Foto bij Chapter sixteen

Met mijn sporttas over mijn schouder hangend, stap ik op een rustig tempo richting het stadium. Een kleine glimlach siert mijn gezicht als ik aan vanmorgen denk. Terwijl ik mijn jog rondje deed, heb ik Endou nog gespot. Hij was aan het trainen met een autoband. De gedachten alleen al laat me weer lachen. Iedereen heeft natuurlijk zijn eigen manier van trainen en ik heb altijd al een vermoeden gehad dat Endou een aparte manier van trainen had. Het is voor hem natuurlijk al heel anders omdat hij de keeper van het team is. Het opwarmen en rennen kan hij net als ons doen, maar voorderest moet hij zich vooral focussen op het goal. De oefeningen die wij doen voor onze schoten, hebben voor hem geen enkel nut.
Als het stadium in zicht komt, stop ik even met lopen en staar ik naar het enorme gebouw. Er staat een enorme rij met auto’s in de straat die allemaal richting het stadium wijzen. Er wordt af en toe luid getoeterd door ongeduldige mensen. Een zacht zuchtje verlaat mijn mond en vervolg mijn weg naar het stadium. Onderweg wordt er af en toe een raampje naar beneden gedaan en wordt er naar me geroepen. Ik hoor regelmatig de naam Ice Queen voorbij me gaan, maar zodra er een klein meisje Milou roept, kijk ik om naar de auto waar het vandaan komt. Er wordt vrolijk naar me gezwaaid en kan het daarom ook niet laten om even bij de auto te stoppen. ‘Heb je zin in de wedstrijd?’ vraag ik haar vriendelijk. Het meisje knikt hevig en zwaait vrolijk met een vlaggetje. ‘Ik ga heel hard voor je juichen!’ zegt ze uitgelaten. Haar ouders lachen zachtjes om haar enthousiasme en ik glimlach ze lief toe. ‘Heb je een boekje? Dan maak ik snel een tekeningetje voor je,’ zeg ik glimlachend. Het meisje begint helemaal te stralen en vraagt haar moeder om haar boekje. Ik pak het met een glimlach van haar aan en maak een klein katje. Ik zet mijn handtekening er klein, maar toch duidelijk bij en geeft het terug aan haar. ‘Tot in het stadium,’ zeg ik glimlachend, aai even over haar bol en vervolg dan mijn weg naar het stadium.

‘Milou!’ Ik draai me verbaasd om als ik in de gang loop naar de kleedkamers en kijk glimlachend naar Kidou die aan komt rennen. ‘Ben je er klaar voor?’ vraagt hij me serieus en kijkt me strak aan. Ik trek even vragend mijn wenkbrauw op en grinnik zacht. ‘Jij denkt dat ik me laat intimideren door Zeus? Kidou, ik kan me inbeelden hoe je je nu voelt, maar we gaan de grond met ze aanvegen,’ zeg ik met een brede grijns en klop hem even op zijn schouder voordat ik doorloop. Mijn schouder wordt vlak daarna vastgegrepen en wordt dan opnieuw serieus aangekeken door Kidou. ‘Je weet wat ik bedoel. Nadat we Frozen Penguin No.2 hadden afgeschoten, zijn je ogen rood geworden, Milou. Kazemaru heeft het gezien. Ik weet niet of hij iets gezegd heeft, maar je moet voorzichtig zijn. Buiten dat, Kageyama is hier,’ zegt Kidou serieus. Een lange stilte valt tussen ons als we elkaar aankijken en wend dan zuchtend mijn blik af. ‘Kidou, het is nu belangrijk dat we deze wedstrijd winnen. Voor het team, voor Teikoku’s afgang en om te bewijzen dat Zeus niks voorstelt. Ik red me wel, focus jij je nu maar op de wedstrijd en hoe we het beste kunnen bewegen,’ zeg ik met een zucht en verdwijn dan de kleedkamer in. Als enige meisje is het wel fijn om je eigen kleedkamer te hebben. Ik heb gehoord dat de jongens namelijk erg druk en vervelend kunnen zijn. Ik trek mijn tenue aan en prop mijn eigen kleding in mijn sporttas. Daarna neem ik een slok van mijn drinken en draai me met een ruk om als er een zachte windvlaag langs me heen blaast. Met vernauwde ogen kijk ik de ruimte rond, maar zie niemand. Terwijl ik de gehele ruimte in de gaten houd, pak ik mijn tas op en loop ik naar het speelveld. Bij de reservebank zet ik mijn tas neer en richt me dan naar het team van Zeus. Hun opstelling en speelstijl weet ik nog uit mijn hoofd. Het is daarom belangrijk om de verdediging wat aan te dikken. ‘Milou!’ hoor ik een vrolijke stem roepen. Het klinkt heel bekend. Als ik me omkeer naar ons goal, kijk ik verrast als ik het meisje van net zie zitten in het publiek. Ik zwaai haar glimlachend toe en loop dan naar de jongens toe die op staan te warmen. Als iedereen eenmaal goed is opgewarmd, keren we ons naar de coach die ons instructies geeft. Met een half luisterend oor, probeer ik voor mezelf een kleine opstelling te maken, maar kom er niet helemaal uit. ‘Milou, jij gaat op de bank.’ Ik kijk verbaasd op uit mijn gedachten en kijkt verward van Kidou naar de coach. ‘De bank?’ vraag ik met een schamper lachje en wijs naar mezelf. ‘Ik?’ vraag ik als bevestiging. Beide knikken even. ‘Kageyama is iets van plan, we laten je niet eerder spelen tot we weten wat het is,’ zegt de coach vastbesloten. Het duurt even voor het tot me toe dringt wat me nu verteld word. Uit frustratie trap ik hard tegen een voetbal die dwars door de koepel van de reservebank breekt en bal mijn handen tot vuisten. ‘Kidou! Wil je deze wedstrijd weggooien?!’ snauw ik hem boos toe. Ik weet dondersgoed dat hij degene is die ervoor zorgt dat ik op de bank zit. ‘Nee, het is tactisch. Vertrouw me, Milou. Ik doe dit om je te beschermen,’ mompelt hij kort. Voordat ik er nog tegenin kan gaan, gaat het fluitsignaal en loopt iedereen het veld op. De aftrap wordt gemaakt door Zeus en wordt direct doorgespeeld naar de persoon die ik herken als Aphrodi. Someoka en Gouenji rennen er op volle snelheid heen, maar voordat ik ook maar heb kunnen knipperen, staat Aphrodi achter hen en worden ze aan de kant geblazen. Op een enorm rustig tempo loopt Aphrodi met de bal over het veld en herhaalt iedere keer hetzelfde. Iedereen wordt aan de kant geblazen totdat alleen Endou overblijft. Met gebalde vuisten kijk ik toe hoe iedereen moeizaam overeind komt. Met grote ogen staar ik naar de enorme engelenvleugels die tevoorschijn komen en Aphrodi de lucht in gaat met de bal. ‘God Knows!’ roept hij luid. Er komt enorm veel energie vrij van de bal als Aphrodi er tegenaan schiet en de bal op hoge vaart op Endou af raast. ‘Ga daar weg, Endou!’

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen