kamer weer uit, op zoek naar een nieuwe verdachte van het mysterie van de verdwenen vesten. Zachtjes sluit ik de deur van de kamer en loop richting de liften.

Eenmaal in de lift begin ik tegen Jarvis te praten. Zoals gewoonlijk reageert de A.I. meteen. Al snel kom ik erachter dat de dader van de misdaad inderdaad niet Clint is, maar mijn grote vriend Tony Stark. Hoewel ik me wel verplicht voel hier te melden dat Tony eigenlijk helemaal niet zo groot is. In werkelijkheid is hij het kleinste van ons allemaal, maar wanneer hij zijn iron man suit aanheeft valt dat meestal niet zo heel erg op.

Onderweg naar zijn verdiepingen zit ik te bedenken hoe ik hem het beste kan confronteren. Zou ik op hem afrennen, zo ja, met of zonder wapens op hem gericht. Of kan ik hem beter besluipen en dan confronteren. Of zal ik hem gewoon in een keer vermoorden.
‘Please do not kill mister Stark, Miss Braveheart. I’d like to keep my job.’ Vraagt de A.I. mij.

‘Jarvis, ik weet niet of je dit al weet, maar je bent een robot. Een R-O-B-O-T. Je kan niet ontslagen worden of weggestuurd worden als Stark weg gaat.’ Vertel ik hem. ‘Uit het leven.’ Mompel ik er zachtjes achteraan terwijl op de achtergrond een plingel klinkt, van de lift die op de gewenste verdieping is aangekomen. Snel stap ik uit de lift en loop door de grote hal. De hal was maar voor een klein deel verlicht, iets wat kwam door aanwezigheidsensors. Hierdoor gaan de lichten alleen aan waar ze aanwezigheid opmerken en de 3 meter voor de opgemerkte aanwezigheid. Stark hoopt daarmee energieverspilling te voorkomen. Iets wat naar mij idee onmogelijk is wanneer Steve en Thor in je appartement verblijven, überhaupt wanneer er mensen in je appartement verblijven is het nogal moeilijk om andere ook energie te laten besparen. Maar om even terug te komen op Steve en Thor, die twee hebben geen idee hoe onze moderne, aardse dingen werken. Tot voor kort wist Thor niet eens hoe een stopcontact werkte en voor iemand die de god van de bliksem is, is dat toch best wel slecht en falend als je het mij vraagt. Helaas vraagt niemand mij ooit eens iets.
Verbetering; helaas vraagt nooit iemand mij iets nuttigs of om mijn mening.

Ik stop met lopen en kijk om me heen. Er zijn drie deuren te zien, exlusief de liftdeuren. Een van de kamers leidt naar Tony zijn kamer, een leidt naar zijn eigen persoonlijke lab, waar hij niemand in toe laat (nou ja, bijna niemand). En de derde weet ik niet en zou ik waarschijnlijk ook niet willen weten.

‘Jarvis?’ Vraag ik moet een poeslieve stem. ‘Welke deur moet ik nemen om naar mister Stark te gaan?’ Het blijft stil. ‘Jarvis? Hallo? Ben je er?’ Vraag ik met een verontruste stem. ‘Jarvis, talk to me!’ Beveel ik de A.I., maar ik krijg nog steeds geen gehoor. ‘Godverdomme A.I., je hoort te reageren, niet te NEGEREN.’ Zeg ik het laatste woord schreeuwend. Alsof er iemand mee luisterde ging er ineens een deur open. Wantrouwig loop ik naar de open deur. Heel voorzichtig zet ik een stap naar binnen terwijl ik tegelijkertijd ook een pen uit mijn broekzak pak. Stilletjes klik ik op de gouden knop, bovenop de pen, en met een zachte ‘Zing’ veranderd de gouden pen in een zwaard. Op het zwaard stond in latijn woorden geschreven. Aan de ene kant van de kling staan de woorden Ad Astra Per Aspera in de bloedgeul. In de bloedgeul aan de andere kant staan de woorden ‘Beati Bellicosi’. Op het gevest van het zwaard staat ’Time moves slowly, but passes quickly’.

Langzaam loop ik de trap af die zich een paar meter van de deur af zich bevindt. Ineens hoor ik voetstappen. Ze klinken nog ver weg, maar het lijkt alsof ze langzaam dichterbij komen. Snel kijk ik of ik me ergens kan verstoppen, maar in een hal, zoals degene waar ik me nu in bevind, is dat nogal moeilijk. In de verte verschijnt een dof lichtje. Het lichtje komt langzaam dichterbij tot op het moment dat ik kan zien dat het Tony is die naar boven komt lopen terwijl hij nog druk bezig is op zijn mobiel. Zo te zien heeft hij mij nog niet in de gaten. Hij komt steeds dichterbij, hij is nu nog maar twee meter van me vandaan. Snel steek ik mijn zwaard uit zodat de punt van het zwaard tegen zijn keel aandrukt. Ik geef geen kracht, wetend dat als hij me dan nog steeds niet doorheeft en hij door loopt. Ik hem vol door zijn keel zou steken en ik ben nog nergens een artikel tegen gekomen van iemand die zo’n soort steek heeft overleefd. Vroeger niet en nu niet.

‘AAAAH, HOLY SHIT MOTHER OF FUCKING GOD WHAT THE HELL!’ Schreeuwt Tony, met een stem van 140 Db. Iets wat dus gelijk staat met het opstijgen van een vliegtuig. ‘Yup, hij heeft me nu wel in de gaten.’ Grinnik ik met een grote grijns op mijn gezicht.

MEANWHILE A THREE MILES TO THE SOUTH A.K.A.

‘Goddammit, I’m dead again, niet waar? Hoe heb ik het deze keer voor elkaar gekregen?’ vraagt Dean aan Castiel, terwijl die laatste hem overeind helpt uit een rood-zwarte plas, half opgedroogd, bloed.
‘Je kwam in de buurt, ja. We waren je bijna kwijt. Wat hadden…’ Voordat Castiel zijn zin verder kan uitspreken wordt hij onderbroken door Sam, die aan de licht geïrriteerd kant is. ‘Als jij nou gewoon je taart had gedeeld met mij had je niet weg gehoeven. Überhaupt als je niet een doorgedraaide kip zonder kop zou zijn met een granaat in zich die elk moment kan ontploffen dan zou dat ook al een stuk helpen.’ Zegt Sam op een volume dat nog net niet vergeleken kan worden met schreeuwen.
‘Fudge you, Sam.’ Kaatst Dean terug. Hij draait zich om naar Castiel, die zich maar op een van de kartonnen dozen had gestationeerd in afwachting van de uitkomst van het “gesprek”. ‘Cas, heb je al nieuws gehoord over Briseïs? Ik was er vrij zeker van dat ik haar toen York tegen kwam, maar dat was ze niet.’ Hij werpt een treurig blik naar de grond. Hierdoor ziet hij niet de blikken die Sam en Castiel met elkaar uitwisselen.

8:03 AM 7 March, Stark Tower, 200 Park Avenue, New York City, NY, , U.S.A.

’Zwummmmmm’

Voorzichtig open ik mijn ogen zodat ze kunnen wennen aan het licht. Zodra ze eenmaal gewend zijn kijk ik verdwaasd om me heen. De kamer waar ik me in bevind is groter dan mijn slaapkamer. Ik draai me om zodat ik de andere kant op kan kijken, maar in plaats daarvan heb ik ineens een close-up van de vloer.
‘Ah, ik heb het weer eens niet naar mijn kamer gered.’ Mompel ik tegen mezelf wanneer ik me realiseer dat ik nog de kleding draag van de missie van gisteren. Zelfs de bloedvlekken zijn nog aanwezig. Ik werp een blik op mijn horloge en zie dat het pas net acht uur is geweest. Veels te vroeg dus om al op te staan. Kijkend naar het feit dat we pas rond vier uur in de ochtend terug kwamen. Mede dankzij een één-of-andere idioot die dacht dat het handig zou zijnom met burritos te gaan gooien naar mensen. Helaas waren die mensen niet echt mensen en konden wij weer komen helpen.
‘Jeej!’
Rustig sta ik op van de vloer en ga weer op de bank liggen. Ik heb mijn ogen nog niet dicht of het zelfde geluid klinkt weer.

’Zwummmmmm’

Snel werk ik mezelf overeind en kijk naar waar het geluid vandaan komt. Tot mijn grote verbazing zie ik Clint daar een smoothie maken. Dit is onmogelijk denk ik tegen mezelf. Die gast is voor twaalf uur in de middag zijn bed niet uit te krijgen. Maar nu zit hij om acht uur als smoothies te maken. ‘Wow’ dat had ik niet van hem verwacht. Naast Clint, op zijn achterpoten, staat Lucky.

‘Ja ik weet dat ik er goed uit zie.’ Klinkt Clint zijn stem, terwijl hij met zijn wenkbrauwen heen en weer beweegt.
‘Clint, een afgeslachte tomaat waar meerdere mensen op zijn gaan staan ziet er beter uit dan jij.’ Zeg ik met een grijns. ‘Also, ik had het over Lucky.’ Verklaar ik. Ook al was dat niet waar.
‘Shit’ mompelt Clint. ‘Je hebt me ingehaald met je comebacks. Verdomme!’ ‘Hé, weet je moeder dat je deze woorden gebruikt tegen een dame?’ Glimlach ik, terwijl Lucky kwispelend naar me toe trippelt met de hoop op een aai. En waarschijnlijk wat voedsel. ‘Also Clint.’ Zeg ik tegen hem terwijl ik mijn neus eens ophaal. Tegelijkertijd doet Lucky hetzelfde. Ik ruik iets wat me eerder over het hoofd gegaan was. ‘Heb je het laatste stukje toast weer aan laten branden?’

Hij kijkt snel weg van mij en het aanrecht en loopt richting de bank. Voorzichtig zet hij zijn smoothie op het tafeltje neer en werpt een onschuldig blik naar me. ‘Ja dus.’
‘Jullie twee hebben een te goed reukvermogen.’ Vertelt hij ons terwijl hij Lucky een aai over zijn hoofd geeft.

‘Maar waarom is onze exhausted pigeon nu al wakker’ vraag ik aan hem terwijl ik zijn smoothie pak en naast hem op de bank neer plof. Met een hint van verdriet in zijn gezicht kijkt hij me aan. Hij haalt zijn schouders op en kijkt hoe ik een slok van zijn smoothie neem. ‘Niet slecht die smoothie.’ Vertel ik hem nadat ik zijn glas weer terug op het tafeltje zet. ‘Komt het door die missie van vorige week? Waarbij we bijna Natasha verloren?’ Vraag ik hem voorzichtig met een gedempte stem. Weer haalt hij zijn schouders op, maar deze keer opent hij ook zijn mond om iets te zeggen.
‘Ik weet niet wat het is, maar ik heb gewoon de hele tijd het idee dat we die missie nog niet afgerond hebben. Dat hij nog steeds bezig is.’ Zijn stem kraakt een beetje terwijl hij spreekt. Alsof hij elk moment in tranen uit kan barsten. Zonder dat een van ons twee het door heeft, verschijnt Lucky ineens weer in beeld. Voordat ik er iets van kan zeggen, komt de roze tong tevoorschijn die Clint een leber geeft over zijn gezicht. Ik probeer mijn lach nog in te houden, maar uiteindelijk lukt het me niet meer en begin ik keihard te lachen. Clint probeert nog een serieus gezicht te houden, maar al snel geeft ook hij het op en begint hij mee te lachen. Lucky vindt het maar niks dat er gelachen wordt zonder hem dus die springt er snel bij op de bank en blaft mee met het gelach.

’Cluck’ Verbaasd kijken Clint en ik op naar Tony die half over ons heen gebogen staat met zijn camera.

‘Kom jij hebt gewoon even wat afleiding nodig’ Grient Tony. ‘Tony, hoe lang sta je daar al?’ vraag ik hem met een indringende stem. ‘Also dat hebben we niet nodig. We willen slapen.’ Zeg ik terwijl ik me wat comfortabeler maak op de bank
‘Ik heb alleen Clint’s laatste zin gehoord. Meer niet, als dat is waar je je zorgen om maakt.’

Alsof we over de duivel spreken klinkt er ineens het geschal van het alarm door de toren. Niet veel later daarna klonk de stem van Jarvis over de speakers. ‘Schoten gelost bij de Statue of Liberty en bronnen die verklaren dat er robot-achtige dingen rondvliegen die schieten.’

‘Ugh, kunnen mensen niet gewoon eventjes stoppen met elkaar koppen eraf schieten. Ik wil gewoon kunnen slapen.’ Zeg ik op zachte, maar gespannen toon.

‘Ben bang dat slapen nog even moet wachten Celeste.’ Klinkt de stem van Sam achter me, terwijl hij zijn vleugels vast zet aan zijn rug. Ik zucht en loop in de richting van mijn kamer.
Achter me kijk Lucky me verbaasd na, maar bedenk uiteindelijk dat hij als ik hem geen aandacht wil geven Clint dat vast en zeker wel zal doen.

8:24 AM 7 March, Stark Tower, 200 Park Avenue, New York City, NY, , U.S.A.

Clint, Bruce, Natasha, Captain America en ik zitten met zijn vijfen in een van de quinjets. Zoals gewoonlijk is Clint onze piloot. Tony vliegt een klein stuk voor ons. Zodat hij ons een indruk kon geven van wat ons te wachten staat. Niet veel later arriveren we dan ook bij de Statue of Liberty. Geen van ons is voorbereid op wat we daar aan de hand is. Niemand.

Overal om ons heen vlogen raar gevormde, grote, metalen objecten. Uit te leggen wat het is, is niet echt mogelijk. Het lijkt niet op iets menselijks, maar tegelijkertijd ook weer wel. Verder zie ik overal mensen rennen. Een groot deel lijkt op toeristen, maar een aantal totaal niet. De groep mensen die niet op toeristen lijken hadden geweren bij zich. Niet een pistool, maar juist geweren. De meeste ook nog een semi-automatisch. Waar we in te recht zijn gekomen is een pure hel.

Waar ik ook kijk zie ik lichamen liggen en een paar gecrashte objecten. Sommige van de lichamen liggen er levenloos bij. Snel land Clint de Quinjet en deelt Captain America bevelen uit.

Eventjes later bevind ik me op een van de vele trappen naar boven, met Natasha op mijn hielen. De bedoeling is dat we zoveel mogelijk toeristen uit het beeld te krijgen en in veiligheid te brengen.

11:17 AM 7 March, Stark Tower, 200 Park Avenue, New York City, NY, , U.S.A.

‘Ik heb mensen vermoord met alleen een kopie van Hamlet en een computermuis. Ik ben NIET bang van jullie’ Schreeuwt de stem van Natasha, die in de tussentijd iemand neerschiet. Ik grijns van haar reactie, maar al snel verdwijnt die grijns van me gezicht als ik zie dat er steeds meer objecten tevoorschijn komen. In de afgelopen uren hadden we al geconstateerd dat er in de vliegende objecten aliens zaten die samenwerkte met de man waar we eerder van gedacht hadden dat we hem verslagen hadden.
Ineens zie ik hoe er een alien mijn kant op komt gerend. Ik kijk naar de bebloede speer in mijn handen en weer terug naar de alien. Die overigens al een stuk dichterbij is gekomen. Vliegensvlug breng ik mijn arm naar achteren om de speer te gooien. Nog voordat ik uberhaupt kracht kan zetten zie ik hoe het hoofd van de alien doorboort wordt door een pijl. Vanuit mijn ooghoek zie ik Clint naar me knikken. Ik knik terug en zie hoe hij omhoog klimt naar de top van het beeld, waar de fakkel zich bevindt. Zelf zitten Natasha en ik in het hoofd. Ik kijk om me heen opzoek waar Natasha nu is.

Plotseling klinkt haar stem vlak achter me en voel ik haar rug tegen de mijne aandrukken. ‘Het zijn er te veel! We moeten ons terug trekken naar beneden. Daar kunnen we ze veel beter aan.’ Hoestend zeg ik ja. Al vechtend gaan we naar beneden totdat we buiten zijn. Hier komen we Cap tegen die nog net iets van ‘pas op’ tegen ons weet te zeggen. Om ons vervolgens tegen een muur te drukken terwijl de Hulk onverwachts langs ons sjeest en in zijn loop meerdere aliens plet. ‘Thanks, cap’ zucht ik opgelucht. Naast me staat Natasha te glimlachen. Blijkbaar ben ik nog steeds niet aan de Hulk zijn aanwezigheid gewend. Iets wat nogal verlachwekkend is voor Natasha. Geen idee waarom.

11:48 AM 7 March, Stark Tower, 200 Park Avenue, New York City, NY, , U.S.A.

‘Hey guys, iemand Sam of Clint pas nog gezien?’ Roept Wanda boven het lawaai van het gevecht uit. ‘Onze birdbrains? Nee, die heb ik al een tijd niet gezien of gehoord.’ Roept Pietro terug naar zijn zus. Ik kijk een beetje verward om me heen. Het klopt inderdaad wat Pietro zegt. Ik heb Clint niet meer gezien sinds hij omhoog ging en Natasha en ik omlaag. Gehoord over onze communicators had ik al helemaal niet. Met een vragend blik kijk ik naar Cap, die bezig was met ze te bereiken. Zijn gezicht veranderd langzaam van zijn gevechtsgezicht naar frustratie. Het lukt hem dus niet.

Ineens klinkt er wat gekraak over de communicators en niet veel later hoor ik Clint zijn stem. Opgelucht adem ik uit. Ik hoor Clint zeggen dat hij “oké” is. Hij had het alleen even te druk om te reageren.

Niet veel later is ook Sam zijn stem te horen. Ook met hem gaat het “goed”. Het enige probleem is dat zijn vleugels kapot waren geschoten en hij een noodlanding moest maken. Met als gevolg dat hij niet meer terug kon komen. Iedereen kijkt elkaar opgelucht aan. En realiseert zich vervolgens dat we midden in een gevecht zitten.

Uiteindelijk lukt het ons om onze tegenstander een beetje terug te dreigen, zodat ze net New York verder in kunnen gaan en daar nog meer schade aan kunnen richten.

Onaangekondigd klinkt er een explosie en voor dat Pietro me kan helpen valt er al allemaal puin naar beneden. Ik voel hoe het op me valt en het onder andere me over mijn hoofd schaaft. Verder zie ik het overal neervallen. Maar het grootste gedeelte van het puin valt gelukkig in het water. Ineens realiseer ik me waar de explosie vandaan kwam. Geschrokken kijk ik omhoog, mijn ogen opzoek naar mijn favoriete boogschutter. Hinderlijk is alleen het feit dat er constant bloed over mijn oog stroomt, wat ervoor zorgt dat ik niet scherp kan zien. Voorzover het me lukt probeer ik te kijken of ik hem kan zien, maar dat lukt niet. Hij is nergens te zien. Ook zijn boog zie ik niet liggen. Ik voel de tranen in mijn ogen opkomen en angstig kijk ik even weg. Al snel kijk ik weer omhoog, hopend dat plotseling zijn hoofd tevoorschijn komt en hij heel droog zegt dat hij pizza wilt als dit gevecht is afgelopen.

Opeens is er weer wat beweging te zien en niet veel later verschijnt het gezicht van Clint, met zijn ledematen er nog aan. Hij geeft me een grijns en schiet weer een aantal pijlen af. Opgetogen veeg ik wat bloed weg van mijn gezicht in de hoop dat me zicht wat beter wordt.

‘KABAM!!!’

Er klinkt een nog knal, maar deze is veel harder en krachtiger dan de vorige. Onmiddelijk kijk ik omhoog naar waar de knal vandaan kwam en zie tot mijn grote schrik Clint weggeblazen worden.

Ik schreeuw zo hard als ik kan zijn naam, maar dat haalt niks uit. Ik zie hoe zijn lichaam, samen met al het puin, het water raakt. In de tussentijd ren ik zo snel als ik kan naar de rand van het water Verwachtingsvol kijk ik naar het water. Maar naarmate er meer tijd verstrijkt wordt het water alleen maar rustiger. Ik wil het water induiken maar ik voel hoe Pietro zijn armen direct om me heen slaat om te voorkomen dat ik erin duik. Langzaam loopt hij naar achter, mij met zich mee trekkend. Ik geef hem een klap, waardoor hij zijn evenwicht verliest en zijn spieren eventjes relaxt. Maar eventjes is alles wat ik nodig heb om los te komen uit zijn greep. Maar Steve had al voorzien dat dit mijn plan was en had in de tijd dat Pietro me naar achter trok zich al tussen mij en het water gemanoeuvreerd. Met als gevolg dat ik vol tegen hem opbots. Bijna even snel al Pietro weet hij mij in zijn greep te krijgen. Ook Steve begin ik te slaan en te trappen. Helaas is Steve iets sterker dan Pietro en als snel geef ik het op en laat mijn armen langs mijn lijf vallen. Ik voel hoe Steve zijn armen iets meer relaxt om me een knuffel te geven, terwijl ik zit te huilen om Clint zijn dood.

Zo kwam ik een half uur later ook aan in de Tower. Huilend terwijl ik door Steve de Quinjet uitgedragen wordt en naar binnen wordt gebracht. Eenmaal aangekomen bij mijn kamer ben ik al half in slaap gevallen. Vermoeid van alles wat er zojuist is gebeurd.

-3rd person view-
Voorzichtig legt Steve Celeste neer op haar bed. Lucky komt stilletjes de kamer binnen getrippeld. Alsof hij voelt dat er iets mis is en dat het niet goed gaat met Celeste. Meteen springt hij bij Celeste in het bed en kruipt dicht tegen haar aan.

De dagen erna was iedereen nog in shock van wat er gebeurd was. Celeste kwam haar kamer niet meer uit alleen maar wanneer ze Lucky eten moet geven of om met Natasha te praten. Voor de rest praatte ze met niemand. Ze was of aan het slapen of aan het huilen of herinneringen aan het ophalen. Af en toe kwam Banner nog langs om te checken of ze lichamelijk nog oké was en om haar wonden te verzorgen. Momenteel was ze aan haar linker ook 50% slecht ziend. Natasha was voornamelijk in de trainingsruimte te vinden, want dat was haar manier om haar partner en collega te herinneren. Steve en Tony waren voornamelijk bezig met het zoeken naar de man die achter dit alles zat, maar dat liep nogal traag. Pietro en Wanda voelden zich alsof ze voor een tweede keer hun ouders hadden verloren.

11:48 AM 4 July, Stark Tower, 200 Park Avenue, New York City, NY, , U.S.A.

- Celeste’s point of view –
Ik kijk nog een keer om naar het gebouw. Het gebouw waar ik nog niet eens zo lang woonde, maar wat toch al snel als mijn huis ging voelen. En de Avengers als familie. Met het verlies van Clint voelde het alsof ik mijn grote broer had verloren. Buiten waren overal mensen feest aan het vieren met vrienden en familie. Eventjes glimlach ik om wat ik zie, maar al snel verdwijnt die glimlach. Mijn hand uitstekend fluit ik op mijn vingers om een taxi voor me te laten stoppen. Snel til ik Lucky in de auto terwijl de chauffeur mijn spullen in de achterbak stopt.

Nog een keer kijk ik om naar het gebouw en stap vervolgens in de taxi. Na een plek genoemd te hebben rijdt de taxi weg en zie ik langzaam de Tower steeds kleiner worden. Snel veeg ik een traan uit mijn ogen voordat hij kan vallen.

Wat ik niet zag was Steve die vanuit een raam keek hoe ik weg ging, terwijl ook hij een traan uit zijn gezicht wreef. Toen de taxi uit het zicht was verdwenen bleef hij nog even staan om daarna om te keren en weg te lopen. Hij had het al zien aankomen dat Celeste het niet heel lang ging volhouden. Ze had hem toch verbaasd om het nog een paar maanden vol te houden. Hoewel ze in die maanden zich heel erg afsloot. Maar misschien was het maar beter zo. Misschien heeft ze gewoon even wat me-time nodig en is ze over een paar maanden weer terug.

Eenmaal op zijn kamer aangekomen plofde hij neer op zijn bed en viel vrijwel meteen inslaap. Toen hij midden in de nacht wakker liep hij naar de kamer, op de verdieping die voorheen van Natasha, Clint en Celeste was, waar de puppies zaten. Hoewel het nu geen puppies meer waren. Sommige waren opgeleid tot blindegeleidehond. Zo hadden ze er een gegeven aan een advocaat in Hell’s Kitchen. Maar eentje was gewoon een pup gebleven. Voordat Clint doodging hadden ze besloten dat die van Steve was en had de pupper de naam Bucky gekregen. Zodat hij zijn oude maat kon blijven herinneren. Het was dus ook geen verrassing dat toen hij de kamer binnenkwam hij meteen begroet werd door Bucky, die al kwispelend op hem afgerend kwam. Hij knuffelede met de hond voor een kwartier. Totdat hij ineens een stem hoorde. ‘Wat is zijn naam?’
‘Bucky…?’

Reacties (3)

  • Hyacintho

    Je weet dat dit hoofdstuk dus absoluut niet bevorderend is voor mijn seasonal depression, right? Het heeft me een week geduurd om aan deze analyse te beginnen, dus dat zegt genoeg.

    De dode dude in mijn badkuip was nog steeds niet geïdentificeerd ondanks alle databases en machines van S.H.I.E.L.D. en Tony.

    Dat begint wel te stinken zeg. Of ligt ie nu in t mortuarium?

    Je wilt niet weten hoeveel foto’s ik al heb gemaakt van Steve met een pupper.

    Geef.

    Maar goed een ontvoering in de dierentuin is natuurlijk ook niet iets dat je eventjes bedenkt en regelt.

    Oh, dus dit was serieus?

    Ik ben de persoon die per ongeluk de magnetron laat ontploffen.

    Dan moet je ook geen vork in de magnetron achter laten. Tsk. Tsk. Amateur.

    Nee, deze heeft meer het voormaat van de middeleeuwen en niet het formaat van een frisbee.

    Het formaat van de middeleeuwen? Dus dat schild is 1000 jaar groot, heeft de pest en geen vrouwenrechten? Wowie.

    ‘Celeste ik heb werkelijk geen idee hoe je dit’. Hij gebaart naar het schild. ‘Ding’ in een horloge wilt laten passen. Het is theoretisch gezien gewoon onmogelijk.

    Aha, I see. Percy Jackson, innit? Nice.

    Ik bedoel wie wilt er een afbeelding van een tomaat op zijn schild hebben. Het is nou niet echt heldhaftig om te zien.

    Aan de andere kant zijn tomaten wel angstaanjagend. (En hadden we al tomaten in de Middeleeuwen in West-Europa...?)

    ‘Niet lachen. Ik zit vast in de ventilatieschacht.’ Vertelt Clint met een verslagen stem.

    Cuz he's got a thicc ass.

    ‘Clint, I would love to give a fuck about you, maar helaas de laatste fuck die ik had is naar oorlogsgebied vertrokken en nooit meer terug gekomen.’ Kaats ik vrolijk terug. Hoewel er heel misschien een klein beetje sarcasme in mijn stem zat.

    I'm gonna start using this.

    Ring around the rosie,
    a pocket full of posies,
    ashes, ashes.
    They all fall down

    Het toevallige hieraan is dat ik een paar dagen voordat je dit uploadde, een afspeellijst heb gemaakt dat '(we will all) Fall' heet. Telepathie much.

    Bij elke ‘They all fall down’ zag ik weer iemand die ik ken doodgaan. Door mezelf.

    Was dit foreshadowing voor wat er met Clint zou gebeuren?

    Voorzichtig loop ik nog iets verder zijn kamer in en zie Clint samen met Lucky, de oudere golden retriever, opgerold in zijn bed liggen.

    Cuties.

    Lucky ligt half met zijn lichaam op Clint, alsof hij Clint probeert te beschermen tegen mogelijke aanvallen.

    Jup, foreshadowing.

    Daarna stop ik mijn mobiel terug in, de te kleine, broekzak.

    Wauw. Heb je uiteindelijk toch iets realistisch geschreven.

    ‘Jarvis, ik weet niet of je dit al weet, maar je bent een robot. Een R-O-B-O-T. Je kan niet ontslagen worden of weggestuurd worden als Stark weg gaat.’ Vertel ik hem.

    Uh... ik wil de pret niet verpesten maar... hij kan gedeletet worden...

    Verbetering; helaas vraagt nooit iemand mij iets nuttigs of om mijn mening.

    Nog iets zwaar realistisch! Trots.

    Stilletjes klik ik op de gouden knop, bovenop de pen, en met een zachte ‘Zing’ veranderd de gouden pen in een zwaard.

    Maar dan kan je er niet mee schrijven, toch? Heel nuttig hoor.

    Aan de ene kant van de kling staan de woorden Ad Astra Per Aspera in de bloedgeul. In de bloedgeul aan de andere kant staan de woorden ‘Beati Bellicosi’. Op het gevest van het zwaard staat ’Time moves slowly, but passes quickly

    Heel mooi. En symbolisch, gok ik? Uh, Ave Caesar.

    Het lichtje komt langzaam dichterbij tot op het moment dat ik kan zien dat het Tony is die naar boven komt lopen terwijl hij nog druk bezig is op zijn mobiel.

    This man will be killed by his smartphone.

    Cas, heb je al nieuws gehoord over Briseïs?

    YASSSS BIIIITCH SLAYY.

    ‘Ja ik weet dat ik er goed uit zie.’ Klinkt Clint zijn stem, terwijl hij met zijn wenkbrauwen heen en weer beweegt.

    Hot.

    ‘Ik weet niet wat het is, maar ik heb gewoon de hele tijd het idee dat we die missie nog niet afgerond hebben. Dat hij nog steeds bezig is.’ Zijn stem kraakt een beetje terwijl hij spreekt. Alsof hij elk moment in tranen uit kan barsten.

    Clint deserves all the love in the world and HE DOESN'T DESERVE TO DIE. This has been a PSA.

    Ik probeer mijn lach nog in te houden, maar uiteindelijk lukt het me niet meer en begin ik keihard te lachen. Clint probeert nog een serieus gezicht te houden, maar al snel geeft ook hij het op en begint hij mee te lachen. Lucky vindt het maar niks dat er gelachen wordt zonder hem dus die springt er snel bij op de bank en blaft mee met het gelach.

    Oh, de pijn (and the terror, and the horror, when we wonder why we bother). Wat dacht je, nog net een leuk moment erin plakken voordat er mensen doodgaan, niet?

    Geen van ons is voorbereid op wat we daar aan de hand is. Niemand.

    Dit maakte mij zenuwachtig.

    In de afgelopen uren hadden we al geconstateerd dat er in de vliegende objecten aliens zaten die samenwerkte met de man waar we eerder van gedacht hadden dat we hem verslagen hadden.

    Wie is deze gozer en waarom mag ik hem nu al niet?

    Ineens klinkt er wat gekraak over de communicators en niet veel later hoor ik Clint zijn stem. Opgelucht adem ik uit. Ik hoor Clint zeggen dat hij “oké” is. Hij had het alleen even te druk om te reageren.

    Foreshadowing.

    Voorzover het me lukt probeer ik te kijken of ik hem kan zien, maar dat lukt niet. Hij is nergens te zien. Ook zijn boog zie ik niet liggen. Ik voel de tranen in mijn ogen opkomen en angstig kijk ik even weg. Al snel kijk ik weer omhoog, hopend dat plotseling zijn hoofd tevoorschijn komt en hij heel droog zegt dat hij pizza wilt als dit gevecht is afgelopen.

    Opeens is er weer wat beweging te zien en niet veel later verschijnt het gezicht van Clint, met zijn ledematen er nog aan. Hij geeft me een grijns en schiet weer een aantal pijlen af.

    F O R E S H A D O W I N G

    Ik schreeuw zo hard als ik kan zijn naam, maar dat haalt niks uit. Ik zie hoe zijn lichaam, samen met al het puin, het water raakt. In de tussentijd ren ik zo snel als ik kan naar de rand van het water Verwachtingsvol kijk ik naar het water. Maar naarmate er meer tijd verstrijkt wordt het water alleen maar rustiger. Ik wil het water induiken maar ik voel hoe Pietro zijn armen direct om me heen slaat om te voorkomen dat ik erin duik. Langzaam loopt hij naar achter, mij met zich mee trekkend. Ik geef hem een klap, waardoor hij zijn evenwicht verliest en zijn spieren eventjes relaxt. Maar eventjes is alles wat ik nodig heb om los te komen uit zijn greep. Maar Steve had al voorzien dat dit mijn plan was en had in de tijd dat Pietro me naar achter trok zich al tussen mij en het water gemanoeuvreerd. Met als gevolg dat ik vol tegen hem opbots. Bijna even snel al Pietro weet hij mij in zijn greep te krijgen. Ook Steve begin ik te slaan en te trappen. Helaas is Steve iets sterker dan Pietro en als snel geef ik het op en laat mijn armen langs mijn lijf vallen. Ik voel hoe Steve zijn armen iets meer relaxt om me een knuffel te geven, terwijl ik zit te huilen om Clint zijn dood.

    Ongetwijfeld een van de beste stukken die je geschreven hebt, op literair en emotioneel gebied dan. Of ik blij ben met wat er hier gebeurd? Totaal niet. Laat me alsjeblieft sterven. Het helpt ook niet dat ik nu een zielig liedje aan het luisteren ben (I Need For You van Ilse DeLange. Heel toepasselijk. I am nothing but a hollow body when you're gone.)

    Momenteel was ze aan haar linker ook 50% slecht ziend.

    NICE. KAN NIET BETER. WHAT'S NEXT? VERLIES IK EEN ARM A LA WINTER SOLDIER EN SHIRO? COOLIO. DEUCES.

    Zo hadden ze er een gegeven aan een advocaat in Hell’s Kitchen.

    Genaamd Matt Murdock, I suppose.

    Hij knuffelede met de hond voor een kwartier. Totdat hij ineens een stem hoorde. ‘Wat is zijn naam?’
    ‘Bucky…?’

    Okay dus er zijn 2 opties: de random onbekende persoon is Bucky Barnes en Steve is zo van 'Bucky wat doe jij hier?' OF de onbekende persoon is niet Bucky en Steve is zo van 'Uh de pupper heet Bucky...?' al is dat laatste onwaarschijnlijker; je zou eerder reageren op de persoon dan over de vraag nadenken. Dus ik ga ervan uit dat James Buchanan Barnes aka the Winter Soldier opeens nu in het verhaal is.

    EDIT: okay ik bedacht me opeens iets toen ik groenten aan het snijden was. Clint 'sterft' en Bucky komt terug. Dus je pakt Clint van me af en in ruil daarvoor krijg ik Bucky? Zit het zo? Ik weet niet zeker of ik blij ben met die ruil hoor.


    Okay, volgens mij was dat het ongeveer. Uh, goodbye I guess.

    3 jaar geleden
  • Hyacintho

    You're dead.

    3 jaar geleden
    • Snakey_Crowley

      No, I'm pretty sure that I'm alive. I can feel my heart beating

      3 jaar geleden
  • Hyacintho

    Ik ben echt heel blij met die recap. Also how am I supposed to read all of this? Welp, there go all my writing plans.

    Here I go.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen